Ετικέτα: κριτική

Passion theater_Poios fovatai thn Virtzinia Goulf (2)

Κριτική για την παράσταση «Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ»

 

 Από την Μαρίκα Θωμαδάκη, Καθηγήτρια Θεωρίας και Σημειολογίας του Θεάτρου, τ. Κοσμήτορα της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστήμιου Αθηνών

Το έργο του Έντουαρντ Άλμπυ «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» συναντά το «αμερικάνικο όνειρο» από τα μισά σχεδόν της διαδρομής του, από τη στιγμή δηλαδή που ο «οδοιπόρος» βρίσκει στον δρόμο του το παράδοξο για να το μετατρέψει σε παράλογο. Η κατάληξη ταυτίζεται, θα λέγαμε, με την αποδόμηση του ονείρου για καλύτερη ζωή ενώ τα άγρια πάθη ταλανίζουν την ύπαρξη και συνθλίβουν τη συνύπαρξη. Χαρακτηριστική η συνάντηση των δύο ζευγαριών – της Μάρθας και του Τζωρτζ με το κατά πολύ νεότερο ζευγάρι, της Χάνυ και του Νικ – αναδεικνύει πτυχές ενός παραλόγου που τρέφεται από τα ανθρώπινα πάθη κυρίως και λιγότερο από κοινωνικοπολιτικούς κραδασμούς. Ο Άλμπυ παρακολουθεί τους ήρωές του με ιδιότυπο ενδιαφέρον και τους «απλώνει στο τραπέζι» σαν μια σημαδεμένη τράπουλα. Ούτως ή άλλως εσωτερικά σημαδεμένη είναι όλη η ομήγυρης που καταφεύγει στο άφθονο ουίσκι της αμερικανικής χλιδής. Οι υπαινιγμοί τους οποίους χρησιμοποιεί ο Έντουαρντ Άλμπυ λειτουργούν ως υπόκωφες αλήθειες. Δι’ αυτών απειλείται η αποκάλυψη του μυστικού απέναντι σε απατηλές δομές του λόγου. Παραδείγματος χάριν, η απούσα δομή του γιου απειλείται στην ουσία της φαινομενολογίας της έτσι ώστε να δημιουργείται κλίμα φόβου και πανικού μπροστά στο ανύπαρκτο και στο ανοίκειο.

Ο Γιώργος Κιμούλης, σκηνοθέτης της παράστασης, επιλέγει να παρουσιάσει έναν εκτός σκηνής χώρο, την «καλύβα», εντός της οποίας διαδραματίζονται τα ηχηρά γεγονότα που σημαδεύουν το πρώτο κυρίως ζευγάρι, τη Μάρθα και του Τζωρτζ. Πράγματι, το απόν δρων – γιος καθίσταται επίκεντρο μιας άγριας σύγκρουσης ανάμεσα στη Μάρθα και τον Τζωρτζ ενώ αποκαλύπτονται οι αλήθειες, τα ψέματα, τα μυστικά και η απάτη. Ο γιος είναι καθώς φαίνεται ανύπαρκτος, δεν γεννήθηκε ποτέ και, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, δεν πρόκειται να πεθάνει ποτέ εφόσον συντηρείται από φαντασιακά στοιχεία. Το νεαρό ζευγάρι, από τη δική του την πλευρά, χάνει βαθμιαία την υποτιθέμενη ισορροπία που το διατηρούσε σε φυσική εγρήγορση και καταλήγει σε μια συγκρουσιακή ανισορροπία η οποία ξεδιπλώνει το νήμα των μύχιων σκέψεων και της επιθυμίας. Η παράσταση του κυρίου Κιμούλη προκρίνει το μέτρο του ρυθμού και την αισθητική ενός μπαρόκ δια του οποίου ενισχύεται έτι περαιταίρω ο παραλογισμός της ατμόσφαιρας που επικρατεί.

Passion theater_Poios fovatai thn Virtzinia Goulf (1)

Η Νίκη Παλληκαράκη (Μάρθα), παρά τις υπερβολές στην υποκριτική της διάθεση, δημιουργεί μια έντονη φιγούρα εμμονών χάρη στις οποίες προσδιορίζεται ευσύνοπτα το πρόσωπο της αναφοράς του Έντουαρντ Άλμπυ. Ο Άκις Βλουτής (Τζωρτζ) υψώνει το χαρακτήρα που ερμηνεύει σε σταθερά της παράστασης προβάλλοντας την άψογη κίνηση σε συνδυασμό με την άρτια εκφορά του λόγου και όχι μόνο. Εν ολίγοις, ο κύριος Βλουτής σωματοποιεί τα σημεία που απαρτίζουν τον ρόλο και κατορθώνει να δημιουργήσει μια εξαιρετική θεατρική σιλουέτα με αξιώσεις σπάνιας σκηνικότητας. Ο Σαράντος Γεωγλερής (Νικ) υποδύεται με αρκετή άνεση ένα χαρακτηριστικό της γραφής του Άλμπυ πρόσωπο. Η Τζωρτζίνα Λιώση (Χάνυ) ενσαρκώνει ευθύβολα το ήθος της νεαρής αστής που φθάνει στο σημείο να χάσει τη γη κάτω από τα πόδια της. Η ταλαντούχα ηθοποιός αποδίδει με ιδιαίτερη φυσικότητα τον ρόλο της απογειώνοντας έτσι επί ίσοις όροις τόσο την θεατρικότητα όσο και την θεαματικότητα της συνθήκης που δημιουργείται στον μικρόκοσμο του έργου.

