Ετικέτα: Γιάννης Σαρακατσάνης

Eίδαμε το “Κάθε Τρίτη με τον Μόρι” στο θέατρο Ιλίσια-Βολανάκης

10945870_10153054393364691_3752937194273345367_oΓράφει η Άννα Μαύρου (Anna Black)

Μιτς: «Αν ο σκοπός του ν’αγαπάς είναι…»

Mόρι: «Δεν υπάρχει σκοπός του ν’αγαπάς, το ν’αγαπάς είναι ο σκοπός.»

Όλοι είχαμε έναν καθηγητή στη ζωή μας που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ. Έναν δάσκαλο ή καθηγητή που προσπερνούσε τα στενά όρια του μαθητικής ύλης και της διδακτικής αίθουσας και μεταπηδούσε στα χωράφια της αφειδώλευτης αγάπης προς τους μαθητές. Αυτή η σχέση πρωταγωνιστεί στη παράσταση «Κάθε Τρίτη με τον Μόρι» («Tuesdays with Morrie»).

Βιβλίο μεταφρασμένο σε 45 γλώσσες, με πωλήσεις πάνω από 14 εκατομμύρια αντίτυπα, είναι ένα σύγχρονο αριστουργηματικό κείμενο που γυρίστηκε και σε τηλεοπτική ταινία (με πρωταγωνιστές τους Hank Azaria και τον Jack Lemmon) και απέσπασε, ανάμεσα σε άλλα, 4 βραβεία Εmmy.

Είναι η αληθινή ιστορία των Χρονικών των συναντήσεων ενός φοιτητή Μitch Albom και του καθηγητή Κοινωνιολογίας Morrie Schwartz. Έχοντας συνδεθεί οι δυο τους από τα φοιτητικά χρόνια, δίνουν την υπόσχεση να κρατήσουν επαφή μετά την αποφοίτηση. 16 χρόνια περνούν χωρίς να ανταλλάξουν καθόλου νέα. Ο Μitch, φτασμένος αθλητικογράφος, ένας αυθεντικός τεχνοκράτης πια, βλέπει τυχαία μία μέρα στην τηλεόραση τον ετοιμοθάνατο καθηγητή του να δίνει συνέντευξη για την θανατηφόρα του ασθένεια (Πλάγια Μυατροφική Σκλήρυνση Αmyotrophic Lateral Sclerosis – ALS ή Νόσος του Κινητικού Νευρώνα), και αποφασίζει να επικοινωνήσει μαζί του. Έκτοτε κάθε Τρίτη θα συναντιώνται μέχρι εκείνος να καταλήξει. Κάθε Τρίτη θα του χαρίζεται το πιο δυνατό μάθημα ζωής από έναν άνθρωπο που πεθαίνει. Ένα μάθημα, που συνεχίζεται έξω από την τάξη, που δεν τελειώνει ποτέ.

Το θεατρικό ανέβασμα στο Ιλίσια-Βολανάκης στέκεται στο ύψος της επιτυχίας του βιβλίου. Σκηνοθεσία με ωραίο ρυθμό και βαθιά ευαισθησία από τον πολλά υποσχόμενο Νικορέστη Χανιωτάκη, ο οποίος μας έχει παρουσιάσει ως τώρα ένα σερί με όμορφες σκηνοθετικά δουλειές. Θεωρώ ότι έχουμε πολλά να περιμένουμε από τον συγκεκριμένο σκηνοθέτη. Βοήθησε κατά πολύ και η θεατρική προσαρμογή, για να μεταφερθούν στην σκηνή όλα τα σημαίνοντα χωρίς φλυαρίες, ώστε εύκολα να εισέλθουν οι θεατές στο κόσμο των ηρώων.

Δυνατή χημεία ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές. Στο α’ μέρος όπως απαιτεί ο ρόλος, ο κ. Βαλτινός, παντοτινός γόης ας μου επιτραπεί, ενσαρκώνει με μπρίο και ζωντάνια τον ιδιαιτέρως συμπαθή καθηγητή που πορεύεται στη ζωή με χορό, μουσική, χιούμορ, πάθος και αγάπη. Ο κ. Σαρακατσάνης «στρώνει» με τη μοναδική δεξιοτεχνία του τη σκηνή ώστε να ταυτιστούμε μαζί του για να εισέλθει ο κ. Βαλτινός να απαντήσει τα υπαρξιακά ερωτήματα που βασανίζουν όχι μόνο τον Μιτς αλλά και όλους μας. Το δεύτερο μέρος είναι πιο συναισθηματικό, πιο εσωτερικό. Περνάμε στην εσωτερική περιπλάνηση των αξιών των πρωταγωνιστών. Κατάθεση ψυχής για τη ζωή, τις σχέσεις, την οικογένεια, την αγάπη, τον θάνατο. Όσο προχωρά η ασθένεια και «λιώνει» τον Μόρι, ο Μιτς μαλακώνει μαζί του βαδίζοντας τον δρόμο της αυτογνωσίας. Σώζει τη σχέση του, αντιλαμβάνεται πόσο σκλάβος είναι στη δουλειά του και επαναδιαπραγματεύεται, συμφιλιώνεται με την ιδέα του θανάτου.

