Ετικέτα: Art Vouveau

Workshop σωματικού θεάτρου από τη ομάδα Art Vouveau

Το σώμα του performer ως γλυπτό.

Πώς πλάθω συνειδητά τη μορφή ενός χαρακτήρα.

ΠΟΤΕ: Σάββατο 7, 14, 21, 28 /3  και ώρες 11.00 – 14.00.

ΠΟΥ:  Θέατρο OLVIO (Φαλαισίας 7, μετρό Κεραμεικός) 

ΚΟΣΤΟΣ: 80 ευρώ

Κρατήσεις και πληροφορίες: artvouveau@gmail.com, 6944675502 (περιορισμένος αριθμός θέσεων)

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΕΣ: Ομάδα Art Vouveau (Θανάσης Μεγαλόπουλος, Φοίβος Συμεωνίδης, Δανάη Τίκου)

ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ: Εξειδικευμένη σωματική πρακτική για όσους-ες θέλουν να ασχοληθούν με το σώμα τους.

Πώς αντιμετωπίζεται η σωματική αμηχανία πάνω στη σκηνή; Πώς ξεκινώντας από το σώμα μας φτάνουμε σε ένα χαρακτήρα; Πώς μπορούμε να δούμε το σώμα μας σαν ένα ζωντανό γλυπτό;

Η ομάδα Art Vouveau έχει αναπτύξει την προσωπική της θεατρική γλώσσα πειραματιζόμενη με παραδοσιακές θεατρικές φόρμες και τον ασπρόμαυρο βωβό κινηματογράφο. Μέσα από την ερευνητική δουλειά που κάνει τα τελευταία επτά χρόνια έχει αναπτύξει συγκεκριμένες τεχνικές τις οποίες μοιράζεται μέσα από τα σεμινάρια που διοργανώνει στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

 Σ’ αυτές τις τέσσερις συναντήσεις:

  • θα εστιάσουμε σε σωματικές ασκήσεις με στόχο την αφύπνιση και ενδυνάμωση του σώματος μας
  • θα ανακαλύψουμε στην πράξη πώς το ενεργοποιημένο σώμα μπορεί να εκφράσει με ακρίβεια συναισθήματα και σκέψεις
  • θα μάθουμε πρακτικά εργαλεία για τη διαμόρφωση του σώματος ενός θεατρικού χαρακτήρα
  • θα ερευνήσουμε πώς οι χαρακτήρες, που θα προκύψουν, αλληλεπιδρούν μέσα από διασκεδαστικούς βωβούς αυτοσχεδιασμούς.

Το σεμινάριο αυτό αποτελεί μια πρόσκληση- πρόκληση για τους συμμετέχοντες να έρθουν σε επαφή με μια καινούρια σωματική γλώσσα, να αφυπνίσουν τις ιδιαίτερες σωματικές τους ποιότητες και ικανότητες, να διεγείρουν τη φαντασία και τη δημιουργικότητά τους.

Ποιοι είμαστε.
Η θεατρική ομάδα Art Vouveau ιδρύθηκε το 2013 στην Αθήνα. Αποτελείται από τους ηθοποιούς: Θανάση Μεγαλόπουλο, Φοίβο Συμεωνίδη, Δανάη Τίκου. Έχουν στο ενεργητικό τους τρεις θεατρικές παραγωγές: “Τα δεκανίκια, ή πώς ξέμαθα να περπατώ”, “Επιστροφή στο Μπουντεγιόβιτσε”, “Ένα ζευγάρι στο φεγγάρι”. Κοινό τους όραμα είναι η δημιουργία ενός πρωτότυπου σκηνικού κώδικα που υπερβαίνει τα όρια της γλώσσας, συνδυάζοντας παραδοσιακές θεατρικές φόρμες, όπως η Κομέντια Ντελ Άρτε και το Θέατρο Μάσκας, με σύγχρονες τεχνικές αφήγησης που συναντάμε στις βωβές ταινίες και στο σωματικό θέατρο.

Παράλληλα με τη δημιουργία πρωτότυπων θεατρικών παραστάσεων, βασική προτεραιότητα της ομάδας είναι η διεξαγωγή σεμιναρίων πάνω στις τεχνικές που έχει αναπτύξει μέσα από την ερευνητική της δουλειά τα τελευταία 7 χρόνια. Η ομάδα έχει πραγματοποιήσει επιτυχώς σεμινάρια σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, καθώς και του εξωτερικού.

Σταθεροί συνεργάτες της ομάδας είναι η ηθοποιός Αφροδίτη Κλεοβούλου, ο μουσικός Γιάννης Σελέκος, και ο σκηνοθέτης/ακροβάτης/ηθοποιός Camilo Bentancor.