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση “Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ;” που θα παρουσιάζεται έως τις 7 Μαΐου, από Τετάρτη έως και Κυριακή, στο θέατρο Από μηχανής, μπορείτε να βρείτε Εδώ

Passion theater_Victor Victoria

Victor Victoria…ξεκίνησε και ήρθε για να μείνει

Από την Άννα Μαύρου (Anna Black)

Kαι τελικά αυτό είναι το θέατρο στα μάτια ενός απλού θεατή όπως του λόγου μου, χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις de profundis για το θέατρο, που ούτε κριτικός θεάτρου είμαι, ούτε θεατρολόγος, ούτε καν για ηθοποιός δεν πλασάρομαι. Απλά είμαι ένας άνθρωπος που παθιάζομαι με το θέατρο, που βλέπω πολλά χρόνια παραστάσεις ασταμάτητα, που παίζω όλη μου τη ζωή σε ερασιτεχνικές ομάδες. Για να αξιολογήσεις μία παράσταση ως καλή παράσταση δεν χρειάζεσαι ιδιαίτερες γνώσεις, απλά να το αισθανθείς. Και εγώ στην πρεμιέρα του Βίκτωρ Βικτώρια αυτό αισθάνθηκα. Παρακολούθησα μία παράσταση musical, από τα πιο δύσκολα είδη του θεάτρου, αφού για να συμμετέχει κάποιος αξιοπρεπώς οφείλει να τραγουδάει, να κινείται χορευτικά και να προζάρει, και όλα αυτά σχεδόν ταυτόχρονα.

Passion theater_Victor Victoria

Το παρελθόν πασίγνωστο, ταινία με την Τζούλι Άντριους, κλασσικό Hollywood, άφησε εποχή. Μετά η Αλίκη…Η σημερινή διάδοχος του ρόλου, Εβελίνα Παπούλια; ειλικρινά δεν μπορώ να φανταστώ καμία μα καμία άλλη σύγχρονή της στον ρόλο. Η γυναίκα είναι show woman, μεταλλασσόταν από ερωτική γυναίκα σε μεστό άντρα, ανδρόγυνη φιγούρα, τραγουδίστρια, χορεύτρια, ηθοποιός αξιώσεων, βρήκε τον ρόλο που ονειρευόταν για να αποδείξει την αξία της.

Ανακάλυψη-αποκάλυψη και η Θεοδώρα Τζήμου, καταπληκτική στον ρόλο της, υπέροχο στήσιμο, φωνή καλοδουλεμένη, σωστή δόση εξτραβαγκάντζας όπου το απαιτούσε ο ρόλος της. Το παρατεταμένο χειροκρότημα του κοινού και οι επευφημίες προς το πρόσωπό της, απολύτως δικαιολογημένες.

Ο Γιάννης Στάνκογλου είναι αδιαμφισβήτητα ένας έμπειρος και πολύ καλός ηθοποιός που τον έχω απολαύσει κατά καιρούς σε θεατρικές του δουλειές. Στη συγκεκριμένη παράσταση δεν θα έλεγα ότι είναι στα «λημέρια» του. Δεν με ενόχλησε η ύπαρξή του στην σκηνή αλλά δεν μου πρόσθεσε και κάτι. Καλός στην πρόζα του, διαδικαστικός στα υπόλοιπα.

Γιάννης Ζουγανέλης, Δημήτρης Φραγκιόγλου, Γιώργος Σουξές, και η αλμοδοβαρική φιγούρα του Γιώργου Κοψιδά, έβαλαν ο καθένας τους την προσωπική τους πινελιά στους ρόλους και οδήγησαν τους θεατές στο πολυπόθητο και λυτρωτικό γέλιο. Φυσικά σε αυτό συνέβαλε σημαντικά η έξυπνη διασκευή του κειμένου από την Μυρτώ Κοντοβά.

Χάιδεψε τα αυτιά μου μία υπέροχη ζωντανή ορχήστρα υπό την καθοδήγηση του έμπειρου Αλέξιου Πρίφτη, σωστές ως υπέροχες φωνές, πλούσια κουστούμια, καλοκουρδισμένα μπαλέτα, εμπνευσμένες χορογραφίες, ατμοσφαιρικά σκηνικά, σωστοί φωτισμοί, μία σκηνοθετική πανδαισία χρωμάτων και ήχων. Ένα μαγικό χεράκι, αυτό του θεάτρου, μας πήρε για τρεις ώρες που πέρασαν γρήγορα, από την Ελλάδα της κρίσης, της κατάθλιψης, των προβλημάτων παντός φύσεως και της σκληρής πραγματικότητας και μας μετέφερε σε έναν άλλο κόσμο, λαμπερό, ονειρικό. Θεραπεία.

Μικρά λαθάκια (ήχου κυρίως με τα δύσκολα χειλόφωνα, ένα ανοικτό μικρόφωνο σε λάθος ώρα, ένα μπαστούνι που έπεσε ατυχώς σε μια χορογραφία και κάνα δύο άλλα που έπιασε το μάτι μου) τα δικαιολογώ λόγω πρεμιέρας και θεωρώ ότι μέχρι την επίσημη πρεμιέρα θα δούμε μία άρτια παράσταση, ακόμη πιο δεμένη, η οποία αναμένεται να αγγίξει και την τελειότητα.

