Ετικέτα: Olvio

Workshop σωματικού θεάτρου από τη ομάδα Art Vouveau

Το σώμα του performer ως γλυπτό.

Πώς πλάθω συνειδητά τη μορφή ενός χαρακτήρα.

ΠΟΤΕ: Σάββατο 7, 14, 21, 28 /3  και ώρες 11.00 – 14.00.

ΠΟΥ:  Θέατρο OLVIO (Φαλαισίας 7, μετρό Κεραμεικός) 

ΚΟΣΤΟΣ: 80 ευρώ

Κρατήσεις και πληροφορίες: artvouveau@gmail.com, 6944675502 (περιορισμένος αριθμός θέσεων)

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΕΣ: Ομάδα Art Vouveau (Θανάσης Μεγαλόπουλος, Φοίβος Συμεωνίδης, Δανάη Τίκου)

ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ: Εξειδικευμένη σωματική πρακτική για όσους-ες θέλουν να ασχοληθούν με το σώμα τους.

Πώς αντιμετωπίζεται η σωματική αμηχανία πάνω στη σκηνή; Πώς ξεκινώντας από το σώμα μας φτάνουμε σε ένα χαρακτήρα; Πώς μπορούμε να δούμε το σώμα μας σαν ένα ζωντανό γλυπτό;

Η ομάδα Art Vouveau έχει αναπτύξει την προσωπική της θεατρική γλώσσα πειραματιζόμενη με παραδοσιακές θεατρικές φόρμες και τον ασπρόμαυρο βωβό κινηματογράφο. Μέσα από την ερευνητική δουλειά που κάνει τα τελευταία επτά χρόνια έχει αναπτύξει συγκεκριμένες τεχνικές τις οποίες μοιράζεται μέσα από τα σεμινάρια που διοργανώνει στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

 Σ’ αυτές τις τέσσερις συναντήσεις:

  • θα εστιάσουμε σε σωματικές ασκήσεις με στόχο την αφύπνιση και ενδυνάμωση του σώματος μας
  • θα ανακαλύψουμε στην πράξη πώς το ενεργοποιημένο σώμα μπορεί να εκφράσει με ακρίβεια συναισθήματα και σκέψεις
  • θα μάθουμε πρακτικά εργαλεία για τη διαμόρφωση του σώματος ενός θεατρικού χαρακτήρα
  • θα ερευνήσουμε πώς οι χαρακτήρες, που θα προκύψουν, αλληλεπιδρούν μέσα από διασκεδαστικούς βωβούς αυτοσχεδιασμούς.

Το σεμινάριο αυτό αποτελεί μια πρόσκληση- πρόκληση για τους συμμετέχοντες να έρθουν σε επαφή με μια καινούρια σωματική γλώσσα, να αφυπνίσουν τις ιδιαίτερες σωματικές τους ποιότητες και ικανότητες, να διεγείρουν τη φαντασία και τη δημιουργικότητά τους.

Ποιοι είμαστε.
Η θεατρική ομάδα Art Vouveau ιδρύθηκε το 2013 στην Αθήνα. Αποτελείται από τους ηθοποιούς: Θανάση Μεγαλόπουλο, Φοίβο Συμεωνίδη, Δανάη Τίκου. Έχουν στο ενεργητικό τους τρεις θεατρικές παραγωγές: “Τα δεκανίκια, ή πώς ξέμαθα να περπατώ”, “Επιστροφή στο Μπουντεγιόβιτσε”, “Ένα ζευγάρι στο φεγγάρι”. Κοινό τους όραμα είναι η δημιουργία ενός πρωτότυπου σκηνικού κώδικα που υπερβαίνει τα όρια της γλώσσας, συνδυάζοντας παραδοσιακές θεατρικές φόρμες, όπως η Κομέντια Ντελ Άρτε και το Θέατρο Μάσκας, με σύγχρονες τεχνικές αφήγησης που συναντάμε στις βωβές ταινίες και στο σωματικό θέατρο.

Παράλληλα με τη δημιουργία πρωτότυπων θεατρικών παραστάσεων, βασική προτεραιότητα της ομάδας είναι η διεξαγωγή σεμιναρίων πάνω στις τεχνικές που έχει αναπτύξει μέσα από την ερευνητική της δουλειά τα τελευταία 7 χρόνια. Η ομάδα έχει πραγματοποιήσει επιτυχώς σεμινάρια σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, καθώς και του εξωτερικού.

