Ετικέτα: Λένα Παπαληγούρα

Λένα Παπαληγούρα: Κάθε φορά αισθάνομαι ότι παίζω γι’ αυτόν τον ένα που μπορεί κάτι να του συμβεί και να δει τη ζωή με άλλο μάτι

  Υπεύθυνη Συνέντευξης: Κατερίνα Παπούλια

Συνομιλώντας με τη Λένα Παπαληγούρα, πρωταγωνίστρια της “Κατερίνας” του Αύγουστου Κορτώ, λίγο πριν τις τελευταίες παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη.

Ζούμε σε μια χώρα όπου ο νεποτισμός έχει χαραχθεί στη συνείδηση του Έλληνα σε τέτοιο βαθμό ώστε το ταλέντο και η σκληρή προσπάθεια που καταβάλλει κάποιος για την κατάκτηση της Ιθάκης του να απορρίπτεται. Έχετε δεχθεί τέτοιου είδους σχόλια προερχόμενη από μια οικογένεια πολιτικών και αν ναι πως το διαχειριστήκατε;

Λένα Παπαληγούρα: Όχι, δεν έχω δεχθεί. Νομίζω ότι αυτό συνέβη επειδή από πολύ νωρίς ήμουν ξεκάθαρη ότι θέλω να κάνω αυτό το πράγμα. Από μικρή με έβλεπαν οι γονείς μου και οι καθηγητές μου ότι είμαι στη θεατρική ομάδα του σχολείου, πηγαίναμε σε διαγωνισμούς, πήγαινα καλά, και μου έλεγαν ότι «πρέπει να ασχοληθείς με αυτό». Έβλεπαν την αγάπη και το πάθος μου, και γι’ αυτό με στήριξαν. Από την άλλη πλευρά, αντιλαμβάνομαι ότι αν δεν έχεις δώσει κανένα δείγμα δουλειάς, είσαι 18 χρονών και πεις ξαφνικά ότι «θέλω να ασχοληθώ με το θέατρο», σε αντιμετωπίζουν λίγο με καχυποψία. Ίσα ίσα, στήριξη δέχθηκα κι επειδή από πολύ νωρίς ακολούθησα το δικό μου δρόμο και έκανα ξεκάθαρο ότι θέλω να γίνω γνωστή μέσα από τη δουλειά μου και όχι επειδή έτυχε να είναι γνωστός ο πατέρας μου ή η οικογένεια μου πολιτικοί, νομίζω ότι γρήγορα αντιλήφθηκαν, τόσο ο κόσμος όσο και οι δημοσιογράφοι, ότι κάνω κάτι τελείως διαφορετικό. Έτσι άρχισε πια ο κόσμος να με μαθαίνει μέσα από τη δουλειά μου.

Οι γονείς σας ήταν σύμφωνοι με την επιλογή σας;

Λένα Παπαληγούρα: Ναι, έβλεπαν ότι από το σχολείο με ενδιαφέρει. Νομίζω ότι επειδή είδαν ότι δεν είπα μια μέρα ότι θέλω να ασχοληθώ με το θέατρο και έβλεπαν ότι το έλεγα σιγά-σιγά,το εννοούσα και το έψαχνα πραγματικά, ήταν σύμφωνοι και με στήριξαν. Ελπίζω ότι τώρα είναι περήφανοι. Έρχονται πάντως και τους αρέσει, είναι πολύ υποστηρικτικοί!