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Εδώ

Passion theater Marvin's room

Κριτική για την παράσταση “Marvin’s room”

10945870_10153054393364691_3752937194273345367_oAπό την Άννα Μαύρου (Anna Black)

Για 1η φορά παρουσιάζεται θεατρικά στην Ελλάδα στο Vault Theatre Plus, που έχει εξελιχτεί σε φυτώριο επιτυχημένων μόνο παραστάσεων, το έργο του Scott McPherson «Μarvin’s room» (ελληνικός τίτλος «Σταγόνες αγάπης»), του αδικοχαμένου Αμερικανού συγγραφέα που έσβησε σε ηλικία 33 ετών από επιπλοκές του ΑIDS. Πρόκειται για ένα συγκινητικό οικογενειακό δράμα που πρωτοείδαμε το 1996 στον κινηματογράφο, με το τρομερό καστ των: Nτάιαν Κήτον (υποψήφια για Όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου), Μέριλ Στριπ, Ρόμπερτ ντε Νίρο και του Λεονάρντο ντι Κάπριο σε ηλικία μόλις 22 ετών.

Πραγματεύεται την σχέση δύο αδερφών, της Μπέσυ και της Λι, που έχουν να έρθουν σε επαφή μεταξύ τους 20 χρόνια. Η Μπέσυ παρέμεινε στην Φλόριντα, γηροκομώντας τον κατάκοιτο πατέρα τους που αργοπεθαίνει τα τελευταία 20 χρόνια και την ηλικιωμένη θεία Ρουθ. Η Λι, αποφεύγοντας τα πιο δύσκολα, μετοίκησε στο Οχάιο και μεγαλώνει τους 2 γιούς τους, τον επαναστάτη δεκαοκτάχρονο Χανκ και τον νεότερο προ-έφηβο Τσάρλυ. Οι δύο αδερφές θα αναγκαστούν να ξαναέρθουν σε επαφή, όταν η Μπέσυ μαθαίνει ότι έχει λευχαιμία και έχει ανάγκη από συμβατό δότη μυελού των οστών.

Βαρύ το θέμα της αρρώστιας και του επικείμενου θανάτου, όμως ούτε ο συγγραφέας του αρχικά, ούτε ο σκηνοθέτης του Δ. Καρατζιάς δεν θέλησε να προσκολληθούμε μόνο σε αυτά. Ναι η αφορμή να ξαναενωθούν οι δύο αδερφές, είναι η αρρώστια της μιάς, αλλά πραγματικές αιτίες είναι ο θεσμός της οικογένειας, η αμφίθυμη αδερφική σχέση, η δύναμη της αδελφικής αγάπης τελικά που μένει αναλλοίωτη στο χρόνο.

Εξαιρετικά δεμένο και το ελληνικό καστ, με την ανατριχιαστικά αληθινή Αθηνά Τσιλύρα στο ρόλο της Μπέσυ, του υπερταλαντούχου Ιωσήφ Ιωσηφίδη στον αποφορτιστικά κωμικό ρόλο του γιατρού Wally, την συγκλονιστική Αλεξάνδρα Παλαιολόγου στο ρόλο της επιφανειακά εγωίστριας αδερφής Λι, τον Δημήτρη Καρατζιά που συνδύασε επιτυχώς τον διττό δύσκολο ρόλο του σκηνοθέτη της παράστασης και αυτό του πρωταγωνιστή Χανκ, της απολαυστικής Γιάννας Σταυράκη ως την θεία Ρουθ, και του ταλαντούχου πρωτοεμφανιζόμενου νεαρού ηθοποιού Στράτου Στρατηγαρέα στον ρόλο του αυθόρμητου Τσάρλυ.

Αξίζει να αναφέρουμε και την πρωτότυπη μουσική του Μάνου Αντωνιάδη που έγινε το όχημα κορύφωσης των ποικίλων συναισθημάτων της παράστασης στους θεατές.

Κατά κοινή ομολογία, η κεντρική ιδέα του έργου συμπυκνώνεται σε μία απάντηση της Μπέσυ: η ανύπαντρη, άκληρη και χωρίς σύντροφο, τελικά χαράμισε την ζωή της γεροκομώντας τους κοντινούς της ανθρώπους; Όπως εξομολογείται η ίδια, αισθάνεται τυχερή γιατί κατάφερε όχι τόσο να αγαπηθεί αλλά όσο να αγαπήσει κάποιους τόσο πολύ, αποδεικνύοντας περίτρανα την θεραπευτική δύναμη της θυσίας.

Μία γλυκόπικρη παράσταση που θα συζητηθεί πολύ και θα μείνει χαραγμένη στην ψυχή και στο μυαλό. Να προστεθεί άφοβα στα έργα που θα πρέπει να δείτε τη θεατρική περίοδο που διανύουμε.

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση: Εδώ

Κριτική για την παράσταση “Επάγγελμα Πόρνη”

Από την Άννα Μαύρου.

