Ετικέτα: Τι απέγινε η Μπέημπι Τζέην;

Νεκταρία Γιαννουδάκη: Είναι στη φύση του καλλιτέχνη να οραματίζεται, να ονειρεύεται ότι θα αλλάξει τον κόσμο

10945870_10153054393364691_3752937194273345367_oΥπεύθυνη Συνέντευξης: Άννα Μαύρου (Anna Black)

Είναι ακριβώς όπως το περιγράφει το όνομά της, άλλωστε δεν είναι τυχαία τα ονόματα που κουβαλάμε σε αυτή τη ζωή. Είναι ευαίσθητη και δυναμική, υπομονετική μα και ανυπότακτα ταλαντούχα και πορεύεται αποκλειστικά μέσα από τη τέχνη.
Νεκταρία Γιαννουδάκη.
Το βήμα δικό της για να τη γνωρίσουμε καλύτερα.

Γιατί κάνουμε θέατρο Νεκταρία; Ποια είναι η βαθύτερη ανάγκη που οδηγεί τους μεν θεατές στο μοναδικό σκοτεινό μέρος που τους κρατά ξύπνιους και τους ηθοποιούς τους ανεβάζει «γυμνούς» πάνω στη σκηνή όπου όλοι μπορούν να τους δουν;

Νεκταρία Γιαννουδάκη: Για τόσους πολλούς λόγους…. αλλά θα το συμπυκνώσω σε μια φράση “γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά“. Ένας αγαπημένος φίλος μου ηθοποιός μου λέει αρκετά συχνά “θα ήθελα να μη θέλω να είμαι ηθοποιός” από αυτό εύκολα καταλαβαίνει κανείς το παίδεμα, την αγωνία, την ανασφάλεια που έχει αυτή η δουλειά…όμως δεν μπορούμε, δε θέλουμε να κάνουμε αλλιώς. Όσο για τον θεατή είναι το εδώ και το τώρα που επιθυμεί να παρίσταται, η μοναδικότητα μιας παράστασης που είναι κάτι το ζωντανό και σε εξέλιξη. Υπάρχει η πιθανότητα του λάθους, του απροόπτου, κάτι που δε συμβαίνει στον κινηματογράφο.

Μήπως οι ηθοποιοί ως άλλοι Δον Κιχώτες αναλώνονται στο κυνήγι των ανεμόμυλων;

Νεκταρία Γιαννουδάκη: Είναι στη φύση του καλλιτέχνη να οραματίζεται, να ονειρεύεται ότι θα αλλάξει τον κόσμο και να έχει μια ρομαντική στάση απέναντι στη ζωή και στο ωμό ρεαλισμό της, ακόμα και αν αυτό θεωρηθεί γραφικότητα.

Ως απόφοιτος της Γαλλικής φιλολογίας με μεταπτυχιακές σπουδές στη φιλοσοφία και ταυτόχρονα αριστούχος της δραματικής σχολής του Ωδείου Αθηνών, έχεις ανακαλύψει τη μεγαλειώδη αυτή σχέση που συνδέει το θέατρο με τη φιλοσοφία;

Νεκταρία Γιαννουδάκη: Το θέατρο είναι τόσα πολλά.. Είναι ποίηση, είναι μαθηματικά, είναι χορός, είναι μουσική, είναι φιλοσοφία, είναι ζωή… με οτιδήποτε και αν έρθεις σε επαφή θα σου χρειαστεί στο θέατρο. Και πάλι  αυτό δε θα φτάνει. Αλλά αυτό είναι και το γοητευτικό και συνάμα τόσο συγκινητικό. Ανεβαίνουμε στη σκηνή με τα εφόδια μας αλλά και τις άπειρες ελλείψεις μας! Τις αδυναμίες μας.