Είστε μια ηθοποιός που στα 32 της χρόνια απαριθμεί σημαντικές επιτυχίες στον χώρο του θεάματος, έχει αποσπάσει το βραβείο Μελίνα Μερκούρη… Έχετε νιώσει ποτέ η επιτυχία αυτή να επενεργεί αρνητικά πάνω σας;

Λένα Παπαληγούρα: Όχι, είμαι από τους ανθρώπους που κάθε φορά ξεκινούν από την αρχή. Για μένα δεν σημαίνει κάτι μια επιτυχία, το θέμα είναι η διάρκεια και η ικανοποίηση που αντλείς από τα πράγματα που κάνεις και το πόσο βαθιά μπαίνεις μέσα σε αυτά. Εκ των πραγμάτων κάνουμε μια δουλειά, η οποία μας κάνει να αναμετριόμαστε με κείμενα που μας υπερβαίνουν, οπότε δε μπορείς παρά να ξεκινάς κάθε φορά από την αρχή, να είσαι ανοιχτός και να προσπαθείς από το μηδέν, οπότε είναι η φύση μου τέτοια που δε θα μπορούσα να «καβαλήσω το καλάμι», αλλά και η φύση της δουλειάς, που σε προσγειώνει και σε γειώνει κάθε μέρα από μόνη της.

Αρνητικές κριτικές υπάρχουν; 

Λένα Παπαληγούρα: Φυσικά και υπάρχουν. Δε μπορούμε να αρέσουμε σε όλους. Νομίζω ότι αυτή είναι η μεγαλύτερη δουλειά που πρέπει να κάνει κάποιος με τον εαυτό του, έτσι ώστε και στις αρνητικές, αλλά και στις θετικές κριτικές, να δίνει τη βάση που πρέπει. Φυσικά τις διαβάζω, επηρεάζομαι, αλλά μετά τις ξεχνώ και είναι σαν να επιστρέφω σ’ αυτό που πραγματικά με ενδιαφέρει, που είναι η δουλειά και η αυτοβελτίωσή μου. Αλλιώς, μπορεί να χαθείς και να χάσεις τον στόχο σου, που είναι η πραγματική ικανοποίηση και αγάπη γι’ αυτό που κάνεις. 

Η οικονομική κρίση τροφοδοτεί την τέχνη ή επιφέρει το μαρασμό της;

Λένα Παπαληγούρα: Νομίζω ότι σίγουρα η οικονομική κρίση είναι και ηθική κρίση, είναι και πολιτιστική κρίση και γενικότερα μια κρίση που περισσότερο διαβρώνει τα πράγματα, παρά τα βοηθάει να αναπτυχθούν. Από την άλλη, ο κόσμος συνειδητοποιεί στα δύσκολα αυτά χρόνια την ανάγκη του να είμαστε μαζί και να γινόμαστε συμμέτοχοι μιας διαδικασίας και για μένα αυτό είναι και η απόδειξη που οι παραστάσεις πηγαίνουν τόσο καλά. Βλέπεις ότι υπάρχει ανάγκη να μοιραστεί ένα κοινό βίωμα ο κόσμος και από την άλλη έχει ανάγκη να αφήσει πράγματα να τον αγγίξουν, να μετακινηθεί… Οπότε οι παραστάσεις που πραγματικά είναι μ’ ένα τρόπο παραστάσεις που αγγίζουν την ψυχή, είναι και παραστάσεις που βλέπουμε να πηγαίνουν καλά. Για μένα είναι παράδοξο ότι ο κόσμος από το υστέρημά του δίνει χρήματα για να πάει στο θέατρο, γιατί πραγματικά μιλάμε για πάρα πολύ δύσκολες εποχές. Είναι παράδοξο, πολύ συγκινητικό και πολύ ελπιδοφόρο, γιατί δείχνει ότι πραγματικά έχουμε ανάγκη το θέατρο. Από την άλλη, σίγουρα η δουλειά μας δεν είναι χόμπυ. Είναι μια δουλειά που πρέπει να αμείβεται και οι άνθρωποι που εργάζονται στο θέατρο πρέπει να έχουν καλές συνθήκες εργασίας και δυστυχώς η κρίση αυτό δεν το επιτρέπει. Αυτό, συμβαίνει ακόμη περισσότερο στον κινηματογράφο, που βλέπεις ότι δε γίνονται καν παραγωγές, γιατί δεν υπάρχει καμία κρατική μέριμνα να δοθούν χρήματα ώστε να αναπτυχθεί αυτό το κομμάτι, παρ’ όλο που βλέπουμε ότι υπάρχουν ενδιαφέρουσες ιδέες και άνθρωποι που ασχολούνται και δίνουν την ψυχή τους γι’ αυτό. Από πλευράς κόσμου και κοινού είναι συγκινητικό αυτό που συμβαίνει, αλλά από πλευράς συνθηκών φυσικά, όπως και για όλα τα επαγγέλματα τα πράγματα είναι δύσκολα. Το ίδιο συμβαίνει και στην τηλεόραση. Εκεί έτσι κι αλλιώς  απαιτούνται πολλά χρήματα για να γίνει μια παραγωγή, ενώ βλέπεις ότι στο θέατρο σημασία έχει το κείμενο και η ουσία και μπορεί να γίνει κάτι πολύ απλό, αρκεί να είναι ουσιαστικό, ενώ εκ των πραγμάτων τα μέσα του κινηματογράφου και της τηλεόρασης χρειάζονται χρήματα, λόγω του τεχνικού μέσου.

