Ετικέτα: Σωματικό θέατρο

Workshop σωματικού θεάτρου από τη ομάδα Art Vouveau

Το σώμα του performer ως γλυπτό.

Πώς πλάθω συνειδητά τη μορφή ενός χαρακτήρα.

ΠΟΤΕ: Σάββατο 7, 14, 21, 28 /3  και ώρες 11.00 – 14.00.

ΠΟΥ:  Θέατρο OLVIO (Φαλαισίας 7, μετρό Κεραμεικός) 

ΚΟΣΤΟΣ: 80 ευρώ

Κρατήσεις και πληροφορίες: artvouveau@gmail.com, 6944675502 (περιορισμένος αριθμός θέσεων)

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΕΣ: Ομάδα Art Vouveau (Θανάσης Μεγαλόπουλος, Φοίβος Συμεωνίδης, Δανάη Τίκου)

ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ: Εξειδικευμένη σωματική πρακτική για όσους-ες θέλουν να ασχοληθούν με το σώμα τους.

Πώς αντιμετωπίζεται η σωματική αμηχανία πάνω στη σκηνή; Πώς ξεκινώντας από το σώμα μας φτάνουμε σε ένα χαρακτήρα; Πώς μπορούμε να δούμε το σώμα μας σαν ένα ζωντανό γλυπτό;

Η ομάδα Art Vouveau έχει αναπτύξει την προσωπική της θεατρική γλώσσα πειραματιζόμενη με παραδοσιακές θεατρικές φόρμες και τον ασπρόμαυρο βωβό κινηματογράφο. Μέσα από την ερευνητική δουλειά που κάνει τα τελευταία επτά χρόνια έχει αναπτύξει συγκεκριμένες τεχνικές τις οποίες μοιράζεται μέσα από τα σεμινάρια που διοργανώνει στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

 Σ’ αυτές τις τέσσερις συναντήσεις:

  • θα εστιάσουμε σε σωματικές ασκήσεις με στόχο την αφύπνιση και ενδυνάμωση του σώματος μας
  • θα ανακαλύψουμε στην πράξη πώς το ενεργοποιημένο σώμα μπορεί να εκφράσει με ακρίβεια συναισθήματα και σκέψεις
  • θα μάθουμε πρακτικά εργαλεία για τη διαμόρφωση του σώματος ενός θεατρικού χαρακτήρα
  • θα ερευνήσουμε πώς οι χαρακτήρες, που θα προκύψουν, αλληλεπιδρούν μέσα από διασκεδαστικούς βωβούς αυτοσχεδιασμούς.

Το σεμινάριο αυτό αποτελεί μια πρόσκληση- πρόκληση για τους συμμετέχοντες να έρθουν σε επαφή με μια καινούρια σωματική γλώσσα, να αφυπνίσουν τις ιδιαίτερες σωματικές τους ποιότητες και ικανότητες, να διεγείρουν τη φαντασία και τη δημιουργικότητά τους.

Ποιοι είμαστε.
Η θεατρική ομάδα Art Vouveau ιδρύθηκε το 2013 στην Αθήνα. Αποτελείται από τους ηθοποιούς: Θανάση Μεγαλόπουλο, Φοίβο Συμεωνίδη, Δανάη Τίκου. Έχουν στο ενεργητικό τους τρεις θεατρικές παραγωγές: “Τα δεκανίκια, ή πώς ξέμαθα να περπατώ”, “Επιστροφή στο Μπουντεγιόβιτσε”, “Ένα ζευγάρι στο φεγγάρι”. Κοινό τους όραμα είναι η δημιουργία ενός πρωτότυπου σκηνικού κώδικα που υπερβαίνει τα όρια της γλώσσας, συνδυάζοντας παραδοσιακές θεατρικές φόρμες, όπως η Κομέντια Ντελ Άρτε και το Θέατρο Μάσκας, με σύγχρονες τεχνικές αφήγησης που συναντάμε στις βωβές ταινίες και στο σωματικό θέατρο.

Παράλληλα με τη δημιουργία πρωτότυπων θεατρικών παραστάσεων, βασική προτεραιότητα της ομάδας είναι η διεξαγωγή σεμιναρίων πάνω στις τεχνικές που έχει αναπτύξει μέσα από την ερευνητική της δουλειά τα τελευταία 7 χρόνια. Η ομάδα έχει πραγματοποιήσει επιτυχώς σεμινάρια σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, καθώς και του εξωτερικού.