Σταθεροί συνεργάτες της ομάδας είναι η ηθοποιός Αφροδίτη Κλεοβούλου, ο μουσικός Γιάννης Σελέκος, και ο σκηνοθέτης/ακροβάτης/ηθοποιός Camilo Bentancor.

Αυτή τη σεζόν η ομάδα Art Vouveau σε συνεργασία με την ομάδα Κοπέρνικος έχουν δημιουργήσει την παιδική θεατρική παράσταση “Δίπλα- δίπλα”, παραγωγή του Εθνικού θεάτρου.

Δημήτρης Μαύρος: “Ο άνθρωπος πρέπει να είναι σε εγρήγορση γιατί η βία είναι κρυμμένη στην καθημερινότητα μας”

10945870_10153054393364691_3752937194273345367_oΥπεύθυνη Συνέντευξης: Άννα Μαύρου (Anna Black)

Παρακολούθησα στο θέατρο Olvio την εξαιρετική παράσταση Tango, έργο που χάρισε στον δημιουργό της, τον Πολωνό Slawomir Mrozek, μία θέση ανάμεσα στους κορυφαίους δραματουργούς του πρωτοποριακού θεάτρου. Μετά την παράσταση είχα την χαρά να συνομιλήσω με τον πρωταγωνιστή Δημήτρη Μαύρο, για να μας εισάγει λίγο στον κόσμο του ήρωα που υποδύεται.

Η ιστορία μίας ιλαροτραγικής οικογενειακής σάγκας. Θα μπορούσες να μας βοηθήσεις να την τοποθετήσουμε σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο;

Δημήτρης Μαύρος: Το Tango γράφτηκε το 1964. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Βελιγράδι το 1965 και στην συνέχεια τον ίδιο χρόνο, παρουσιάζεται στην Βαρσοβία από τον θίασο του Έρβιν Άξερ. Η παράσταση αποτέλεσε ένα θρίαμβο που έγινε η απαρχή μιας σημαντικής πορείας του έργου στην Ευρώπη. Στην χώρα μας παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1972 από το θίασο του Ν. Κούρκουλου στο θέατρο Αλάμπρα, σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου. Βάση αυτού του χρονολογικού πλαισίου για τα πρώτα ανεβάσματα του έργου, είναι εύκολο να πραγματοποιήσει κανείς μια πρώτη εκτίμηση για τον χωροχρόνο του έργου. Αλλά για μένα ο πραγματικός χωροχρόνος του κειμένου είναι μια αέναη κίνηση μέσα στην ιστορία του Δυτικού πολιτισμού από τον Διαφωτισμό μέχρι τις μέρες μας. Η διαχρονικότητα του έγκειται ακριβώς σε αυτό: Στην πλήρη απουσία οριοθέτησης χρόνου μέσα στο έργο. To έργο -όπως έγραψε ο κ. Γ. Πεφάνης στην κριτική του- είναι ένα φαρσικό θεατρικό σχόλιο για τα ιστορικά πεπραγμένα και το πολιτικό οικοδόμημα ολόκληρης της Ευρώπης. Τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται ο Μρόζεκ δεν έπαψαν ποτέ να απασχολούν το μυαλό κάθε ανθρώπου. Στις μέρες μας γίνεται ακόμη πιο επίκαιρο όταν βλέπεις την βία να ξεπηδά από παντού και να παίρνει την ουσιαστική της υπόσταση καλυμμένη πίσω από τις μάζες του πλήθους.

Το έργο πραγματικά βρίθει αποφθεγμάτων. Κάθε ατάκα και μια ιστορία. Γιατί κατά την γνώμη σου ο Slawomir Mrozek χρησιμοποίησε ως τίτλο του έργου του τον συγκεκριμένο;

Δημήτρης Μαύρος: Το Tango είναι ένας χορός για δύο. Ένας δυναμικός επιθετικός χορός. Σώμα με σώμα, ένα βήμα εμπρός, δύο βήματα πίσω. Τα κορμιά μπλέκονται, το πάθος ξεχειλίζει.  Όλα χωράνε σε αυτόν τον χορό. Πάθος, ένταση, ζωή, επανάσταση!!! Η πάλη των δύο…. δεν είναι μόνος του κανείς…

Γνώρισέ μας τον πατέρα του Άρθουρ, τον οποίο υποδύεσαι, τον Στόμιλ.