 Αποτελεί για εσάς το θέατρο πολιτική πράξη;

Λένα Παπαληγούρα: Δεν έχω την ψευδαίσθηση ότι κάνοντας θέατρο μπορώ να αλλάξω τον κόσμο. Από την άλλη, έστω κι αν ένας θεατής μπορεί λίγο να μετακινηθεί και να δει την πραγματικότητα αλλιώς, και να αντιμετωπίσει τη ζωή του και τη θέση του στην κοινωνία με διαφορετικό τρόπο, επειδή μια παράσταση τον έκανε λίγο να μετακινηθεί, για μένα αυτό είναι αρκετό. Κάθε φορά αισθάνομαι ότι παίζω γι’ αυτόν τον ένα που μπορεί κάτι να του συμβεί και να δει τη ζωή με άλλο μάτι.

Η ηθική και συναισθηματική αναλγησία, η ωμή βία και η βαναυσότητα αποτελούν χαρακτηριστικά γνωρίσματα πολλών ρόλων που έχετε υποδυθεί. Ποια είναι η επίδραση των σκηνών αυτών τόσο στον ψυχισμό των θεατών, όσο και στο δικό σας; 

Λένα Παπαληγούρα: Δεν ξέρω γιατί με επιλέγουν γι’ αυτούς τους ρόλους. Σίγουρα έχουν επίδραση στο δικό μου ψυχισμό, γιατί για να μπορέσεις να έρθεις σε επαφή με αυτά τα πρόσωπα, χρειάζεται έρευνα και μελέτη, οπότε μπαίνεις πολύ βαθιά στο να κατανοήσεις τέτοιες προσωπικότητες. Η περίοδος των προβών είναι δύσκολη. Επίσης, νομίζω ότι αυτό που είναι ο σκοπός των παραστάσεων είναι να αγγίζουν τους θεατές, οπότε θέλω να πιστεύω ότι έχουν επίδραση και στο δικό τους ψυχισμό. Όχι επίδραση τέτοια ώστε να τους προκαλεί θέμα, αλλά ώστε εκείνη τη στιγμή, όπως λέγαμε πριν, να μετακινούνται. 

Οπότε πιστεύετε ότι ευαισθητοποιούν, δεν κατασκευάζουν αρνητικά πρότυπα.

Λένα Παπαληγούρα: Σίγουρα ευαισθητοποιούν. Μιλάμε κάθε φορά για έργα που είναι γραμμένα με τέτοιο τρόπο που εκ των πραγμάτων θέτουν ερωτήματα, σε βάζουν σε σκέψεις, γιατί τα μεγάλα έργα αυτό κάνουν, οπότε σε καλούν να προβληματιστείς και να θέσεις κι εσύ ερωτήματα στον εαυτό σου. 

