Ετικέτα: Passion theater

Passion theater_Akyllas Karazhshs

Πατέρας είναι ο ενδιάμεσος χώρος μεταξύ παιδιού και μάνας, ένα ολόκληρο μικρό σύμπαν πολύ προσωπικό

10945870_10153054393364691_3752937194273345367_oΥπεύθυνη Συνέντευξης: Άννα Μαύρου (Anna Black)

Καλησπέρα σας κ. Καραζήση! Που σας πετυχαίνουμε;

Ακύλλας Καραζήσης: Είμαι στην πόλη Άλτενμπουργκ της Γερμανίας, κοντά στην Λιψία, σκηνοθετώντας στο Κρατικό θέατρο την παράσταση «Λεωφορείον ο Πόθος».

Η παράστασή σας  “Μπαμπά χορεύεις;” που παρουσιάζεται στο Δημοτικό θέατρο του Πειραιά πραγματεύεται τον ρόλο του πατέρα, ο οποίος σε σχέση με αυτόν της μητέρας είναι θεωρητικά πιο δύσβατο μονοπάτι. Πως προέκυψε αυτή η επιλογή;

Ακύλλας Καραζήσης: Η επιλογή έγινε με πολύ απλό τρόπο! Μου το πρότεινε, ανάμεσα σε άλλα υποψήφια έργα, ο Νίκος  Διαμαντής, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Δημοτικού θεάτρου Πειραιά. Ανάμεσα τους υπήρχε και ο Πατέρας, τον οποίο βρήκα πολύ ενδιαφέροντα και για προσωπικούς μου λόγους αλλά και για λόγους που νομίζω είναι προφανείς στον καθέναν. Ήταν ένα θέμα που ήθελα πάντα να ασχοληθώ, να εντρυφήσω. Μάλιστα σχεδόν κατευθείαν σκέφτηκα και τους πιθανούς συνεργάτες μου, την Μάρθα Φριντζήλα, τον Θάνο Τοκάκη, τον Θανάση Ζερίτη και τον Κωνσταντίνο Πλεμμένο.

Άρα είστε ευχαριστημένος από το αποτέλεσμα της καλλιτεχνικής συνύπαρξης με την Μάρθα Φριντζήλα και την υπόλοιπη ομάδα σας.

Ακύλλας Καραζήσης: Δεν είμαι απλά ευχαριστημένος, είμαι ενθουσιασμένος! Αυτά μπορεί να συνηθίζονται να λέγονται στο θέατρο, αλλά πραγματικά είναι άνθρωποι που έχω χαρεί πολύ που τους έχω συναντήσει. Όλοι μαζί βουτήξαμε σε αυτό το θέμα, με τον πιο αυτονόητο και με τον πιο ευχάριστο τρόπο. Όλους τους τούς ήξερα χρόνια. Με την Μάρθα δε, είχαμε παίξει πριν 15 χρόνια μαζί στην Ιφιγένεια εν Αυλίδι του Εθνικού σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου και φυσικά συνυπήρξαμε για αρκετά χρόνια ως δάσκαλοι στην Σχολή του Εθνικού θεάτρου.

Passion theater_Mpampa xoreveis (1)

Σκηνοθετικά, προσεγγίσατε το έργο από την θέση του πατέρα, μια και είστε και εσείς πατέρας ή του γιου;

Ακύλλας Καραζήσης: Από τη θέση του γιου περισσότερο. Ο καθένας έχει στο μυαλό του τον δικό του τον πατέρα και τους συνειρμούς που του δημιουργεί. Εγώ τον εαυτό μου σαν πατέρα δεν μπορώ να τον σκεφτώ, πόσο μάλλον να μιλήσω για αυτό.

Θεωρείτε ότι η Ελλάδα έχει ξεφύγει από την σκιά της patria potestas, της απόλυτης πατρικής εξουσίας;

Ακύλλας Καραζήσης: Όχι τόσο όσο θα έπρεπε. Φυσικά υπάρχει διαφορά με ότι συνέβαινε πριν από 50 και 30 χρόνια, όπου η Ελλάδα ήταν μία πατριαρχική, ανατολίτικης δομής, κοινωνία. Υπάρχουν όμως πολλά ακόμη που πρέπει να γίνουν, και για την θέση της γυναίκας αλλά και για την αμφισβήτηση της πατρικής εξουσίας, σε κάθε έννοια. Ακόμη και στην πολιτική λειτουργούσε πάρα πολύ η έννοια του πατέρα, επί παραδείγματι με τον Καραμανλή ή τον Γεώργιο Παπανδρέου και τον υιό Ανδρέα, οι λεγόμενοι πατερούληδες του λαού. Ο ρόλος αυτός αποδομείται σιγά σιγά. Στις τοπικές κοινωνίες εξακολουθεί δυστυχώς να υπάρχει ακόμη η έννοια του πατέρα-αφέντη.