«Επάγγελμα Πόρνη»-1978, το κατά σειράν 13ο έργο της Κρητικιάς συγγραφέως, (από ένα σύνολο 24 έργων) και το δεύτερο μεγαλύτερο σε επανεκδόσεις της (37 επανεκδόσεις ως το 1998). Το έργο της Λιλής Ζωγράφου, γνωστής και ως σκοτεινή θεά Εκάτη της λογοτεχνίας μας λόγω της πύρινης, μαχητικής και αντισυμβατικής γραφής της, είναι αυτό που θα αναβιώσει τη θεατρική περίοδο που διανύουμε δια στόματος Αλεξάνδρας Παλαιολόγου και σκηνοθεσίας Ένκε Φεζολλάρι.

Ένας σοκαριστικός αυτοβιογραφικός μονόλογος που τσακίζει κόκκαλα, ξυπνάει μνήμες και επιχειρεί να αφυπνίσει συνειδήσεις. Χωρίζεται σε δύο μέρη,  το πρώτο μέρος, πραγματεύεται την απάνθρωπη δύναμη της δικτατορικής εξουσίας ως μέσο εξαθλίωσης της προσωπικής ελευθερίας πνεύματος και λόγου. Το δεύτερο μέρος, η φρικιαστική εμπειρία της στο ψυχιατρείο όπου βρέθηκε αλυσοδεμένη μετά την απόπειρα αυτοκτονίας της, παραμονές Πρωτοχρονιάς του 1973, όπου βιαζόταν από τρεις νυχτοφύλακες για ένα ολόκληρο βράδυ.

Στην παράσταση που παρακολούθησα στο θέατρο Vault, είδα μια Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, αγνώριστη, ώριμη θεατρικά, εντελώς ενσταντική. Από το πρώτο δευτερόλεπτο που εισέβαλε στη σκηνή, μέχρι το τσιγάρο αποφόρτισης στο τέλος της παράστασης, φαίνεται ότι έβαλε την ψυχή της σε αυτόν τον απαιτητικό μονόλογο. Άνοιξε την παλέτα των συναισθημάτων της και ζωγράφισε τη κάθε φράση με ότι της έπρεπε: απογοήτευση, ειρωνεία, περιφρόνηση, αυτοπεποίθηση, αηδία, αγωνία, φόβος, τρόμος, φρίκη, θυμός, ντροπή, θλίψη, μοναξιά, είναι με τη σειρά κάποια από αυτά που μπόρεσα ευδιάκριτα να ξεχωρίσω στη μία ώρα της παράστασης. Ειδικά στο δεύτερο μέρος, που το ξεχωρίζει και η ίδια η ηθοποιός, ως μάνα το αγαπημένο της παιδί, η ρεαλιστική της θεατρική απόδοση ήταν τέτοια που μας οδήγησε να φαντασιωθούμε ότι δεν είναι μόνο μια γυναίκα που αφηγείται αλλά η Ελλάδα ολόκληρη ως πολύπαθος λαός που εκδίδεται και βιάζεται, συνειδητά και ασύνειδα.

Ο Ένκε Φεζολλάρι σκηνοθετικά επιτέλεσε με επιτυχία όχι μόνο τα προαπαιτούμενα, αφ’ενός την πλήρη αφοσίωση του θεατή προς τον μονολογούντα και αφ’ ετέρου το περιθώριο στην πρωταγωνίστρια του να αναδείξει τις ερμηνευτικές της δυνατότητες, αλλά και να εγείρει πολιτικούς, κοινωνικούς, ιστορικούς και ανθρωπιστικούς προβληματισμούς, που θεωρώ ότι ήταν και ο ευσεβής πόθος του.

Στα συν της παράστασης, το τραγούδι με το οποίο πέφτει η αυλαία και έγραψε ο Σταμάτης Κραουνάκης, μελοποιώντας φράσεις της Λιλής Ζωγράφου από το βιβλίο.

Παρουσιάστηκε στο θέατρο Vault από 03-10-2015 έως 13-12-2015

Κριτική για την παράσταση “Bloom”

Από την Άννα Μαύρου

Στο ατμοσφαιρικό θεατράκι του 104 στο Γκάζι παρακολούθησα την πρεμιέρα της devised κωμωδίας Bloom, με δύο κορίτσια λουλούδια μοσχομυριστά, την Χρυσάνθη και την Μαργαρίτα, να έρχονται αντιμέτωπες με τα βασανιστικά ερωτήματα που συνθέτουν την γνωστή γυναικεία κρίση των 30 something.

Η Χρυσάνθη, η μοναχοκόρη που σπούδασε, έκανε και κάνα δυο μεταπτυχιακά, και εκεί γύρω στα τριάντα εξακολουθεί να ψάχνει δουλειά που και να της αρέσει και να πληρώνεται, με τη μαμά της να αγχώνεται και να την αγχώνει ότι πρέπει να βρει δουλειά, μία οποιαδήποτε δουλειά των 500 ευρώ. Και η Μαργαρίτα, η εργασιομανής business woman που δεν ξέρει αν θέλει να παντρευτεί τον σύντροφό της Νίκο ή άλλον ή και καθόλου σε τελική ανάλυση.

Οι δύο ηθοποιοί παίζουν με κέφι και μπρίο και παρασέρνουν με ευκολία το κοινό να κάνει μαζί τους μία βουτιά «μπλουμ» στις αγωνίες τους. Όντας και οι δύο κοντά στα 30, διασκεδάζουν αφόρητα με την παράσταση και αυτό φυσικά περνάει και κάτω.