«Κάνουμε θέατρο για την ψυχή μας», είπε ο Κάρολος Κουν. Ποιο θέατρο έχει ανάγκη η ψυχή του νεοέλληνα; 

Λένα Παπαληγούρα: Πιστεύω ότι έχει ανάγκη από ένα θέατρο που θα μπει μέσα του, ένα θέατρο που τον αγγίζει. Η ζωή μας και ο τρόπος που ζούμε δυστυχώς είναι πολύ ενάντια σε όλα αυτά που αφήνουμε να μπουν μέσα μας και γινόμαστε «οχυρωμένοι» άνθρωποι που δε μας αγγίζει τίποτα. Οπότε, το θέατρο που έχει την ικανότητα να μπαίνει μέσα σου, να σε αγγίζει, να σε συγκινεί και να σε μετακινεί, είναι νομίζω αυτό το θέατρο που είναι ευεργετικό για την ψυχή των ανθρώπων, είτε μιλάμε για ένα θέμα κωμικό, είτε μιλάμε για ένα θέμα τραγικό. Γιατί μπορεί και μία κωμωδία να σε αγγίξει ή μια παράσταση με πολύ ωραία αισθητική- η ομορφιά πάντα φτάνει μέσα μας και μας αγγίζει και πόσο μάλλον όταν μιλάμε για θέματα όπως αυτό της Κατερίνας, που εκ των πραγμάτων δε συζητιούνται και είναι κλεισμένα στις ντουλάπες των διάφορων οικογενειών. Είναι σαν να τους καλείς να μοιραστούν μαζί σου τέτοιες ιστορίες γιατί όταν φανερώνεις ένα θέατρο «τραύμα» είναι και λίγο σαν να το επουλώνεις, όπως θα έλεγε και ο Αύγουστος Κορτώ.

Θα πρέπει να ήταν πολύ δύσκολο να μπείτε στο ρόλο…

Λένα Παπαληγούρα: Σίγουρα ήταν πολύ δύσκολο, αλλά ήταν και λυτρωτικό. Ο τρόπος που είναι γραμμένο το έργο, αλλά και η ματιά του Γιώργου Νανούρη που σκηνοθετεί την παράσταση, είχε στόχο να είναι μια παράσταση που ταξιδεύει από το σκοτάδι στο φως και τελικά βγαίνει και οδηγεί στο φως. Οπότε, μπορεί να μου είναι δύσκολο και ψυχοφθόρο, αλλά με έναν τρόπο λυτρώνομαι, όπως ελπίζω και οι θεατές.

Είναι και ο τρόπος γραφής του Κορτώ, που μέσω του κωμικού αποδίδει το τραγικό…

Λένα Παπαληγούρα: Ακριβώς αυτό. Υπάρχει μια μείξη του αυτοσαρκασμού, του πικρού,  δικού του χιούμορ, του σκοτεινού, του θλιμμένου, του πόνου και όλα μαζί αυτά είναι ένα εκρηκτικό μείγμα.

Η παράσταση πάντως διέθετε εναλλαγές έντονων σκοτεινών στιγμών και κωμικών σκηνών, οπότε δεν άφηνε το θεατή να βυθιστεί στο σκοτάδι της ασθένειας της Κατερίνας…

Λένα Παπαληγούρα: Όπως η αρρώστια της Κατερίνας, που είχε αυτή τη ραγδαία μετακίνηση από τη μεγάλη χαρά στη μεγάλη λύπη, που ήταν σαν αυτά τα σκαμπανεβάσματα που τη βασάνιζαν και που δεν ήξερες πως θα τη βρεις από το ένα λεπτό στο άλλο, έτσι έπρεπε να είναι και η παράσταση, να έχει αυτή την εναλλαγή που είναι σχεδόν βίαιη, απ’ το πολύ σκοτεινό στο πολύ φωτεινό και είναι αυτό ακριβώς που σου προκαλεί και τη σύγχυση. Το φωτεινό άλλωστε ήταν ταυτόχρονα και σκοτεινό.