Τελικά τι είναι Πατέρας;

Ακύλλας Καραζήσης: Ο πατέρας, αν καθαρίσουμε προηγουμένως το τοπίο από τις ιδεολογίες, την ιστορική φόρτιση, την προσωπική και ψυχολογική φόρτιση που δημιουργεί στον καθένα μας, είναι ο ενδιάμεσος χώρος μεταξύ παιδιού και μάνας. Αυτό που για το παιδί δεν είναι η μάνα, είναι ο πατέρας. Λέγοντας ενδιάμεσο δεν το εννοώ διαμεσολαβιτικά καθόλου. Σκεφτείτε το χωρικά. Ο χώρος που δεν καταλαμβάνει η μάνα για το παιδί, είναι ο πατέρας. Η μάνα είναι ο μικρόκοσμος του παιδιού και ο πατέρας ο διαμεσολαβητής του έξω κόσμου, της κοινωνίας ολόκληρης. Οτιδήποτε περιβάλλει τον μικρόκοσμο της μάνας και του παιδιού. Όλο αυτό είναι ένα ολόκληρο μικρό σύμπαν για τον καθέναν πολύ προσωπικό.

Και δια της αποφατικής οδού, τι δεν είναι πατέρας;

Ακύλλας Καραζήσης: Ο πατέρας δεν είναι σίγουρα ο εξωραϊσμός της πατρικής φιγούρας, το ταμπού.  Τουλάχιστον για μένα δεν θα πρέπει να είναι.

Passion theater_Mpampa xoreveis 9

Θα τα δούμε αυτά στην παράσταση; Θεωρείτε ότι έχετε καταφέρει να τα περάσετε όλα αυτά στην παράσταση;

Ακύλλας Καραζήσης: Από την δικιά μας τη μεριά θεωρώ πολύ! Δόξα τω Θεώ, και στη λογοτεχνία και στην ποίηση και στο τραγούδι υπάρχει μία πολύπλευρη και πολυπρισματική παρουσίαση του πατέρα. Μαζί με την Μάρθα, τον Θανάση, τον Κωνσταντίνο και τον Θάνο έχουμε κάνει μία ωραία επιλογή κειμένων, πλούσια θα έλεγα. Εκμεταλλευτήκαμε το θέατρο, τον ελεύθερο χώρο της έκφρασης, όπου μπορείς να κάνεις τα πάντα, να τα σπάσεις, να γελάς, να κλαις, να τραγουδάς, να χορεύεις.

Εγώ όντας ορφανή από πατέρα, τι ενδιαφέρον θα έχω να παρακολουθήσω την παράσταση;

Ακύλλας Καραζήσης: Θα αναγνωρίσετε σίγουρα τις σκέψεις και τις φαντασιώσεις σας, καθώς και πολλά άλλα. Ούτως ή άλλως δεν πάτε στον Οθέλλο, ή στον Ριχάρδο τον Γ’ επειδή έχετε βιώσει τα δράματά τους. Όλες οι παραστάσεις αυτονομούνται, έχουν μία δική τους ζωή. Όλα λειτουργούν σε ένα συμβολικό επίπεδο που ενδιαφέρει τους πάντες.

Πότε θα επιστρέψετε Ελλάδα;

Ακύλλας Καραζήσης: Πρώτα έχω μία μεγάλη περιοδεία με ένα θέατρο στο Βερολίνο στο οποίο παίζω αυτή τη φορά. Αρχές Μαΐου θα επιστρέψω, αφού ετοιμάζω ένα μουσικό έργο με Κώστα Βόμβολο, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.

Κύριε Καραζήση, σταματάει ποτέ κάποιος να ανακαλύπτει το θέατρο;

Ακύλλας Καραζήσης: Το θέατρο είναι μία τεράστια, ζωντανή, παλλόμενη βιβλιοθήκη. Μπαίνει μέσα κανείς και χάνεται. Είναι ένα trip που σου προσφέρει πάντα καινούργιες εμπειρίες. Άλλοτε σου την σπάει, άλλοτε διαφωνείς, άλλοτε σε αφήνει αμέτοχο. Πάντως όχι, δεν σταματάς ποτέ να το ανακαλύπτεις.

