Ετικέτα: ΓΚΛΟΡΙΑ Μικρό

xelidoi_passion theater

Passion theater express διαγωνισμός για πέντε (5) διπλές προσκλήσεις για την παράσταση “Το Χελιδόνι (La Golondrina)”, για σήμερα Δευτέρα 12/02/2018 στις 21:00, στο θέατρο “Γκλόρια Μικρό”

Passion theater express διαγωνισμός για πέντε (5) διπλές προσκλήσεις για την παράσταση “Καινούργια σελίδα”, για σήμερα Σάββατο 03/02/2018 στις 21:15, στο θέατρο “Γκλόρια Μικρό”

Kριτική για την παράσταση «Καινούργια σελίδα» του Νιλ Σάιμον στο Θέατρο «Γκλόρια Μικρό»

 

Από την Μαρίκα Θωμαδάκη, Καθηγήτρια Θεωρίας και Σημειολογίας του Θεάτρου,
τ. Κοσμήτορα της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστήμιου Αθηνών

Το έργο του Νιλ Σάιμον, στο σύνολό του, χαρακτηρίζεται για την ισορροπημένη δοσολογία ανάμεσα στον σοβαρό στοχασμό γύρω από τις σχέσεις του ζεύγους Άνδρας – Γυναίκα και στη χαλαρότητα στην αντιμετώπιση των εν γένει σχέσεων με φόντο συγκεκριμένο κοινωνικό περιβάλλον. Ωστόσο, ο Αμερικανός συγγραφέας εμφανίζεται συχνά σαν, έστω και μακρινός, απόηχος των μεγάλων ομοτέχνων του στο παριζιάνικο «τοπίο» του μπουλεβάρ. Διακρίνει κανείς μέσα στις διακυμάνσεις των διαπλοκών, που αφορούν στον γάμο, για παράδειγμα, την τάση δημιουργίας «τριγώνων», είτε σε ετερόφυλα είτε σε ομόφυλα ζεύγη. Η απιστία και η αδυναμία να βρεθεί επιτέλους η «αδελφή ψυχή» αποτελούν εστιακό σημείο της πλοκής των έργων του Σάιμον, ο οποίος επιμένει στην ανάδειξη της αιτίας που αναχαιτίζει τη διάθεση για επικοινωνία. Τελικά, ο προσδιορισμός του ατόμου σε κοινωνικό ή και σε οντικό πλαίσιο αποτελεί τροχοπέδη στην ανάπτυξη του προσώπου της αναφοράς που εκφράζει ορισμένο σύνολο ιδεών, οι οποίες οδηγούν Στο θέατρο του Νιλ Σάιμον, η απλή ιδέα δεν μετατρέπεται αυτόματα σε ιδεολόγημα. Ο συγγραφέας προτιμά τη «φυσιολογική» ελαφρότητα του Είναι αφήνοντας το εγώ του πρωταγωνιστή να βιώσει ταυτόχρονα το απόλυτο και το σχετικό. Την ίδια στιγμή παρακολουθεί με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τους ελιγμούς της «ψυχής» των ηρώων του, σύμφωνα με την πλοκή και με τη δράση που επαγγέλλεται η θεατρική «παρτιτούρα» του δραματουργού.

Η «Καινούργια σελίδα» υποδεικνύει αυτό ακριβώς που προβάλλει η πιθανότητα αλλαγής από το πριν στο τώρα και στο μετά. Έτσι, η πρότερη κατάσταση του προσώπου μιας διακεκριμένης πλοκής αναδεικνύεται σταδιακά και με γνώμονα τα κριτήρια που οδηγούν στη συνθήκη. Ο πρωταγωνιστής στην «Καινούργια σελίδα» είναι ο Τζωρτζ Σνάιντερ, μυθιστοριογράφος, «μεστός» ηλικιακά, εσωτερικά και κοινωνικά «τακτοποιημένος» μέχρι τη στιγμή που βλέπει τη ζωή του να θρυμματίζεται με τον θάνατο της γυναίκας του. Την υπεραγαπούσε και αρνείται κάθε επαφή με άλλη γυναίκα. Το πρόβλημά του απασχολεί τους οικείους του, τον αδελφό του βασικά.

Συμμετρικά προς τον Τζωρτζ, η Τζένι Μαλόουν βιώνει μια περίοδο θρήνου μετά από το διαζύγιο της, ενώ παράλληλα απολαμβάνει το αγαθό της ελευθερίας της. Η Τζένι, παρά τις προσπάθειές της φίλης της, αρνείται κατηγορηματικά μία καινούργια δέσμευση. Εντούτοις, όταν συναντά τυχαία τον Τζωρτζ, τίποτα πλέον δεν μπορεί να αλλάξει τον ταχύρρυθμο ρου των γεγονότων. Ο Νιλ Σάιμον επιμένει στην εσωτερικότητα της μεταστροφής, χωρίς τυμπανοκρουσίες και χωρίς αμφιταλαντεύσεις ψυχολογίζουσας αιτιολογίας. Η «Καινούργια σελίδα» αποτελεί γεγονός και εφαλτήριο με ορίζοντα στο πλαίσιο της χωροχρονικής επικαιρότητας.