Αυτή τη σεζόν η ομάδα Art Vouveau σε συνεργασία με την ομάδα Κοπέρνικος έχουν δημιουργήσει την παιδική θεατρική παράσταση “Δίπλα- δίπλα”, παραγωγή του Εθνικού θεάτρου.

Passion theater_Danai Tikou

Δανάη Τίκου: Η μεγαλύτερη πρόκληση στην επιλογή του σώματος ως μοναδικό μέσο αφήγησης είναι η απαιτούμενη καθαρότητα και ακρίβεια

10945870_10153054393364691_3752937194273345367_oΥπεύθυνη Συνέντευξης: Άννα Μαύρου (Anna Black)

Η θεατρική ομάδα Art Vouveau συστάθηκε το 2014 από τη σύμπραξη επτά ηθοποιών: Τάσος Δημητρόπουλος, Αφροδίτη Κλεοβούλου, Θανάσης Μεγαλόπουλος, Χρήστος Παληογιάννης, Φοίβος Συμεωνίδης, Δανάη Τίκου, και Μαρία Ψαρολόγου. Μετά την πρώτη της επιτυχημένη βωβή κωμωδία «ΤΑ ΔΕΚΑΝΙΚΙΑ, ή πώς ξέμαθα να περπατώ» που αγαπήθηκε πολύ από το κοινό, επιστρέφει με ένα βωβό νουάρ δράμα την «Επιστροφή στο Μπουντεγιόβιτσε» βασισμένο στο θεατρικό έργο «Η παρεξήγηση» του Αλμπέρ Καμύ.
Ήρθε η ώρα όμως να μας μιλήσει κάποιος από την ομάδα, η Δανάη Τίκου!

Δανάη μίλησέ μας για την γένεση της ομάδας Art Vouveau.

Δανάη Τίκου: Η ομάδα Art Vouveau ξεκίνησε το 2013 με στόχο την έρευνα πάνω στον υποκριτικό κώδικα των κωμωδιών του αμερικάνικου βωβού κινηματογράφου. Η εργασία αυτή οδήγησε στην ανάγκη να δημιουργηθεί μια θεατρική παράσταση για να δοκιμάσουμε στην πράξη τους τρόπους με τους οποίους το θέατρο κι ο βωβός κινηματογράφος συνδέονται.

Νεοσύστατη η ομάδα σας αλλά έχει κάνει ήδη μεγάλη αίσθηση! Γιατί πιστεύεις ότι αγαπήθηκε τόσο από τον θεατρικό κόσμο;

Δανάη Τίκου: Με την παράσταση «ΤΑ ΔΕΚΑΝΙΚΙΑ, ή πώς ξέμαθα να περπατώ» είχαμε την ευκαιρία να δούμε πώς μια βουβή κωμωδία λειτουργεί με θεατές και με χαρά διαπιστώσαμε την ευχαρίστηση και τον ενθουσιασμό του κόσμου γι’ αυτό το είδος. Εκτός της υπέροχης ιστορίας, οι θεατές αναγνώρισαν τη σκληρή δουλειά και το μεράκι της ομάδας. Φέτος, με την καινούρια μας παράσταση «Επιστροφή στο Μπουντεγιόβιτσε» προτείνουμε στους θεατές κάτι διαφορετικό και περιμένουμε με μεγάλο ενδιαφέρον την αντίδρασή τους. Passion theater_Epistrofh sto Mpountagiovitse (1)

Η πρώτη σας και παρθενική παραγωγή «Τα δεκανίκια», διόρθωσε με αν κάνω λάθος, παίχτηκε για 3 χρόνια σχεδόν! Πώς ήταν η εμπειρία αυτή και πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να αποχαιρετήσεις μία δουλειά μετά από τόσες παραστάσεις;

Δανάη Τίκου: ΄Ηταν ένα δώρο για εμάς που η παράσταση μπόρεσε και συνέχισε τόσο καιρό.  Σ’όλο αυτό το χρονικό διάστημα είχαμε την ευκαιρία να εξελιχθούμε και να βελτιώσουμε την παράσταση και τον κώδικά της. Εκτός αυτού είναι πολύ ωραίο να βρίσκεσαι σε μια συνθήκη που την έχεις δημιουργήσει εσύ, με τους δικούς σου όρους και με ανθρώπους που θαυμάζεις και περνάς καλά. Προσωπικά, ήταν αρκετά δύσκολο να αποχαιρετήσω τα δεκανίκια. Η ανάγκη όμως για το επόμενο βήμα ήταν αυτή που υπερίσχυσε και είμαι πολύ χαρούμενη που προχωρήσαμε.

Στην τωρινή σας δουλειά βάζετε ακόμη πιο ψηλά τον πήχη! Βωβή η παράσταση μεν, αλλά αυτή τη φορά επιλέξατε να φοράτε όλοι μάσκες (εκτός από τον Φοίβο), τα πραγματικά αριστουργήματα του Camilo Bentancor.