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση “Μπαμπά χορεύεις” Εδώ

Passion theater_Martha Frintzila

Πατέρας είναι η απόφαση “θα σου βγάλω τις βοηθητικές ρόδες από το ποδήλατο γιατί έφτασε η ώρα να μάθεις μόνος σου”

10945870_10153054393364691_3752937194273345367_oΥπεύθυνη Συνέντευξης: Άννα Μαύρου (Anna Black)

Μιλώντας με την Μάρθα Φριντζήλα που πρωταγωνιστεί στην παράσταση “Μπαμπά χορεύεις” που παρουσιάζεται στο Δημοτικό θέατρο Πειραιά.

Η παράστασή σας πραγματεύεται τον ρόλο του πατέρα, ο οποίος σε σχέση με αυτόν της μητέρας είναι θεωρητικά πιο δύσβατο μονοπάτι. Πως προέκυψε αυτή η επιλογή;

Μάρθα Φριντζήλα: Η ανάγκη αναζήτησης και ενασχόλησης με το συγκεκριμένο μεγάλο θέμα προέκυψε από τον Ακύλλα. To κάλεσμα ήταν δικό του. Κάλεσε εμένα ως το μητρικό πρότυπο ενός σπιτιού που λείπει ο πατέρας και 3 αγόρια, τους τρεις γιους. Ουσιαστικά το κάλεσμα του ήταν αυτό που οδήγησε στην δραματουργία, γιατί προέκυψαν πράγματα από τις δικές μας επιλογές,  με τελική πάντοτε απόφαση και ενορχήστρωση από τον Ακύλλα. Οι προτάσεις που έγιναν από μας ήταν πολλές και διαφορετικές. Αυτό που τελικά βγήκε και βγαίνει είναι η απουσία του πατέρα, δηλαδή ένα σπίτι από το οποίο εκδιώχθηκε ο πατέρας και τον περιμένουμε να γυρίσει. Αυτό που ισχύει στις περισσότερες περιπτώσεις: η μητέρα είναι αυτή που διώχνει τον πατέρα από την ζωή των παιδιών και τα παιδιά τον αναζητούν συνεχώς.

Άρα είσαι ευχαριστημένη από το αποτέλεσμα της καλλιτεχνικής συνύπαρξης με τον Ακύλλα Καραζήση και την υπόλοιπη ομάδα σας.

Μάρθα Φριντζήλα: Με τον Ακύλλα ένιωθα πάντα μία συγγένεια,  ένιωθα ότι μας ενώνουν πολλά πράγματα και αυτό είχε φανεί από τότε που διδάσκαμε μαζί στο Αττικό σχολείο, στο Εθνικό θέατρο, και σε μία παράσταση που βρεθήκαμε πριν χρόνια τυχαία μαζί. Η τωρινή μας συνεργασία έρχεται όχι μόνο να το επιβεβαιώσει αλλά με κάποιο τρόπο να το γιορτάσει. Με πολύ μεγάλη χαρά, πολύ αβίαστα και ελεύθερα βγήκε η παράσταση αυτή και αυτό το οφείλουμε στον Ακύλλα και στην εμπιστοσύνη που μας έδειξε. Είναι ένας ελεύθερος και ακομπλεξάριστος άνθρωπος, με πολύ μεγάλη αγάπη στους ανθρώπους και στο θέατρο και πολύ μεγάλη εμπιστοσύνη. Εμένα προσωπικά δεν μου έχει ξανατύχει να μου δείξουν τέτοια εμπιστοσύνη! Ίσως γιαυτό τον αγαπούν τόσο οι μαθητές του και οι συνεργάτες του, γιατί ως σκηνοθέτης κάνει κάτι μοναδικό και σπάνιο: σε βάζει να ονειρεύεσαι την παράσταση και τελικά φτάνεις να νιώθεις ότι υπηρετείς το δικό σου όραμα χωρίς την δική του εμπλοκή και όχι το δικό του. Και για τα παιδιά που είμαι μαζί τους στη σκηνή είμαι πολύ χαρούμενη. Ο Πλεμμένος ήταν μαθητής του Ακύλλα και δικός μου στο Εθνικό. Αισθάνομαι τιμή. Όπως και με τον Θάνο Τοκάκη που είχε παίξει στον Φορτουνάτο που είχα κάνει στο Εθνικό πριν χρόνια και ήταν υπέροχος. Και βέβαια με τον Θανάση Ζερίτη που είναι ένα απίθανο πλάσμα κι όπως είπε ο Παναγιώτης Τσεβάς, ο κουμπάρος μου όταν είδε στην παράσταση «αυτό το παιδί από το 1940 έχει δίκιο».