Δημήτρης Μαύρος: Ο Στόμιλ είναι ένας αφημένος άνθρωπος. Η παραίτηση είναι αυτό που τον χαρακτηρίζει. Ασχολείται με πειραματισμούς γύρω από την τέχνη για να δηλώνει την παρουσία του. Απογοητευμένος από την εξέλιξη των καταστάσεων, θεωρεί ότι το χρέος του το έχει κάνει.

Είναι όντως «όπου φυσάει ο άνεμος» άτομο;

Δημήτρης Μαύρος: Θα έλεγα ναι και όχι. Ο Στόμιλ παραιτείται από τα πάντα εκτός από την τέχνη του. Αυτή είναι η αντίδρασή του στην έκβαση της ζωής του. 

Η σχέση του με την οικογένειά του και ειδικά με τον γιό του πως είναι;

Δημήτρης Μαύρος: Η σχέση γονιού και παιδιού, παραμένει ίδια σε οποιαδήποτε εποχή. Βλέπουμε το χάσμα ανάμεσα στις δυο γενιές. Ο Στόμιλ, βλέπει στο γιο του τον εαυτό του όταν ήταν στην ηλικία του. Παρ’ ό,τι ο γιος  του έχει διαφορετικές ιδέες από τον ίδιο, η αγάπη του προς εκείνον παραμένει ίδια.

Ποια είναι η στάση του όσον αφορά την εξέλιξη της ιστορίας και την ανάληψη εξουσίας από τον Έντι; 

Δημήτρης Μαύρος: Μέσα από τον Έντι αντιλαμβάνεται ότι η αδράνεια του και η αποχή από τα τεκταινόμενα, έθρεψαν το τέρας της βίας. Νοιώθει γερασμένος και ανήμπορος να αντιδράσει στην βία της εξουσίας.

Να περιμένουμε κάτι από αυτόν μελλοντικά, κάποιας μορφής αντίδρασης  ή τον αισθάνεσαι πλήρως συμφιλιωμένο με όλα τα τραγικά που συμβαίνουν γύρω του;

Δημήτρης Μαύρος: Η συμφιλίωση του με τα τραγικά είναι δεδομένη. Η αδράνεια του τον σπρώχνει σε αποχή από την ενασχόληση του με τα κοινά. Όταν χτυπήσει όμως την πόρτα του ο κίνδυνος της βίας ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν θα αντιδράσει; Κανείς. Ο άνθρωπος είναι απρόβλεπτος….. Οι αντιδράσεις του μας αιφνιδιάζουν όταν βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο ο ίδιος.

Τι θα ήθελες ιδανικά να ξυπνήσει η παράστασή σας στην συνείδηση του θεατή;

Δημήτρης Μαύρος: Την πεποίθηση ότι ο άνθρωπος πρέπει να είναι σε εγρήγορση γιατί η βία είναι κρυμμένη στην καθημερινότητα μας και δεν χρειάζεται να φθάσει μπρος στην πόρτα μας, να μπει μέσα στο σπίτι μας για να αντιδράσουμε.

Τα επόμενα θεατρικά σου σχέδια;

Δημήτρης Μαύρος: Συνεχίζω στο θέατρο OLVIO με «Το υπόγειο» και μικρή περιοδεία με την παράσταση “ΟΔΟ ΑΒΥΣΣΟΥ, ΑΡΙΘΜΟΣ ΜΗΔΕΝ”.

Μία ευχή για σένα και μία ευχή για τους άλλους για την νέα χρόνια που ζούμε.

Δημήτρης Μαύρος: Να έχουν υγεία τα αγαπημένα μου πρόσωπα και εγώ. Να έχει υγεία όλος ο κόσμος και να ζούμε την καθημερινότητα μας με λιγότερο τρόμο!

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Tango που θα παίζεται για λίγες ακόμη παραστάσεις, κάθε Δευτέρα και Τρίτη, στο θέατρο Olvio Εδώ