Σταθεροί συνεργάτες της ομάδας είναι η ηθοποιός Αφροδίτη Κλεοβούλου, ο μουσικός Γιάννης Σελέκος, και ο σκηνοθέτης/ακροβάτης/ηθοποιός Camilo Bentancor.

Αυτή τη σεζόν η ομάδα Art Vouveau σε συνεργασία με την ομάδα Κοπέρνικος έχουν δημιουργήσει την παιδική θεατρική παράσταση “Δίπλα- δίπλα”, παραγωγή του Εθνικού θεάτρου.

Passion theater_Nelli Poulopoulou 0

Μία εισαγωγή στο σωματικό θέατρο από την σκηνοθέτη της παράστασης «Ανθρώπινοι ζωολογικοί κήποι: Η συνέντευξη» Νέλλη Πουλοπούλου

10945870_10153054393364691_3752937194273345367_o Υπεύθυνη Συνέντευξης: Άννα Μαύρου (Anna Black)

Passion theater_Nelli Poulopoulou (1)

Στα πλαίσια της παράστασης «Ανθρώπινοι ζωολογικοί κήποι: Η συνέντευξη» η οποία ξεκίνησε να παρουσιάζεται στο Art Factory – Tεχνοστάσιο στις 19 Φεβρουαρίου 2016, επικοινωνήσαμε με την Νέλλη Πουλουπούλου, ηθοποιό/περφόρμερ, δασκάλα σωματικού θεάτρου και σκηνοθέτη της παράστασης, για να μας «προγυμνάσει» με τον δικό της τρόπο για το τι έπεται να δούμε στην παράσταση.

Καλησπέρα Νέλλη! Αρχικά, θα ήθελα να εκμεταλλευτώ την ιδιότητά σου ως δασκάλα σωματικού θεάτρου, για να μας κάνεις μία μικρή εισαγωγή σε αυτό το ξεχωριστό είδος θεάτρου.

Νέλλη Πουλουπούλου: Καλησπέρα και σε σας! Το σωματικό θέατρο σαν όρος ξεπήδησε περίπου το 1950 όταν από την Αμερική έως την Ευρώπη και την Ιαπωνία αναζητήθηκαν καινούργιες φόρμες και μορφές στο θέατρο και τον χορό, μετά την αίσθηση αποτροπιασμού που γέννησε ο 2ος παγκόσμιος πόλεμος. Η τέχνη δεν μπορούσε να χωνέψει αυτά που έγιναν μέσα από τις προκαθορισμένες φόρμες, οι τέχνες ενώθηκαν σε μια προσπάθεια να μιλήσει περισσότερο το υποσυνείδητο και λιγότερο η νόηση. Έτσι το θέατρο αποδεσμεύτηκε από την ανάγκη να πει μια ιστορία, να μιλήσει αποκλειστικά μέσα από λέξεις και άρχισε να ερευνάται ως τελετουργία του σώματος, ενός σώματος παρόντος στη σκηνή, που βιώνει και μοιράζεται. Το πρώτο πράγμα που έχει τώρα σημασία είναι η ίδια η δράση, αυτόνομη και καταλυτική.                                                      

Παρόλο που η καταγωγή του σωματικού θεάτρου τοποθετείται στα αρχαία ελληνικά χρόνια, μοιάζει να κατέληξε να εμπεριέχεται περισσότερο στην σύγχρονη θεατρική πράξη και δραματολογία παρά να αποτελεί από μόνο του μία διαδεδομένη κατεύθυνση για πολλούς. Γιατί πιστεύεις ότι έχει συμβεί αυτό;

Νέλλη Πουλουπούλου: Οι καινούργιες ιδέες που έφερε το σωματικό θέατρο και η επιστροφή στο τελετουργικό κομμάτι της διαδικασίας, ήταν αδύνατο να μην συγχωνευτούν στα ήδη υπάρχοντα συστήματα. Ήταν τόσο δυναμική η επιρροή του στη σύγχρονη τέχνη που δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς.