Λειτουργείτε περισσότερο με τη λογική ή το συναίσθημα; 

Λένα Παπαληγούρα: Νομίζω σε συνδυασμό. Σίγουρα, υπάρχουν κάποια πράγματα που το συναίσθημά μου προλαβαίνει τη λογική. Τότε, δεν βάζω καν τη λογική, αφήνομαι και ακούω το συναίσθημά μου, αν είναι δηλαδή πολύ έντονο αυτό που θα νιώσω. Όμως, για τις μεγάλες αποφάσεις, συνήθως είναι ένας συνδυασμός. Προσπαθώ να μην αποκλείω ούτε το συναίσθημα, ούτε τη λογική και να είμαι ανοιχτή για να ακούσω τι θέλω, γιατί αυτό είναι πολύ δύσκολο.

Μιλήστε μας για τα μελλοντικά επαγγελματικά σας σχέδια.

Λένα Παπαληγούρα:  Στις 22 και 23 Οκτωβρίου θα έρθουμε εδώ με το Μικρό Πρίγκιπα, είναι μια διασκευή του γνωστού παραμυθιού του Εξυπερύ και θα παίξουμε στο Μέγαρο Μουσικής. Εντωμεταξύ, τώρα θα παιχτεί το ίδιο έργο στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, είναι μια επανάληψη της ίδιας παράστασης που έγινε πέρυσι και πήγε πολύ καλά. Από το Νοέμβριο θα είμαι στο θέατρο της Οδού Κυκλάδων, όπου θα παίξουμε το Γάμο της Μαρίας Μπράουν, μια διασκευή της αριστουργηματικής ταινίας του Fassbinder, από το Γιώργο Σκεύα, ο οποίος θα σκηνοθετήσει και την παράσταση και εγώ θα κάνω το ρόλο της Μαρίας Μπράουν. Θα παίξουμε την Κατερίνα για λίγες παραστάσεις κάποιες Δευτέρες και Τρίτες στην Αθήνα, έτσι ώστε να τη συνεχίσουμε λίγο ακόμα, γιατί την αγαπάμε και δε μας αφήνει να την τελειώσουμε.

Μπορεί να συνεχιστεί και του χρόνου; 

Λένα Παπαληγούρα: Θα κάνουμε αυτές τις παραστάσεις και θα δούμε. Όσο είναι ζωντανή και υπάρχει ανταπόκριση και ο κόσμος τη ζητάει θα τη συνεχίζουμε. Απλώς, είναι σημαντικό και για εμάς να γίνεται με διαλείμματα, ώστε να μένει η παράσταση θερμή και να κρατάει τους χυμούς της, γιατί είναι μια παράσταση που βασίζεται πολύ στη ζωντάνια του υλικού. Αν δούμε ότι αρχίζει να χάνεται αυτό θα την σταματήσουμε.

Ο Μικρός Πρίγκιπας απευθύνεται σε ενήλικες; 

Λένα Παπαληγούρα: Είναι μια εκδοχή που όπως λέει και ο υπότιτλος «για ενήλικες με ανήλικη ματιά», για ενήλικες που ψάχνουν να ξαναβρούν την αθωότητά τους. Σίγουρα είναι και για παιδιά, απλώς δεν είναι μόνο για παιδιά γιατί, βασίζεται πολύ στην ιστορία του παραμυθιού, η οποία όμως συνδέεται με την ιστορία της ζωής του πιλότου. Ο πιλότος είναι ο ίδιος ο οποίος είχε όντως ένα ατύχημα στην έρημο και όντως πήγε να πεθάνει και μέσα από αυτό εμπνεύστηκε την ιστορία του Μικρού Πρίγκιπα. Έμπνευση λοιπόν για την ιστορία του Μικρού Πρίγκιπα αποτελεί η ίδια η ζωή του συγγραφέα. Οπότε, η παράσταση είναι μια μείξη των δύο αυτών ιστοριών που την καθιστά περισσότερο μια ενήλικη παράσταση, παρά μια παράσταση για παιδιά. Βέβαια, αυτό το παραμύθι είναι τόσο υπαρξιακό που όποιος και να το δει μπορεί να καταλάβει ανάλογα με τη φάση και την ηλικία που βρίσκεται άπειρα πράγματα, οπότε λέμε ότι είναι μια παράσταση για όλους τελικά.