Passion theater_Mpampa xoreveis (8)

Θεωρείτε ότι η Ελλάδα έχει ξεφύγει από την σκιά της patria potestas, της απόλυτης πατρικής εξουσίας;

Μάρθα Φριντζήλα: Όχι. Και μάλιστα θεωρώ ότι η κοινωνία, όχι μόνο για λόγους αρχής και τάξης αλλά και για σεξιστικούς λόγους δεν εμπιστεύεται τα θηλυκά πρότυπα. Θεωρώ ότι ελληνική κοινωνία είναι πατριαρχική και με τη βαριά σκιά του πατέρα να πλανάται πάνω της. Αυτό φαίνεται και από τις επιλογές μας στους θεσμικούς μας άρχοντες. Πόσο δύσκολο είναι να εμπιστευτείς σε αυτήν την κοινωνία μία γυναίκα; Απαντώντας στο ερώτημα και βάσει των δυσκολιών που συναντάω εγώ ως γυναίκα, ως φιγούρα με πολλά εισαγωγικά «ηγετική» στο χώρο μου σκηνοθέτις και δασκάλα, έχω αντιμετωπίσει έναν ρατσισμό αδιανόητο. Αν ήμουν άνδρας θα με θεωρούσαν τελειομανή. Επειδή είμαι γυναίκα θεωρούμαι υστερική και εγωίστρια. Οτιδήποτε έχω κάνει στη ζωή μου, είτε λάθος ή σωστό είτε τολμηρό, αν τα είχα κάνει ως άνδρας θα είχα τελείως διαφορετική αντιμετώπιση. Το γνωρίζω πολύ καλά.

Τι είναι πατέρας;

Μάρθα Φριντζήλα: Νομίζω ότι είναι μία απόφαση. Η απόφαση ενός ανθρώπου να δεχτεί μία βαθειά σχέση με έναν άλλο άνθρωπο, με τον οποίο συμβαίνει ή δεν συμβαίνει να γεννήθηκε από αυτόν. Δεν είναι σαν την σχέση της μητέρας με το παιδί, μια τόσο βαθειά, μεταφυσική και μυστηριακή σχέση. Θεωρώ πως είναι περισσότερο μία απόφαση του άνδρα να παίξει ένα ρόλο στην ζωή ενός ανθρώπου.

Passion theater_Mpampa xoreveis (9)

Και δια της αποφατικής οδού, τι δεν είναι πατέρας;

Μάρθα Φριντζήλα:
Ο πατέρας δεν είναι εκεί. Είναι απών.

Εγώ όντας ορφανή από πατέρα, τι ενδιαφέρον θα έχω να παρακολουθήσω την παράσταση;

Μάρθα Φριντζήλα: Την αίσθηση της ορφάνιας από πατέρα την αισθάνονται όλα τα παιδιά, είτε έχουν είτε δεν έχουν πατέρα. Η τέλεια απουσία, η βαριά σκιά, η αβάσταχτη σιωπή του πατέρα, όταν τον έχεις ανάγκη και δεν είναι ποτέ εκεί, όταν θέλεις να σε βοηθήσει και δεν μπορεί ή δεν είσαι εσύ ικανός να δεχτείς την βοήθεια του. Είναι πολύ λίγοι οι πατεράδες…Έχοντας μεγαλώσει μόνο με πατέρα, αφού είμαι ορφανή από μητέρα, ο πατέρας μου είναι ένα πρόσωπο που το προστάτευα και οι αδερφές μου και εγώ. Πάντα έπρεπε να του υπενθυμίσουμε να παίξει τον ρόλο του. Μιλώντας τις προάλλες με μία πολύ σπουδαία ψυχίατρο-ψυχαναλύτρια, μου είπε ότι ο πατέρας οφείλει είναι η γέφυρα του παιδιού στον έξω κόσμο και η μητέρα είναι αυτή που κόβει αυτήν την γέφυρα γιατί θέλει να κρατήσει το παιδί για πάντα πάνω της, μέσα της, δικό της. Ο πατέρας είναι η απόφαση, θα σου βγάλω τις βοηθητικές ρόδες από το ποδήλατο γιατί έφτασε η ώρα να μάθεις μόνος σου και η μητέρα είναι αυτή που το κρατάει αγκαλιά και κάνει αυτή ποδήλατο αντί για το παιδί.