Η σκηνοθεσία του Γ. Σαρακατσάνη είναι άμεση, με γρήγορο tempo, χωρίς υπερβολές, αξιοποιεί έξυπνα τα αντικείμενα και τον διαθέσιμο σκηνικό χώρο. Ασκώντας κριτική στην ηθικοπλαστική κοινωνία που ζούμε καθώς και στην οικονομική κρίση που ενταφίασε τα περισσότερα θέλω μας, θα επιτρέψει στις πρωταγωνίστριές του να επιλέξουν αυτά που πραγματικά θέλουν και ονειρεύτηκαν για τις ζωές τους, ανεπηρέαστες από τα αποπνικτικά κοινωνικά στερεότυπα.

Βρήκα εξαιρετικά σκηνοθετημένα τα χορευτικά όνειρα-εφιάλτες καθώς και τις ευρηματικές στέκες που άλλαζαν τα κορίτσια στα μαλλιά και που σηματοδοτούσαν τις αλλαγές στους ρόλους (η στέκα της μαμάς με το τάπερ, η στέκα του one night stand γκόμενου με τα προφυλακτικά και εκείνη με τα παράνομα τσιγαράκια του κολλητού φίλου Σούλη, είναι όλα τα λεφτά).

Τελικά οι τριαντάχρονες ακούνε το βιολογικό τους ρολόι να χτυπάει; Υπάρχει όντως βιολογικό ρολόι; Ακόμη και αν υπάρχει, μήπως το κουρδίζουν οι γονείς και η παραδοσιακή κοινωνία; Πάντως όποιος/α δεν βίωσε-βιώνει με αυστηρή σειρά τα κάτωθι:

  1. Ο γονείς πιέζουν να τελειώσετε το σχολείο,
  2. Να περάσετε στο πανεπιστήμιο,
  3. Να βρείτε μία δουλειά,
  4. Να βρείτε ένα καλό παιδί/μια καλή κοπέλα, να παντρευτείτε
  5. Να κάνετε ένα παιδί
  6. Να κάνετε και ένα δεύτερο, αφού ένα ίσον κανένα,

…μάλλον δεν είχε Έλληνες γονείς.

Μη ξεχάσετε την ελεύθερη είσοδο σε όσους «κλείνουν τα 30» τους μήνες Οκτώβριο-Νοέμβριο- Δεκέμβριο-Ιανουάριο.

Παρουσιάστηκε στο θέατρο 104 από τις 14/10/2015 έως τις 26/11/2015. 

Passion theater Δοξαπατρή

Κριτική για την παράσταση “Δοξαπατρή”

Από την Άννα Μαύρου

Η ιστορία γνωστή και καθημερινή, μια αθηναϊκή πολυκατοικία, δύο διαμερίσματα πάνω κάτω, δύο οικογένειες που εκτός της γειτνίασης είναι και μπλεγμένες ποικιλοτρόπως αναμεταξύ τους. Στο ένα κατοικεί μία μεσήλικας γιατρός με την υιοθετημένη κόρη της, τις οποίες επισκέπτεται συχνά πυκνά η αστρολόγος αδερφή της πρώτης. Με τα θέματα τους…Η μαμά ξεμυαλισμένη με τον μικρότερο σε ηλικία λογοθεραπευτή της, στην κόρη μόλις της έχει αποκαλυφθεί ότι είναι υιοθετημένη και δυσκολεύεται να το διαχειριστεί και η αστρολόγος, η προστατευμένη μικρότερη αδερφή που έμαθε να ζει δανεικά εις βάρος των άλλων.

Στο άλλο διαμέρισμα, σε ρόλο συντονιστή, ο χήρος ιερέας-ψυχοθεραπευτής με τα δυό παιδιά του, τον γιό του ο οποίος αντιστρόφως ανάλογα με τις ιδιότητες του πατέρα, πάσχει ανάμεσα σε άλλα από το Σύνδρομο Gilles de la Tourette βωμολοχόντας ασύστολα ειδικά όταν πιέζεται ψυχολογικά και την ανεξάρτητη κόρη του, όποτε εκείνη επιστρέφει από τα ακτιβιστικού ενδιαφέροντος ταξίδια της.

Το έργο αποτελείται από δύο μέρη, δύο διαφορετικά επεισόδια της ίδιας σειράς. Στο πρώτο μας συστήνονται κωμικά οι χαρακτήρες του έργου οδηγώντας τους θεατές σε ξεσπάσματα γέλιου, καθήκον που το έχει επιληφθεί ο καθιερωμένος κωμικά Λευτέρης Ελευθερίου.

Στο δεύτερο μέρος, ο Θ. Αθερίδης μας επεφύλαξε την έκπληξη. Τα γέλια σβήνουν σιγά σιγά, και οδηγούμαστε στην ουσία της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης. Όλοι καλούνται ν’ ανέβουν στον κόκκινο κύκλο της σιωπής και να τον σπάσουν λέγοντας ο καθένας τις αλήθειες τους. Να λες και να ακούς την αλήθεια είναι δύσκολο και επώδυνο αλλά όταν το τολμάς τόσο ψυχοθεραπευτικό τελικά!

Η Πέμυ Ζούνη εμπιστεύτηκε όχι άδικα το εγχείρημα του Θ. Αθερίδη και πρωταγωνιστεί ξανά προς τέρψιν των αυτιών και κυρίως των ματιών μας.