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση “Κατερίνα” Εδώ

Ιφιγένεια εν Αυλίδι

του Ευριπίδη

Μετάφραση:Γιώργος Μπλάνας
Σκηνοθεσία: Αιμίλιος Χειλάκης – Μανώλης Δούνιας
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Σκηνικά – Κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Κίνηση: Αγγελική Τρομπούκη
Βοηθός Σκηνοθετών:  Αλέξανδρος Βάρθης
Μουσική Διδασκαλία:  Άννα Λάκη
Βοηθός Σκηνογράφου:  Βάσια Χριστοπούλου
B Bοηθός Σκηνοθετών: Μαρία Χανδρά

Πρωταγωνιστούν:
Αιμίλιος Χειλάκης
Αθηνά Μαξίμου
Λένα Παπαληγούρα

και οι
Δήμητρα Βήττα, Ελεάνα Γεωργούλη, Σμαράγδα Κάκκινου,
Άννα Κλάδη, Άννα Λάκη, Βάσια Λακουμέντα,
Φραγκίσκη Μουστάκη, Δώρα Στυλιανέση, Μαρία Τζάνη.

Μία από τις ωραιότερες δημιουργίες το Ευριπίδη, η τραγωδία «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» θα περιοδεύσει στην Αθήνα και σε ολόκληρη την Ελλάδα  αυτό το καλοκαίρι, σε σκηνοθεσία Αιμίλιου Χειλάκη και Μανώλη Δούνια. Με συνοδοιπόρους την -ειδικά γραμμένη για την παράσταση -πρωτότυπη μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη, την καινούρια μετάφραση του διακεκριμένου ποιητή Γιώργου Μπλάνα και υιοθετώντας το πρότυπο των τριών υποκριτών, ο Αιμίλιος Χειλάκης γίνεται Αγαμέμνονας και Αχιλλέας, η Αθηνά Μαξίμου γίνεται Κλυταιμνήστρα και Μενέλαος και η Λένα Παπαληγούρα Ιφιγένεια και Πρεσβύτης. Μαζί τους ένας 9μελής γυναικείος χορός που με ζωντανή μουσική μας αφηγούνται την τραγική ιστορία της Ιφιγένειας και κυρίως τις συνθήκες που οδήγησαν στη θυσία της. Γιατί το πραγματικό διακύβευμα της τραγωδίας δεν είναι η άδικη σφαγή μιας αθώας κοπέλας, αλλά η διαφθορά αυτών που κατέχουν την εξουσία. Προσπαθώντας να κατακτήσουν ακόμα μεγαλύτερη δύναμη και επιρροή, θυσιάζουν τα πάντα, χωρίς όμως ποτέ να αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεων τους. Για τους Έλληνες  η αρπαγή της Ωραίας Ελένης ήταν απλά ένα πρόσχημα για να εκστρατεύσουν κατά της Τροίας και να επιστρέψουν με τα λάφυρα των νικητών. Και φυσικά ούτε η «θυσία» μιας αθώας κοπέλας θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο στα σχέδιά τους.

Όταν ο Αγαμέμνονας σκοτώνει το ιερό ελάφι της θεάς Άρτεμις, εκείνη για να τον εκδικηθεί, προκαλεί άπνοια καθηλώνοντας έτσι τον ελληνικό στόλο στην Αυλίδα. Ο μόνος τρόπος για να εξευμενίσει ο Αγαμέμνονας την θεά και να ξεκινήσει ο ελληνικός στρατός για τον Τρωικό πόλεμο είναι να θυσιάσει την κόρη του, Ιφιγένεια. Με το φόβο του στρατού που είναι έτοιμος να εξεγερθεί, ο Αγαμέμνονας καλεί την Ιφιγένεια να έρθει στην Αυλίδα με το πρόσχημα ότι θα την παντρέψει με τον Αχιλλέα. Όταν εκείνη καταφτάνει στο στρατόπεδο μαζί με την μητέρα της Κλυταιμήστρα συνειδητοποιεί ότι τίποτα δεν πρόκειται να σταματήσει τους Έλληνες από το να εκδικηθούν για την αρπαγή της Ωραίας Ελένης και να λεηλατήσουν την Τροία – ούτε καν ο άσκοπος θάνατος ενός παιδιού που δεν έφταιξε σε τίποτα.