Ο τίτλος της παράστασης «Μπαμπά χορεύεις;» πως προέκυψε; Γιατί όχι «Μπαμπά τραγουδάς»; Αν αναλογιστεί κανείς την λαμπρή σου μουσική πορεία, μια χαρά θα μου ακουγόταν το «Μπαμπά τραγουδάς;».

Μάρθα Φριντζήλα: Οι μπαμπάδες τραγουδούν, αλλά είναι λίγοι οι μπαμπάδες που χορεύουν. Φέρνω πάρα πολλούς πατεράδες φίλων στο νου μου, και είναι ένα μόνιμο «Μα ελάτε κύριε Δημήτρη, σηκωθείτε να χορέψετε.», «Δεν χορεύω εγώ!» η απάντηση. Ο πατέρας δεν εκτίθεται, δεν θα γίνει θέαμα. Ο τίτλος μπορεί να σημαίνει «Θα σε δω ποτέ μπαμπά να είσαι χαλαρός, ελεύθερος; να είσαι σαν κι εμένα;» ή ακόμη «Βλέπω σωστά ή με γελούν τα μάτια μου, μπαμπά χορεύεις επιτέλους;!». Ο δικός μου πάντως ο μπαμπάς χορεύει. Είναι η τρομερή εξαίρεση!

Passion theater_Mpampa xoreveis (1)

Μέσα στην παράσταση έβαλες και λίγο από τον δικό σου μπαμπά;

Μάρθα Φριντζήλα: Από επιλογή όχι, τίποτα. Τα κομμάτια που έχω αναλάβει εγώ, δεν έχουν τον δικό μου πατέρα μέσα, έχουν άλλους πατεράδες. Στη πορεία των παραστάσεων είδα κάποιες ερμηνείες των παιδιών να αντανακλούν τον πατέρα μου. Ίσως τα τραγούδια του Καζαντζίδη που λένε τα αγόρια στη παράσταση.

Τα επόμενα σου θεατρικά σχέδια;

Μάρθα Φριντζήλα: Ετοιμάζω τον Φιλοκτήτη του Σοφοκλή στο Αττικό Σχολείο Αρχαίου Δράματος της Ελευσίνας. Το Αττικό Σχολείο μπήκε στο διεθνές δίκτυο του αρχαίου δράματος του Υπουργείου Πολιτισμού. Ετοιμάζω και ένα καινούργιο κείμενο που θα το κάνω με ένα Πανεπιστήμιο στην Αμερική, καθώς και μία συνεργασία με το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον που έχω ξαναδουλέψει στο παρελθόν. Και ένα δίσκο με τον Βασίλη τον Μαντζούκη, που τον έχουμε σχεδόν έτοιμο και έφτασε η ώρα να τον τελειώσουμε. Και φυσικά το θέατρο Baumstrasse, στο οποίο τρέχουν 6 εργαστήρια αρχαίου δράματος και θα παρουσιάσουν την δουλειά τους το 1ο δεκαήμερο του Ιουλίου στην Ελευσίνα.

Κλείνοντας, Μάρθα πες μας σταματάει ποτέ κάποιος να ανακαλύπτει το θέατρο;

Μάρθα Φριντζήλα: Όχι δεν σταματάει ποτέ. Όσο ανακαλύπτει τους ανθρώπους, την φύση, την ποίηση, την ζωή, το μυστήριο, δεν σταματάει ποτέ. Αν κάποια στιγμή νιώσεις ότι βρήκες μία αλήθεια και θελήσεις να την περιφρουρήσεις, κάτι δεν πάει καλά, έχεις αρχίσει μάλλον να πεθαίνεις.

Passion theater_Mpampa xoreveis (10)

Περισσότερες πληροφορίες για το Αττικό Σχολείο Αρχαίου Δράματος της Ελευσίνας που έχει επιλεγεί ως Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης για το έτος 2021: Εδώ

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση “Μπαμπά χορεύεις” Εδώ