Ετικέτα: Βιοτεχνία Υαλικών

Passion theater_Tzini Papadopoulou

Μιλώντας για την αντι-ηρωίδα του Μένη Κουμανταρέα με την Τζίνη Παπαδοπούλου

10945870_10153054393364691_3752937194273345367_oΥπεύθυνη Συνέντευξης: Άννα Μαύρου (Anna Black)

Μετά την συνεργασία σας με την Μπέττυ Αρβανίτη στο Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας, σας συναντάμε στο Θεάτρο της Σχολής Καλών Τεχνών όπου παίζεται το βραβευμένο (1975, Κρατικό βραβείο μυθιστορήματος) έργο του Μένη Κουμανταρέα «Βιοτεχνία Υαλικών». Μιλήστε μας λίγο για την παράσταση.

Τζίνη Παπαδοπούλου: Η παράσταση έχει βασιστεί στο μυθιστόρημα κρατώντας τα βασικά πρόσωπα του έργου και τα σημαντικότερα γεγονότα της ζωής των ηρώων. Προσπαθήσαμε να κρατήσουμε μία γραμμική αφήγηση γιατί βέβαια το μυθιστόρημα είχε πολλές χρονικές μετακινήσεις. Η όλη λογική της προσέγγισής μας είναι να δοθεί έμφαση στις σχέσεις μεταξύ των ηρώων, στις σκέψεις και τις αγωνίες τους. Μ’ αυτή την έννοια και ο σκηνικός χώρος περιορίζεται στα απολύτως απαραίτητα έπιπλα, αντικείμενα κλπ. Έχει δοθεί έμφαση στους φωτισμούς και τη μουσική επένδυση.

Eίστε η μοναδική γυναίκα στο έργο! Δώστε μας λίγα στοιχεία για τον ρόλο σας.

Τζίνη Παπαδοπούλου: Ο ρόλος που υποδύομαι είναι και ο μοναδικός γυναικείος ρόλος του έργου, η Μπέμπα Ταντή. Είναι μια γυναίκα παντρεμένη με τον νεανικό της έρωτα, μια μαχητική κομμουνίστρια που βρίσκεται ιδιοκτήτρια μιας “βιοτεχνίας” υαλικών. Η αγωνία της για να συντηρήσει το μαγαζάκι της, οι αναποδιές της ζωής της και η διαφορετική θεώρηση ζωής από τον άντρα της, την κάνουν σιγά σιγά να αλλοτριωθεί και να οδηγηθεί σε επιλογές που ποτέ δεν θα φανταζόταν στα νιάτα της. Παρόλο που είναι η μοναδική γυναίκα του έργου είναι και το πιο δυναμικό πρόσωπο. Έχει μέσα της μια επιθυμία για ζωή που την οδηγεί ακόμα και σε ακρότητες. Οι συγκυρίες θα την φέρουν σε ένα διαφορετικό τέλος απ’ αυτό που φανταζόταν και ήλπιζε. Και σ’ αυτό νομίζω ότι βρίσκεται και η ομορφιά του ρόλου. Είναι μια γυναίκα αντι-ηρωίδα.

Το έργο γράφτηκε αμέσως μετά τη δικτατορία και αναφέρεται στην Αθήνα του τότε. Υπάρχουν κοινά στοιχεία με την Αθήνα του σήμερα;

Τζίνη Παπαδοπούλου: Παρόλο που το έργο γράφτηκε 40 χρόνια πριν, οι ομοιότητες με το σήμερα είναι περισσότερες απ’ ό,τι θα φανταζόταν κανείς. Κυρίως γιατί μιλά για μια εποχή κρίσης και για το πως αυτή αντικατοπτρίζεται στις ζωές και στις επιλογές των ανθρώπων. Παράλληλα όμως μιλά και για τον τρόπο που κυλά ο χρόνος μέσα από την καθημερινότητα, με τις αντιξοότητες, τις ανατροπές, τις ματαιώσεις που βιώνει κάθε άνθρωπος. Μ’ αυτή την έννοια είναι διαχρονικό.

Πόσο καθημερινοί είναι οι ήρωες του έργου; Ο θεατής θα μπορεί να ανακαλύψει και δικά στοιχεία μέσα από αυτούς τους ήρωες;

Τζίνη Παπαδοπούλου: Όπως είπα και παραπάνω ο Κουμανταρέας ασχολείται στο έργο του με τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Οι ήρωές του δεν έχουν τίποτα το ηρωικό. Αντιθέτως “παραδέρνονται σα βάρκες που ξέχασαν να τις δέσουν”. Παλεύουν με τα θέλω τους, τις πεποιθήσεις τους, τις ανάγκες τους και κερδίζουν ή χάνουν ανάλογα με τη συγκυρία. Η ψευδαίσθηση ότι έχουν οποιαδήποτε εξουσία ή λόγο πάνω στη μοίρα τους, είναι αυτό που τους κάνει τόσο ανθρώπινους, αναγνωρίσιμους και οικείους. Νομίζω ότι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι ανά διαφορετικές στιγμές ταυτίζεσαι με διαφορετικό ήρωα. Όλοι έχουν τις δικαιολογίες τους για όσα κάνουν ή δεν κάνουν κι αυτό είναι τόσο αληθινό. Θα τολμούσα να πω (χωρίς να παριστάνω την ειδική) ότι ο Κουμανταρέας ακουμπά λίγο τον Τσέχωφ σα συγγραφέας, με την έννοια ότι περιγράφει τους χαρακτήρες του χωρίς μεροληψία αλλά με αγάπη, χιούμορ και βαθύτατη κατανόηση της ανθρώπινης φύσης.

Φεύγοντας ο θεατής από το θέατρο, τι θα θέλατε να έχει αποκομίσει από την παράσταση;

Τζίνη Παπαδοπούλου: Ο θεατής που θα έρθει στη “Βιοτεχνία υαλικών” θα θέλαμε να φύγει με μια αίσθηση γλυκιάς νοσταλγίας. Με ένα χαμόγελο – ίσως και λίγο βουρκωμένο – για όλα αυτά που κάθε άνθρωπος λαχταρά στη ζωή του και που όλα έχουν ένα τέλος. Όχι καλό ούτε κακό. Απλώς ένα τέλος. Γιατί η ζωή είναι ένα μακρύ και περιπετειώδες ταξίδι που θέλοντας ή μη το κάνει.

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση “Βιοτεχνία Υαλικών” που θα παίζεται στο θέατρο της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών έως τις 9 Απριλίου, κάθε Σάββατο και Κυριακή Εδώ

Passion theater_Viotexnia yalikwn