Η Ρένια Λουιζίδου η σταθερή αξία της παράστασης, προσεγγίζοντας πάντα τους ρόλους της με την αφοπλιστική ειλικρίνεια που την διακρίνει, κατορθώνει να είναι το ίδιο αρεστή και αγαπητή κάτω αλλά κυρίως πάνω στη σκηνή, εδώ και πολλά χρόνια.

Ο Γιόσι, το φλέρτ της Ειρήνης (Φωτεινή Αθερίδη) που έφερε από το τελευταίο ταξίδι της στην Ιαπωνία, ένας έξυπνος κωμικός ρόλος που ο πρωτοεμφανιζόμενος ηθοποιός έφερε εις πέρας με φυσικότητα και αξιοπρέπεια.

Αν το κωμικό ζύγι της παράστασης είναι ο Λ. Ελευθερίου, το δραματικό ανέλαβε να δικαιώσει η όμορφη Ευαγγελία Συριοπούλου. Εγώ πάντως από τη θέση μου, διέκρινα χαρακτηριστικά κλασσικής δραματικής ηθοποιού.

Η Φωτεινή Αθερίδου ήταν η αποκάλυψη της παράστασης και απέδειξε την γνωστή λαϊκή ρήση «το μήλο κάτω από τη μηλιά». Εφόσον κάνει τις σωστές επιλογές και ανοίξει τα φτερά της, αναμένεται να διαγράψει την δικιά της ιστορία στο σανίδι.

Τελικά τι είναι το ΔΟΞΑΠΑΤΡΗ;
Είναι η αρχή μιας εσωτερικής προσευχής;
Είναι κεντρικός δρόμος στο Κολωνάκι που μένουν 2 οικογένειες και περιμένουν πεινασμένες delivery πίτσες;
Είναι το σημείο του κεφαλιού που μπορεί να αναπτυχθεί ακόμα και καρκινικός όγκος;
Είναι κι άλλα; Μήπως είναι πολλά;

Πηγαίνετε στο Μικρό Παλλάς από Τετάρτη έως Κυριακή, και ίσως το ανακαλύψετε.

Κριτική για την παράσταση “Μικρές Ιστορίες Φόνων”

Από την Άννα Μαύρου

Δευτέρα βράδυ είχα ένα ασυνήθιστο ραντεβού με 5 δολοφόνους στο θέατρο Vault.

Οπλίστηκα με θάρρος λοιπόν και έχοντας σώες τις θεατρικές αισθήσεις μου, εισήλθα οικειοθελώς στο πιθάρι της Πανδώρας (διανεμημένο σε κελί γυναικείας φυλακής, νεκροταφείο, τρελοκομείο, στο σαλόνι από ένα συνηθισμένο δυάρι ίσως κάπου στη Κυψέλη και τέλος σε ένα φτηνό κακόφημο μπαρ), έτοιμη να γίνω κοινωνός στις εξομολογήσεις των πέντε βασικών υπόπτων, των μαρτύρων κατηγορίας ή και υπεράσπισης ταυτόχρονα, αλλά και των ανθρώπων-αίτια για τα αιμοσταγή αυτά φονικά.

Ας μην εξιστορήσουμε με λεπτομέρειες τα τεκταινόμενα, ίσως έτσι κινδυνεύσει να χαθεί η μαγεία και το μυστήριο του να προσπαθήσει να εξιχνιάσει μόνος του ο καθένας τις πέντε τραγωδίες, που είναι έτοιμες κάθε Σάββατο & Κυριακή και κάθε Δευτέρα & Τρίτη με διαφορετικές διανομές να εκτυλιχτούν ξανά και ξανά μπροστά στα μάτια σας.

Απλά μια διαπίστωση, μία μοιραία σύμπτωση που διέπει όλα τα εγκλήματα:
Όλα τα άτομα είναι εγκλωβισμένα από τη γέννησή τους κιόλας σε ένα χαοτικό συναισθηματικό κόσμο απόγνωσης κι απελπισίας, ζώντας και πεθαίνοντας εθισμένοι στον μόνιμο φόβο ότι θα καταλήξουν μόνοι τους και χωρίς έρωτα, όπως οι περισσότεροι εξάλλου…

Το τέρας του φόβου της εγκατάλειψης και της μοναξιάς οπλίζει τα χέρια τους,  σαλεύει το νου τους και από απλούς καθημερινούς συνανθρώπους της διπλανής μας πόρτας, τους μεταμορφώνει σε δράστες αποφασισμένους να χαραμίσουν και τις δικές τους ζωές μαζί με των άλλων.

Η κόλαση ΕΙΝΑΙ οι άλλοι, πόσο δίκιο είχε ο Σαρτρ.

Η απόφαση του αμιγούς δικαστηρίου των θεατών ήταν ομόφωνη: ένα συγκλονιστικό έργο, με την άμεμπτη σκηνοθεσία από τον Δημήτρη Καρατζιά, την αμεσότητα του κείμενου του χαρισματικού Παναγιώτη Μπρατάκου και με ερμηνείες καθηλωτικές όλων αδιακρίτως των ηθοποιών της παράστασης, που δεν θα πρέπει επ’ ουδενί να χάσει το θεατρόφιλο κοινό.