Δανάη Τίκου: Θα μπορούσαμε ως επόμενο βήμα να επιλέξουμε τον σίγουρο δρόμο των δεκανικιών αλλά θέλαμε να δυσκολέψουμε τους εαυτούς μας και να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό. Έτσι, το ενδιαφέρον μας στράφηκε προς το αμερικάνικο νουάρ και τον υπαρξισμό. «Η Παρεξήγηση» του Κάμυ αποτέλεσε το θεμέλιο για την καινούρια μας δουλειά. Όσον αφορά τον Καμίλο, είναι ένας άνθρωπος πολυμήχανος με τεράστια αγάπη για το θέατρο. Δουλεύοντας μαζί του ανακαλύψαμε, μεταξύ άλλων, τον υποκριτικό κώδικα της μάσκας. Ακόμη ένα τεράστιο πεδίο έρευνας για την ομάδα ανοίγει.

Πες μας λίγα για την υπόθεση του έργου και για τον δικό σου ρόλο.

Δανάη Τίκου: Το έργο διαδραματίζεται σε ένα απομονωμένο πανδοχείο που βρίσκεται σε ένα χωριό της Κεντρικής Ευρώπης στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ένας άντρας επιστρέφει μετά από πολλά χρόνια στον τόπο που μεγάλωσε για να ανταμώσει την χήρα μητέρα του και την αδερφή του. Οι δύο γυναίκες που διαχειρίζονται το πανδοχείο, προσπαθώντας να επιβιώσουν, δολοφονούν και ληστεύουν τους λιγοστούς πελάτες. Όταν δεν θα αναγνωρίσουν τον συγγενή τους, αυτός θα αποφασίσει να υποδυθεί τον πελάτη που ψάχνει για δωμάτιο…Εγώ υποδύομαι στην παράσταση δύο γυναίκες, την μητέρα και τη σύζυγο. Η μητέρα βρίσκεται στο τέλος της ζωή της έχοντας κουραστεί να δολοφονεί και το μόνο που θέλει είναι να ξεκουραστεί. Έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον το στοιχείο της συνενοχής στη σχέση με την κόρη της. Από την άλλη η σύζυγος του γιου που επιστρέφει στην πατρίδα του είναι γεμάτη ανησυχία, δεν της αρέσει καθόλου η Ευρώπη που αντικρύζει, διατηρεί πολλές επιφυλάξεις για την απόφαση του άντρα της αλλά δεν παύει να τον ακολουθεί σε ό,τι εκείνος αποφασίσει υπερασπιζόμενη την αγάπη και την αφοσίωσή της για εκείνον.

Θέατρο της σιωπής…πόσο φλύαρο μπορεί να υπάρξει ένα σώμα; 

Δανάη Τίκου: Το σώμα έχει άπειρες δυνατότητες ως εκφραστικό μέσο. Μπορεί να αφηγηθεί με το δικό του τρόπο ιστορίες και να εκφράσει σκέψεις, κίνητρα, φόβους κ.α. Η μεγαλύτερη πρόκληση στην επιλογή του σώματος ως μοναδικό μέσο αφήγησης είναι η απαιτούμενη καθαρότητα και ακρίβεια.  

Ποια είναι η αίσθησή σου για αυτήν την δουλειά σας, θα το πάτε μέχρι τα προγραμματισμένα σας (τέλη Μαΐου) ή θα το παίξετε χρόνια;

Δανάη Τίκου: Γι’ αυτή τη δουλειά νιώθω μεγάλη ικανοποίηση. Είναι μια πολύ ιδιαίτερη παράσταση με υψηλές τεχνικές απαιτήσεις. Είναι μια καινούρια εμπειρία και αναμένω να δω πώς θα την εκλάβει ο κόσμος. Πάντως, και μόνο ότι δεν είναι κωμωδία μας απομακρύνει πολύ από την αίσθηση της πρώτης παράστασης. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να είναι πρόκληση και για τον θεατή που μας στήριξε στην πρώτη μας δουλειά.

Δεν θα κλείσω με τα συνηθισμένη ερώτηση για τα σχέδια σου για το μέλλον, αν θες πέστα μας βέβαια και αυτά μας ενδιαφέρουν, αλλά θα προτιμήσω μία ερώτηση για το τώρα, για το σήμερα.

Δανάη Τίκου: Τα σχέδια μου για το σημέρα…μμμ… να προλάβω να πάω σούπερ μάρκετ!

Περισσότερες πληροφορίες για την βωβή παράσταση “Επιστροφή στο Μπουντεγιόβιτσε” που παρουσιάζεται στο θέατρο Olvio κάθε Δευτέρα και Τρίτη, έως τα τέλη Μαΐου Εδώ