Η Νεκταρία Γιαννουδάκη στον ρόλο της Έντνας Στιτ (παράσταση “Τι απέγινε η Μπέημπι Τζέην”, θέατρο Σφενδόνη)


Παραφράζω χάριν του θεάτρου τον Τσαρλς Μπουκόφσκι, που έλεγε ότι «οι άνθρωποι βλέπουν τόσες πολλές παραστάσεις, που όταν τελικά δουν μία που δεν είναι τόσο χάλια όσο οι προηγούμενες, θεωρούν ότι ήταν σπουδαία». 1000 παραγωγές κατά μέσο όρο σε κάθε θεατρική μας σεζόν, μήπως χάσαμε το μέτρο;

Νεκταρία Γιαννουδάκη: Το μέτρο έχει χαθεί προ πολλού δυστυχώς. Το άνοιγμα που έκανε η ιδιωτική τηλεόραση με αναρίθμητα σήριαλ, οι πιτσιρικάδες που ονειρεύτηκαν παρακολουθώντας τα από τον καναπέ τους πέντε λεπτά διασημότητας και ένα εξώφυλλο σε κάποιο περιοδικό φορώντας πανάκριβα ρούχα. Ταυτόχρονα λειτούργησαν ούτε ξέρω πόσες δραματικές σχολές για να χωρέσουν όλα αυτά τα παιδιά που η πλειοψηφία ούτε ξέρει γιατί φοιτά σε μια δραματική και η μειοψηφία μόνο είναι με συνείδηση, συνέπεια και αφοσίωση στην υποκριτική τέχνη. Ας μη μιλήσουμε για τις μεταγραφές-μετακινήσεις από άλλα επαγγέλματα θεάματος στο χώρο της υποκριτικής τέχνης αφού δε υπάρχει πια άδεια άσκησης επαγγέλματος. Είσαι όμορφος; Επικοινωνιακός; Σε ξέρουμε από κάπου; Έχεις λίγο θράσος; Αυτοπεποίθηση; Οι πόρτες θα ανοίξουν για σένα!

Πόσο δύσκολο είναι να παίζεις ταυτόχρονα σε δύο παραστάσεις, σε δύο τελείως διαφορετικές εποχές, καταστάσεις και ψυχοσυνθέσεις; (σ.σ. Η Νεκταρία παίζει στο ψυχολογικό θρίλερ «Τι απέγινε η Μπέημπι Τζέην» υποδυόμενη την καλόκαρδη οικονόμο Έντνα Στιτ και στη «Στέλλα Βιολάντη» υποδυόμενη την σκληρή μητέρα της Μαρία Βιολάντη.)

Νεκταρία Γιαννουδάκη: Ευτυχώς για μένα δε χρειάστηκε να κάνω πρόβες ταυτόχρονα για τα δύο έργα! Προηγήθηκε ως ρόλος η Μαρία Βιολάντη και μόλις πριν λίγους μήνες “συναντήθηκα” με την Έντνα.  Ευτυχείς συναντήσεις και οι δύο με ρόλους που αγαπώ πολύ, συναδέλφους που εκτιμώ και θαυμάζω και δυο σκηνοθέτες, τον Γιώργο Λύρα και τον Απόλλωνα Παπαθεοχάρη, νέους ταλαντούχους ορεξάτους και πολλά υποσχόμενους- και μη θεωρηθεί κλισέ αυτό που λέω – που στο μέλλον θα μας απασχολήσουν πολύ.

Η Νεκταρία Γιαννουδάκη στον ρόλο της Μαρίας Βιολάντη (παράσταση “Στέλλα Βιολάντη – Έρως εσταυρωμένος” θέατρο Χώρα)

Έλα να θυμηθούμε την πρώτη σου φορά στη σκηνή. Τι εμπειρία ήταν;

Νεκταρία Γιαννουδάκη: Στην Β’ Γυμνασίου στα Χανιά ένα έργο του Ψαθά “Η τσάντα και το τσαντάκι” έτρεμα χτυπούσε η καρδιά μου αλλά κατάλαβα ότι αυτό ήθελα. Προηγείται όμως άλλο περιστατικό. Α’ Γυμνασίου μπαίνει μέσα στην τάξη η φιλόλογος σοβαρή μετρημένη σχεδόν δωρική. Δεν κάνει προλόγους δε μας καλωσορίζει… ανοίγει την Οδύσσεια και ξεκινά ανάγνωση περπατώντας ανάμεσα στα θρανία μας και απαγγέλλοντας υπέροχα “τον άντρα τον πολύτροπο πες μου θέα που χρόνια τώρα..” ανατρίχιασα κατάλαβα ότι αυτός, αυτός είναι ο δικός μου δρόμος.