 

 

 

Passion theater_H ekdikhsh tou kalou

Γιατί η αλληλεγγύη είναι η εκδίκηση του καλού! Αύριο Κυριακή 27 Μαρτίου από τις 17:00 έως τις 20:00 ελάτε με την αγάπη σας!!!

Απόστολος Καλτσάς, Όλια Λαζαρίδου, Γιάννης Στίγκας, Μαρία Κίτσου, Γιάννης Καρούλης, Μαρία Ζορμπά, Δανάη Επιθυμιάδη, Θωμάς Τσαλαπάτης. Νίκος Ερηνάκης, Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Αγγελική Παπαθεμελή, Γιώργος Ψάλτης, Ιωάννα Παππά, Τσιμάρας Τζανάτος, Γιώργος Νανούρης, Λένα Παπαληγούρα, Γιάννης Αντιόχου, Χριστίνα Μαξούρη, Χρήστος Αρμάντο Γκέζος, Κλεοπάτρα Μάρκου, Νίκος Πουρσανίδης, Κατερίνα Ηλιοπούλου, Μάνος Καρατζογιάννης, Μαρία Κουλούρη, Τάκης Τζαμαργιάς, Ζήσης Αϊναλής, Σοφία Σεϊρλή, Κυριάκος Συλφιτζόγλου, Κατερίνα Μαούτσου, Αργύρης Παλούκας, Χρύσα Καψούλη, Δημήτρης Πέτρου, Μιλτιάδης Φιορέτζης, Ραφήκα Σουίς, Γιώργος Σαββίδης, Μάνος Στεφανάκης, Ένκε Φεζολλάρι, Ιβάν Αθανασόπουλος, Σίσσυ Παπαθανασίου, Αντώνης Τσόκος, Σπύρος Κυριαζόπουλος.

39 ηθοποιοί, ποιητές, μουσικοί. 3 τέχνες. Ενωμένοι σ’ ένα κοινό σύνθημα. Σ’ ένα σκοπό: να μαζέψουμε τρόφιμα και χρήματα για τους πρόσφυγες, στο λιμάνι του Πειραιά.

Κυριακή 27 Μαρτίου, 17:00-20:00, Green Park, Μαυροματαίων 22, Πεδίον Άρεως.

Ελάτε με μια σακούλα τρόφιμα.

Σας περιμένουμε. Θα είμαστε όλοι εκεί.

Facebook event

Passion theater_Eidomenh
[φωτο: Vassilis Mathioudakis, Ειδομένη]

Απονομή του “Θεατρικού βραβείου Μελίνα Μερκούρη” για το 2016

Τη Δευτέρα 4 Απριλίου 2016 και ώρα 20:00 (είσοδος ελεύθερη για το κοινό),  στο Ίδρυμα Μελίνα Μερκούρη (Πολυγνώτου 9-11, Πλάκα, τηλ. 210 3315601),  θα κληθεί να παραδώσει την καρφίτσα της Μελίνας Μερκούρη, η περσινή νικήτρια του “Θεατρικού βραβείου Μελίνα Μερκούρη”, Λένα Δροσάκη στην νέα βραβευθείσα.

Την επιτροπή αποτελούν: η Μάγια Λυμπεροπούλου (πρόεδρος), η Δηώ Καγγελάρη, η Ματίνα Καλτάκη, ο Δημήτρης Λιγνάδης και η Ρένη Πιττακή (μέλη).