Παρουσιάστηκε στο θέατρο Vault την θεατρική σεζόν 2014-2015 και παρουσιάζεται ξανά με ανανεωμένο cast στο ίδιο θέατρο κάθε Δευτέρα και Τρίτη. Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση  Εδώ

Passion theater Ο Γάμος

Κριτική για την παράσταση “Ο Γάμος”

Από την Άννα Μαύρου

Ο Γάμος, έργο βασισμένο στην συγκλονιστικά αληθινή, ποιητική νουβέλα της Βάσας Σολωμού-Ξανθάκη, πρωτοπαίχτηκε το 1994 από το Θεσσαλικό θέατρο, στο θεατράκι του Μύλου στη Λάρισα, σε θεατρική απόδοση και σκηνοθεσία του καταξιωμένου Κώστα Τσιάνου, όπου και άφησε εποχή. Η σημερινή του μορφή, προσαρμοσμένη και διασκευασμένη σε μονόλογο, ερμηνεύεται ξανά από την Λαρισαία Άννα Βαγενά, την μεγάλη κυρία του θεάτρου, την δικιά μας Αννούλα.

Η Λενάκη, μια λαϊκή κοπέλλα από τα Αμπελάκια Θεσσαλίας μοιράζεται τα μύχια της μαζί μας, και μας εξομολογείται με τον δικό της τρόπο και την πλούσια ντοπιολαλιά της, την χαροκαμένη της ζωή. Αρχίζοντας από τα μικράτα της, όταν όντας ορφανή από μάνα, κόρη ενός μπεκρή πατέρα, ένας στραγγισμένος από συναίσθημα και βαγκαρισμένος άνθρωπος, θα περάσει τα χίλια μύρια όσα και φτάνοντας έως την μετεφηβική ηλικία της όπου την αρραβωνιάζουν και την παντρεύουν με ένα άγνωστο της, ως είθισται, παλληκάρι, τον λεβέντη και καλόψυχο Νικόλα. Πόσο λυτρωτικό να τελείωνε εδώ το σενάριο της μέχρι τότε πικρής της ζωής!

Όμως για κακή της μοίρα άρχισε να γεννάει παιδιά τα οποία, εξόν τον πρωτότοκο της Παναγιώτη που έχαιρε άκρας υγείας, τα υπόλοιπα κουβαλώντας γραμμένη στα γονίδια τους την κακή κληρονομικότητα του αλκοολικού παππού τους γεννιόντουσαν κωφάλαλα. Ο Νικόλας αλλάζει συμπεριφορά και γίνεται αδιάφορος έως και βάναυσος μαζί της, θεωρώντας την υπεύθυνη για το κακό που βρήκε το σπιτικό τους. Αφού υπέφερε καιρό η Λενάκη, παρότι ντιπ αμόρφωτη θα βρει μέσα από το δίκιο της καρδιάς της, αυτές τις λέξεις που θα ενεργοποιήσουν ξανά τον άντρα της και θα τον φέρουν κοντά της. Συνάμα θα ορθώσει ηρωικά το ανάστημά της προς τον κοινωνικό Καιάδα για τα παιδιά με την όποια μορφή αναπηρίας.

Κοσμούν την παράσταση τα παραδοσιακά του γάμου τραγούδια από Θεσσαλία, Μακεδονία και Θράκη.

Το έργο ως λογοτεχνικό αριστούργημα κατάφερε να φωνάξει με μία φωνή για όλες τις ελληνίδες κόρες, γυναίκες και μάνες, όχι μόνο του θεσσαλικού κάμπου αλλά ολάκερης της ελληνικής υπαίθρου. Η κυρία Βαγενά φύσηξε με το μαγικό της αεράκι, συνεπήρε το κοινό και κατάφερε να αποδείξει για μία πολλοστή φορά πόσο σπουδαία είναι.

Ομολογουμένως διάβασα αρκετά για την παράσταση πριν ξεκινήσω να γράφω αυτό το κειμενάκι, αυτό όμως που θεωρώ ότι συμπυκνώνει το όλον, το βρήκα στα λόγια του κυρίου Γεωργουσόπουλου για την παράσταση και θα κλείσω με αυτό: «…Ο φίλος υπουργός Παιδείας πρέπει να δει την παράσταση και να την καταστήσει κτήμα εσαεί του σχολικού προγράμματος. Υποκαθιστά ώρες ιστορικής, κοινωνικής, λογοτεχνικής και λαογραφικής ύλης…».

 Παρουσιάστηκε από 27/07/2015 έως 09/09/2015

 

 

 

 

 

 

 

Κριτική για την παράσταση “Η Κυρία με τις καμέλιες”

Από την Άννα Μαύρου

Ένα δευτεριάτικο καλοκαιρινό βράδυ επέλεξα να χαλαρώσω σε έναν χώρο τέχνης, λίγα χιλιόμετρα από το σπίτι μου στο Μαρούσι, στον οποίο κακές συγκυρίες μέχρι τώρα δεν είχαν βοηθήσει να το επισκεφτώ νωρίτερα. Το Ιδιόμελο, ένα νεοκλασικό οίκημα-στολίδι της περιοχής, «η οικοτεχνία μας»  όπως συνηθίζει να λέει όταν αναφέρεται σε αυτό η φιλόξενη καλλιτεχνική διευθύντρια του, Γεωργία Δεληγιαννοπούλου. Ένας ολάνθιστος κήπος με βασιλικούς, λεβάντες, ευωδιές και δέντρα σε πλήρη ευφορία, «παιδιά» της προσωπικής αγάπης και φροντίδας των θεατράνθρωπων στους οποίους ανήκει το οίκημα, με καλοδέχτηκε με ανοικτές αγκάλες! Που να φανταζόμουν ότι αργότερα στην Β’ Πράξη αυτός ο υπέροχος κήπος θα αποτελούσε και το φυσικό σκηνικό του έργου…