Η παράσταση που ανεβάζετε, αποτελεί κατ’ όνομα συνέχεια της προηγούμενης «Ανθρώπινοι ζωολογικοί κήποι: Το κλουβί» που παρουσιάστηκε πέρσι στο Θέατρο Εμπρός. Τι πραγματεύεται η καινούργια και πως συνδέεται με την προηγούμενη;

Νέλλη Πουλουπούλου: «Η συνέντευξη», μέρος του project «Ανθρώπινοι ζωολογικοί κήποι» γεννήθηκε ταυτόχρονα με το κλουβί. Είναι δυο αδερφές παραστάσεις, με κοινό άξονα τον φόβο της ετερότητας. Η πρώτη ασχολείται με την αλλοτρίωση και η δεύτερη με το στιγματισμό. Η συνέντευξη είναι μια ωδή στην κατάρρευση του παραλογισμού που διέπει ένα μεγάλο κομμάτι του σύγχρονου κόσμου, πολιτικού, πολιτισμικού, ιδεολογικού.

Passion theater_Nelli Poulopoulou (3)

Από πού άντλησες την σύλληψη της ιδέας του έργου σου και πώς την προσέγγισες σκηνοθετικά;

Νέλλη Πουλουπούλου: Η πρώτη ανάγκη γεννήθηκε πριν από πολλά χρόνια, όταν διάβασα το βιβλίο «Ο Παπαλάγγι» που εξιστορεί τις αφηγήσεις ενός φυλάρχου σε ένα νησί της Πολυνησίας, για τον κόσμο που συνάντησε στην Ευρώπη. Φαντάστηκα τότε την καθαρότητα με την οποία μπορούν να δουν την καθημερινότητά μας, τα μάτια ενός μη μυημένου. Συνήθως, όταν βρισκόμαστε μέσα σε μια επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα, οι αισθήσεις και η αντίληψή μας αυτοματοποιούνται και δεχόμαστε ως δεδομένα όλα εκείνα τα οποία αν τα συναντούσαμε ξαφνικά θα τα αποδομούσαμε αυτοστιγμεί. Αν κάποιος πει σε ένα παιδί ότι πρέπει για όλη την ημέρα να ανοίγει και να κλείνει το κουμπί μιας μηχανής, θα απορρίψει αυτή την ιδέα ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα που αυτή η δράση θα παράγει, ανεξάρτητα από τα χρήματα ή από την κοινωνική καταξίωση που θα αποφέρει. Είναι απάνθρωπα βαρετό. Κι όμως υπάρχουν χιλιάδες παιδιά που αναγκάζονται να κάνουν ακόμα πιο απάνθρωπα πράγματα στο όνομα της παραγωγής και της ανάπτυξης. Η ιδέα της αποδοχής αυτού του παραλογισμού και της ανισορροπίας σε έναν κόσμο που ίσως για πρώτη φορά στην ιστορία, λόγω της τεχνολογίας, έχει τη δυνατότητα να ζήσει με αξιοπρέπεια με καθηλώνει. Δεν μπορώ να το καταλάβω. Άρχισα λοιπόν να ψάχνω με την ομάδα μου με ποιους τρόπους μπορούμε να ταρακουνήσουμε  κάποια δεδομένα στο νου μας που νιώθουμε ότι είναι βαλμένα «κατά κοινωνική παραγγελία» ώστε να τα αμφισβητήσουμε, να τα αποσαφηνίσουμε, να τα αναδιοργανώσουμε. Στο επίπεδο της εργασίας, των σχέσεων, των πολιτικών τοποθετήσεων, αλλά και σε υπαρξιακό επίπεδο. Εκεί γεννήθηκε η ιστορία της παράστασης. Θεωρήσαμε ενδιαφέρουσα μια κατάρρευση που γεννιέται από την σύγκρουση δυο εκ διαμέτρου αντίθετων πολιτισμών. Σκηνοθετικά, η δυσκολία ήταν να δούμε πως η διαφορετικότητα ενός ιθαγενικού πολιτισμού, που ποτέ δεν έχουμε βιώσει, μπορεί να αποτυπωθεί. Την ψάξαμε στη διαδικασία και τις πρακτικές του σωματικού θεάτρου, που ενσαρκώνουν ένα πνεύμα ελεύθερο από την ανάγκη ενός προδιαγεγραμμένου αποτελέσματος. 