Η παράσταση στο Θέατρο «Μικρό Γκλόρια», πιστή στην ελαφράδα του Σάιμον αλλά και στα μικρά στιγμιότυπα μιας αδιόρατης πίκρας, οδηγεί στο επέκεινα του οξύμωρου βίου των απλών ανθρώπων. Σε τελευταία ανάλυση, υπάρχει πράγματι αυτό που αποκαλούμε με τη μεγαλύτερη ευκολία, «απλός άνθρωπος»; Ό,τι αυτό-προσδιορίζεται είναι στ’ αλήθεια μια απλή ανθρώπινη οντότητα ή μήπως είναι εκείνος, ο αιώνια κυνηγημένος και εγκλωβισμένος στο μικρό και γλυκόπικρο τραγικό της ύπαρξης άνθρωπος; Ο σκηνοθέτης και μεταφραστής στην παράσταση του «Μικρού Γκλόρια» Γιάννης Μόσχος επικαιροποιεί με τον καλύτερο τρόπο το ιδιάζον «αφήγημα» του Αμερικανού συγγραφέα αναδεικνύοντας τον σε εκφραστή ενός ενικού ενεστώτος με αξιώσεις. Ο κύριος Μόσχος διαχειρίζεται τον χώρο σε συνάρτηση με τα πρόσωπα στην ιδιαίτερη απευθυντική τους δυναμική και κατορθώνει να δημιουργήσει μια εξαιρετικά ευχάριστη και θεατρικά – συμβολικά «ειρηνική» ατμόσφαιρα.

Ως Τζωρτζ Σνάιντερ, ο Ταξιάρχης Χάνος οικειοποιείται εσωτερικούς κραδασμούς του προσώπου του Σάιμον και επικεντρώνει στην ερμηνεία μέσω της συγκριτικής, θα λέγαμε, αναλογικότητας. Τόσο η σωματικότητα όσο και η εσωτερική κίνηση του ηθοποιού ευεργετούν τον ρόλο δημιουργώντας μια χαρακτηριστική υποκριτική ολότητα. Στον ρόλο του Λέο, αδελφού του Τζωρτζ, ο Άγγελος Μπούρας κατακλύζει τη σκηνή με αβίαστο χιούμορ, με έκκεντρες κινήσεις και γενικά με εξωτερικά στοιχεία, χαρακτηριστικά ενός σημερινού γκέι, μοντέρνου και εναλλακτικού, όταν χρειαστεί: Ο κύριος Μπούρας αναδιπλώνει με δεξιοτεχνία τον Λέο Σνάιντερ αποδίδοντας του ένα μικρό αντίτιμο πόνου. Εξάλλου, ο πόνος δεν μπορεί οπωσδήποτε να έχει ονοματοδοτική συμπεριφορά.

Η Μαρία Καλλιμάνη υποδύεται με ξεχωριστή λεπτότητα και με ευθύβολες υποκριτικές διακυμάνσεις την Τζένι Μαλόουν, εριστική αρχικά και θωπευτική στη συνέχεια. Η κυρία Καλλιμάνη δημιουργεί μια άκρως ενδιαφέρουσα σιλουέτα του συμπαγούς και του αδιάλειπτου, ως σημασιακού χώρου λειτουργίας ενός «πηγαινέλα» με πολύχρωμα μοτίβα. Εξάλλου, η Άνδρη Θεοδότου, ως Φέη Μέντγουϊκ, αιφνιδιάζει συνδυάζοντας ομαλότητα σκηνικού ήθους και χρηστικότητας του ρόλου. Η κυρία Θεοδότου εκφράζει το φλεγόμενο πάθος μέσα σε κλίμα ψυχρής ομοιοπαθητικότητας, γεγονός που την καθιστά φερέφωνο ενός από τα πλέον ενδιαφέροντα στοιχεία μιας μακράς γκάμας του οξύμωρου.

Η παράσταση εκτυλίσσεται στα δύο όμοια σχεδόν διαμερίσματα του Τζωρτζ και της Τζένι, όπως τα φιλοτεχνεί η Τίνα Τζόκα, υπό τον άψογο φωτισμό του μαιτρ Λευτέρη Παυλόπουλου και υπό τις εξαίσιες νότες από το κουιντέτο του Λουίτζι Μποκερίνι. Η μουσική λειτουργεί άλλωστε ως εξωτερικός σχολιαστής των τεκταινομένων και ως ένας μεταγλωσσικός ρόλος ήπιος και σκοπευτικός.

 Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Καινούργια σελίδα που παίζεται στο Γκλόρια Μικρό Εδώ