Η παράσταση ήταν έτοιμη να ξεκινήσει και ο κόσμος πέρασε στην βασική εσωτερική σκηνή, όπου το έξυπνα στημένο σκηνικό του Γιάννη Παπαδάκη και η μαγική μελωδία του πιάνου του Φίλιππου Μοδινού καθώς και τα κουστούμια εποχής του Dennis Krief μας μετέφεραν αυτόματα στο Παρίσι του 1850.

Η ιστορία γνωστή λίγο πολύ σε όλους, «η Κυρία με τας Καμελίας» (1848, La Dame aux Camélias) του Αλέξανδρου Δουμά. Το σχεδόν αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα που έγραψε ο νεαρός Δουμάς στο δωμάτιο ενός πανδοχείου στο Παρίσι μέσα σε τέσσερις μόλις εβδομάδες, εμπνευσμένος από τον φλογερό του έρωτα με την διάσημη γυναίκα ελευθερίων ηθών του Παρισίου, Μαρί-Αλφονσίν ντυ Πλεσσί, η οποία κατέληξε από φυματίωση μόλις στα 23 χρόνια της.

Μυθιστόρημα που διασκευάστηκε δύο χρόνια αργότερα, το 1850, σε θεατρικό έργο με μεγάλη επιτυχία και στο οποίο βασίστηκε ο Τζουζέπε Βέρντι το 1853 για να γράψει το αριστουργηματικό μελόδραμα του, την Τραβιάτα (μεταφρ. «η παραστρατημένη»). Ένα έργο που στο σύνολο του (ως μυθιστόρημα, θεατρικό έργο και όπερα) πέρασε στην αθανασία.

Η Α’ πράξη ξεκίνησε και έφτασε η ώρα που η σκηνή γέμισε από την Ελληνίδα Τραβιάτα, την συγκλονιστική υψίφωνο Τζένη Δριβάλα (https://www.youtube.com/watch?v=EYz5av1A4O8), ενσαρκώνοντας την πρωταγωνίστρια Μαργαρίτα Γκωτιέ, η οποία είχε αποφασίσει σε αυτή τη διασκευή του έργου (διασκευή που υπεγράφη από την ίδια μαζί με την μετάφραση και την σκηνοθεσία) να μην μας τραγουδήσει προς μεγάλη λύπη μας, αλλά να δοκιμαστεί στους αυτούσιους απαιτητικούς διαλόγους του έργου και να μας αποδείξει ότι οι τραγουδιστές της λυρικής είναι όντως ηθοποιοί του μελοδράματος.

Υπέροχη διανομή και στους υπόλοιπους ρόλους, η οποία βασίστηκε και εκμεταλλεύτηκε πλήρως, ανάμεσα σε άλλα, τα φυσικά χαρακτηριστικά των ηθοποιών. Έτσι απολαύσαμε στους βασικούς ρόλους: μέσα από τα υπέροχα ονειροπόλα γαλάζια μάτια/ματιά του Νεκτάριου Παπαλεξίου έναν ευαίσθητο και ρομαντικό Αρμάνδο Ντυβάλ, την αριστοκρατική φυσιογνωμία του Ανδρέα Παπαγιαννάκη σε διπλό ρόλο ως Αλέξανδρο Δουμά και ως Γκαστόν τον επιστήθιο φίλου του Αρμάνδου, την εμπειρία του δοκιμασμένου επί σειρά ετών στο θεατρικό σανίδι πατέρα του Αρμάνδου, Γιάννη Παπαθύμνιου, την κορμοστασιά του mangenue Βασίλη Ασημάκη ως τον αθεράπευτα και μάταια ερωτευμένο «Κόμη Ζιρέ» και σε ρόλο-αποκάλυψη η Ειρήνη Αΐβαλιώτου ως την φίλη και συνεργό της Μαργαρίτας, Προυντάνς, που κέρδισε αβίαστα το γέλιο των θεατών με την τσαχπινιά της και την ιδανική για τον ρόλο φωνή της.

Μία από τις πολλές εκπλήξεις της παράστασης : Le duo des chats του Gioacchino Rossini “Μiaou” που τραγούδησαν η Νάγια Ναούμ (η οποία είχε και τον ρόλο της καλόκαρδης υπηρέτριας της Μαργαρίτας, Αννίνα) και η Αυγουστίνα Τόττη ως χορεύτριες της όπερας.

Εν κατακλείδι μία απαιτητική διαδραστική παράσταση η οποία εκτυλίσσεται σε όλους τους χώρους του οικήματος, κάνοντας όντως τον θεατή να αισθάνεται ότι βρίσκεται σε ένα κινηματογραφικό πλατό, όπου γυρίζεται σε ταινία το θεατρικό έργο!

Παρουσιάστηκε από 26/06/2015 έως 19/07/2015 στον Χώρο Τέχνης Ιδιόμελο