Έχει τόση ανάγκη ο γεμάτος με Μιτς κόσμος, από τους Μόρι προωθητές καταλύτες!

Φροντίστε εγκαίρως για τα εισιτήριά σας γιατί η παράσταση είναι sold-out.

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση “Κάθε Τρίτη με τον Μόρι” που θα παίζεται για λίγες ακόμη παραστάσεις, κάθε Δευτέρα και Τρίτη, στο θέατρο Ιλίσια Βολανάκης Εδώ

Κριτική για την παράσταση “Bloom”

Από την Άννα Μαύρου

Στο ατμοσφαιρικό θεατράκι του 104 στο Γκάζι παρακολούθησα την πρεμιέρα της devised κωμωδίας Bloom, με δύο κορίτσια λουλούδια μοσχομυριστά, την Χρυσάνθη και την Μαργαρίτα, να έρχονται αντιμέτωπες με τα βασανιστικά ερωτήματα που συνθέτουν την γνωστή γυναικεία κρίση των 30 something.

Η Χρυσάνθη, η μοναχοκόρη που σπούδασε, έκανε και κάνα δυο μεταπτυχιακά, και εκεί γύρω στα τριάντα εξακολουθεί να ψάχνει δουλειά που και να της αρέσει και να πληρώνεται, με τη μαμά της να αγχώνεται και να την αγχώνει ότι πρέπει να βρει δουλειά, μία οποιαδήποτε δουλειά των 500 ευρώ. Και η Μαργαρίτα, η εργασιομανής business woman που δεν ξέρει αν θέλει να παντρευτεί τον σύντροφό της Νίκο ή άλλον ή και καθόλου σε τελική ανάλυση.

Οι δύο ηθοποιοί παίζουν με κέφι και μπρίο και παρασέρνουν με ευκολία το κοινό να κάνει μαζί τους μία βουτιά «μπλουμ» στις αγωνίες τους. Όντας και οι δύο κοντά στα 30, διασκεδάζουν αφόρητα με την παράσταση και αυτό φυσικά περνάει και κάτω.

Η σκηνοθεσία του Γ. Σαρακατσάνη είναι άμεση, με γρήγορο tempo, χωρίς υπερβολές, αξιοποιεί έξυπνα τα αντικείμενα και τον διαθέσιμο σκηνικό χώρο. Ασκώντας κριτική στην ηθικοπλαστική κοινωνία που ζούμε καθώς και στην οικονομική κρίση που ενταφίασε τα περισσότερα θέλω μας, θα επιτρέψει στις πρωταγωνίστριές του να επιλέξουν αυτά που πραγματικά θέλουν και ονειρεύτηκαν για τις ζωές τους, ανεπηρέαστες από τα αποπνικτικά κοινωνικά στερεότυπα.

Βρήκα εξαιρετικά σκηνοθετημένα τα χορευτικά όνειρα-εφιάλτες καθώς και τις ευρηματικές στέκες που άλλαζαν τα κορίτσια στα μαλλιά και που σηματοδοτούσαν τις αλλαγές στους ρόλους (η στέκα της μαμάς με το τάπερ, η στέκα του one night stand γκόμενου με τα προφυλακτικά και εκείνη με τα παράνομα τσιγαράκια του κολλητού φίλου Σούλη, είναι όλα τα λεφτά).

Τελικά οι τριαντάχρονες ακούνε το βιολογικό τους ρολόι να χτυπάει; Υπάρχει όντως βιολογικό ρολόι; Ακόμη και αν υπάρχει, μήπως το κουρδίζουν οι γονείς και η παραδοσιακή κοινωνία; Πάντως όποιος/α δεν βίωσε-βιώνει με αυστηρή σειρά τα κάτωθι:

  1. Ο γονείς πιέζουν να τελειώσετε το σχολείο,
  2. Να περάσετε στο πανεπιστήμιο,
  3. Να βρείτε μία δουλειά,
  4. Να βρείτε ένα καλό παιδί/μια καλή κοπέλα, να παντρευτείτε
  5. Να κάνετε ένα παιδί
  6. Να κάνετε και ένα δεύτερο, αφού ένα ίσον κανένα,

…μάλλον δεν είχε Έλληνες γονείς.

Μη ξεχάσετε την ελεύθερη είσοδο σε όσους «κλείνουν τα 30» τους μήνες Οκτώβριο-Νοέμβριο- Δεκέμβριο-Ιανουάριο.

Παρουσιάστηκε στο θέατρο 104 από τις 14/10/2015 έως τις 26/11/2015.