Ρόλοι που υποδύθηκες εγγεγραμμένοι στο tabula rasa σου;

Νεκταρία Γιαννουδάκη: Αν είχα μπροστά μου ένα λευκό χαρτί και έπρεπε να γράψω τις πιο έντονες στιγμές μου μέχρι τώρα, θα έβαζα πρώτα απ’ όλα το ρόλο της μάνας στο “Ματωμένο γάμο” σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου – όνειρο μου ως φοιτήτρια δραματικής που πραγματοποιήθηκε νωρίς στα 35 μου χρόνια. Τη συνεργασία μου με το φίλο και συμμαθητή από τη δραματική σχολή Γιώργο Νανούρη που με σκηνοθέτησε σε ένα πολύ δυνατό μονόλογο στην “Πέτρα της υπομονής“. Την πρώτη μου επαγγελματική δουλειά στη Νέα Υόρκη μόλις είχα τελειώσει τη σχολή.-Το πρώτο μου Ηρώδειο κρητικό θέατρο σε σκηνοθεσία Νίκου Κούνδουρου. Το υποκριτικό παράθυρο που μου άνοιξε ο Αλ. Κοέν δίνοντας μου τη Μαξίν Φωκ στη “Νύχτα της Ιγκουάνα“.

Απροκατάληπτη κριτική στο θέατρο. Υπάρχει;

Νεκταρία Γιαννουδάκη: Πολύ σπάνια. Το υποκείμενο κρίνει στην καλύτερη και στην πιο αθώα περίπτωση με βάση την παιδεία του και την αισθητική του. Άρα υποκειμενικότητα. Δε θα σταθώ καν στις “ύποπτες” περιπτώσεις…

Ταλέντο, γνωριμίες, τύχη. Ποια από τα παραπάνω συστατικά πιστεύεις ότι μαγειρεύουν την επιτυχία, την αναγνωρισιμότητα αν θες, και σε τι ποσότητα από το καθένα;

Νεκταρία Γιαννουδάκη: Δουλειά πολύ δουλειά και κυρίως δουλειά με τον εαυτό μας. Πειθαρχία, οργανωτικότητα, συνεχής εκπαίδευση. Σε όλα τα παραπάνω κατά τη γνώμη μου υπάρχει το ταλέντο. Τύχη είναι να είσαι έτοιμος όταν θα έρθει να σε συναντήσει η ευκαιρία. Γνωριμίες αφού είσαι έτοιμος εκείνη την ώρα που θα έρθει η ευκαιρία, ας έρθουν και αυτές από δίπλα! Στην Ελλάδα ζούμε!

Πάντως για τον Μάμετ, οι ηθοποιοί είναι είτε καλοί είτε δεν είναι ηθοποιοί…

Νεκταρία Γιαννουδάκη: Μακάρι να ήταν έτσι. Δεν είναι! Και για αυτό φταίει η πολυπλοκότητα της υποκριτικής τέχνης. Και η υποκειμενικότητα όπως αναφέρθηκε σε προηγούμενη  απάντηση. Αυτό το περί ορέξεως…

Θα μπορούσες να σε φανταστείς σε ρόλο σκηνοθέτη;

Νεκταρία Γιαννουδάκη: Δεν είναι στα σχέδια μου, μου αρέσει τόσο πολύ να παίζω. Να βουτάω σε ένα ρόλο. Μου αρέσει βέβαια η διδασκαλία υποκριτικής  και το έχω κάνει. Η σκηνοθεσία πιθανόν να προκύψει κάποια στιγμή με κάποιο κείμενο που αγαπώ πολύ και με φίλους συναδέλφους που εκτιμώ και έχουμε κοινό κώδικα.

Το πιο αγαπημένο σου θεατρικό έργο και ο ρόλος-πόθος;

Νεκταρία Γιαννουδάκη: Αχ! Εκεί στον Ευριπίδη υπάρχει κάτι…

Ένα (ή και πολλά) όνειρά σου για το μέλλον;

Νεκταρία Γιαννουδάκη: Θα απαντήσω με τον αγαπημένο μου ποιητή Τ. Λειβαδίτη “τα όνειρα! α! τα όνειρα,που όσο πιο ακατόρθωτα είναι, τόσο τους δίνεσαι με πιο μεγάλη λύσσα”… δε θα γίνω πιο συγκεκριμένη, τα όνειρα καλό είναι να τα λέμε ψιθυριστά και όχι να τα φωνάζουμε… Σας ευχαριστώ πολύ!

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Τι απέγινε η Μπέημπι Τζέην  Εδώ

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Στέλλα Βιολάντη – Έρως εσταυρωμένος  Εδώ