Οι τέσσερις υποψήφιες του 2016 (με αλφαβητική σειρά) είναι οι :

  • Η Αλεξάνδρα Αϊδίνη για την ερμηνεία της στο έργο «Η Μεγάλη Χίμαιρα» του Μ. Καραγάτση, σε διασκευή Στρατή Πασχάλη και σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου, συμπαραγωγή του Φεστιβάλ Αθηνών και του Θεάτρου Πορεία
    Passion theater_ Alexandra Aidini 2
  • Η Ηρώ Μπέζου για την ερμηνεία της στο έργο «Ο Άρντεν πρέπει να πεθάνει» αγνώστου συγγραφέα, σε σκηνοθεσία Χάρη Φραγκούλη, παραγωγή του Φεστιβάλ Αθηνών 2015, στο Θέατρο οδού Κυκλάδων «Λευτέρης Βογιατζής» και στη συνέχεια στο θέατρο Τέχνης (Υπόγειο)
    Passion theater_ Yrw Mpezou
  • Η Κίττυ Παϊτατζόγλου για την ερμηνεία της στο έργο «Λίλιομ» του Φέρεντς Μόλναρ, σε σκηνοθεσία και απόδοση κειμένου Θωμά Μοσχόπουλου στο Θέατρο Πόρτα
    Passion theater_Kitty Paitazoglou
  • Η Ιωάννα Παππά για το έργο «Οδός Πολυδούρη» της Ρούλας Γεωργακοπούλου, σε σκηνοθεσία Θοδωρή Γκόνη, συμπαραγωγή ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας – Θεατρικός Οργανισμός Ακροπόλ, στα θέατρα Βασιλάκου και Θησείον

Passion theater_Iwanna Pappa

Για την ιστορία οι προηγούμενες νικήτριες ήταν:

  • 2007: Εύη Σαουλίδου (για την ερμηνεία της στο έργο Μπέλα Βενέτσια του Γιώργου Διαλεγμένου και στην Αντιγόνη του Σοφοκλή και τα δύο σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή)
  • 2008: Στεφανία Γουλιώτη (για την ερμηνεία της στο έργο Ηλέκτρα του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Πέτερ Στάιν)
  • 2009: Έλενα Μαυρίδου (για την ερμηνεία της στο έργο Λιωμένο βούτυρο του Σάκη Σερέφα, σε σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα)
  • 2010: Μαρίνα Ασλάνογλου (για την ερμηνεία της στο έργο Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι του Τενεσί Γουίλιαμς, σε σκηνοθεσία Σπύρου Α. Ευαγγελάτου )
  • 2011: Λουκία Μιχαλοπούλου (για την ερμηνεία της στο έργο Η κυρία από τη θάλασσα του Ερρίκου Ίψεν, σε σκηνοθεσία Έρικ Στούμπε και για την ερμηνεία της στο έργο Τόκος του Δημήτρη Δημητριάδη, σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή)
  • 2012: Μαρία Κίτσου (για την ερμηνεία της στο έργο Ορφανά του Ντένις Κέλι, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου )
  • 2013: Λένα Παπαληγούρα (για την ερμηνεία της στο έργο Αόρατη Όλγα του Γιάννη Τσίρου, σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη)
  • 2014: Γιούλικα Σκαφιδά (για την ερμηνεία της στο έργο Ορφέας στον Άδη του Τενεσί Ουίλιαμς, σε σκηνοθεσία Barbara Weber και για την ερμηνεία της στο έργο Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα του Γιουτζίν Ο’ Νιλ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά)
  • 2015: Λένα Δροσάκη (για την ερμηνεία της στο έργο Ramona Travel – Η γη της καλοσύνης της Γλυκερίας Μπασδέκη και για την ερμηνεία της στο έργο Πολιτισμός: μια κοσμική τραγωδία του Δημήτρη Δημητριάδη και τα δύο σε σκηνοθεσία του Γιάννη Σκουρλέτη).