Ποιος ο χρόνος προετοιμασίας για το νέο σας έργο, δεδομένου ότι η απαραίτητη διείσδυση και εσωτερικότητα του σωματικού θεάτρου, ίσως είναι πιο χρονοβόρα ως διαδικασία από το «παραδοσιακό» θέατρο;

Νέλλη Πουλουπούλου: Ξεκινήσαμε τον Οκτώβριο του 2014 με πολλές συναντήσεις δραματουργίας. Ταυτόχρονα δουλεύαμε ελεύθερα, σωματικά, αυτοσχεδιαστικά, αφήνοντας τις πληροφορίες που καταγράφαμε να βρουν τη θέση τους σιγά σιγά στη δράση. Όταν φτιάξαμε την ιστορία, που στη συγκεκριμένη παράσταση παίζει έναν καταλυτικό ρόλο, αρχίσαμε να δομούμε και τις δράσεις των σκηνών. Θεωρήσαμε ότι αυτή η δουλειά έπρεπε να μοιράζεται με το κοινό τα στάδιά της, ώστε να παίρνει υλικό επιβεβαίωσης. Λειτουργεί στους θεατές αυτό που για μας είναι αυτονόητο, δραστικό, απελευθερωτικό; Έτσι παρουσιάσαμε ήδη δύο στάδια της παράστασης και τώρα είμαστε στον τρίτο κύκλο χωρίς να είμαστε σίγουροι ότι είναι και ο τελικός. 

Τι θα ήθελες να επικοινωνήσει στον θεατή ο ευτυχής και δύσκολος συγκερασμός σωματικότητας, εκφραστικών μέσων, μουσικής και λόγου που είναι η παράσταση σου;  

Νέλλη Πουλουπούλου: Η αλήθεια είναι ότι σε αυτό το στάδιο της δουλειάς συνθέσαμε με πολλά και διαφορετικά μέσα, πράγμα που είχαμε αποφύγει στα προηγούμενα στάδια. Video, ηχογραφημένη μουσική, ζωντανό τραγούδι, κλασσικό και σωματικό θέατρο μαζί. Ακόμα φοβόμαστε μήπως όλα αυτά γίνουν εχθροί της απλότητας που στην τελική αναζητάμε. Παρόλα αυτά τολμήσαμε να καταπιαστούμε με όλα αυτά τα διαφορετικά στοιχεία θέλοντας να δείξουμε την πολυπλοκότητα της εποχής, την ομορφιά αυτής της πολυπλοκότητας και ταυτόχρονα να την συγκρίνουμε με το άλλο άκρο που είναι, η αφαίρεση, η ελλειπτικότητα, η ποίηση. 

Passion theater_Nelli Poulopoulou 0

Passion theater_ Quilombo Centro Cultural

Είσαι επίσης συν-ιδρύτρια του πολιτιστικού κέντρου Quilombo Centro Cultural (http://www.quilombo.gr), θα ήθελες να μας μιλήσεις για τους στόχους και τα σχέδια του κέντρου που έχεις ιδρύσει;

Νέλλη Πουλουπούλου: Το Quilombo Centro Cultural είναι ένα πεδίο συνάντησης ανθρώπων, τεχνών, ιδεών. Ο στόχος μας είναι οι συναντήσεις σε διαφορετικά επίπεδα και πλαίσια. Γίνονται εργαστήρια, παραστάσεις μουσικής, θεάτρου, χορού, συζητήσεις, jam, ή απλά συναντήσεις ανθρώπων που θέλουν να μοιραστούν την καθημερινότητά τους. Η ιδέα ήταν να αναβιώσουμε την έννοια της παρέας, της συντροφικότητας μέσα σε εργασιακά, συνεργατικά, καλλιτεχνικά πλαίσια. Ο στόχος συνεχίζει να είναι ο ίδιος.

Μένουμε πραγματικά γοητευμένοι Νέλλη από την ιδιαίτερη μορφή του θεάτρου που εκπροσωπείς και αναμένουμε να δούμε από κοντά την ομάδα quilombola και εσένα να δοκιμάζεται στην σκηνή. Καλή επιτυχία!

Νέλλη Πουλουπούλου: Ευχαριστούμε πολύ για τη φιλοξενία και το ενδιαφέρον σας. Σας περιμένουμε στην παράσταση!

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Εδώ

Η Passion Theater είναι χορηγός επικοινωνίας

Passion theater Anthrwpinoi zwologikoi