Ετικέτα: Ένκε Φεζολλάρι

Εργαστήρι Άμλετ – Παράσταση Άμλετ στο Bios

 Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Ένκε Φεζολλάρι προσκαλεί επαγγελματίες, και μη, ηθοποιούς σε εργαστήριο με οδηγό τον Άμλετ, που θα πραγματοποιηθεί στο Bios κάθε Τρίτη 13:00 – 17:00, για 12 συναντήσεις Τρίτη 9 Ιανουαρίου έως Τρίτη 27 Μαρτίου.
Στο εργαστήρι με οδηγό τον Άμλετ, ένα από τα πιο εμβληματικά κείμενα του Σαίξπηρ, θα εισέλθουμε στο χώρο του θεάτρου και θα γνωρίσουμε τις τεχνικές εκείνες που δημιουργούν τους ρόλους, τις σκηνικές θερμοκρασίες και αποκαλύπτουν την αναγκαιότητα της σκηνικής ύπαρξης. Οι συμμετέχοντες θα έχουν την ευκαιρία να ζήσουν όλη τη διαδικασία της πρόβας, από την πρώτη «αναγνωριστική» συνάντηση των συνεργατών/συντελεστών, έως το χτίσιμο του κάθε ρόλου, τις διαδρομές των χαρακτήρων, την πραγματοποίηση της παράστασης. Μέσα από αυτή τη «σκηνική» διαδρομή κάθε συμμετέχων θα έχει τη δυνατότητα να δουλέψει με συγκεκριμένες τεχνικές το σώμα και τη φωνή του. Στόχος είναι αφενός «να συναντήσει» εκ νέου τον εαυτό του, σε ένα περιβάλλον παιγνιώδες, σχεδόν μαγικό, απαλλαγμένο από το βάρος της καθημερινότητας, και αφετέρου να εναρμονιστεί εκφραστικά και επικοινωνιακά με την υπόλοιπη ομάδα, επιδιώκοντας μια δημιουργική και συνεργατική συλλογικότητα.
Καθώς το σαιξπηρικό έργο θα αποτελέσει το κοινό πεδίο συνάντησης όλων των συμμετεχόντων σε αυτή τη δραστηριότητα, θα υπάρξει παράλληλα με τη υποκριτική πρακτική και μια θεωρητική, και κυρίως, ερμηνευτική προσέγγιση του κειμένου, ώστε όλοι οι παραπάνω στόχοι να εξασφαλιστούν στον μέγιστο βαθμό.
Δίπλα στον σκηνοθέτη Ενκε Φεζολλάρι, που θα αναλάβει τον πρακτικό τομέα, η θεατρολόγος Ναταλί Μηνιώτη θα δουλέψει τον θεωρητικό τομέα. Διευκρινιστικά στοιχεία και οδηγίες Το σεμινάριο οδηγεί στην παράσταση του Άμλετ. Η μετάφραση που θα χρησιμοποιηθεί είναι του Μιχάλη Κακογιάννη. Οι συμμετέχοντες να φορούν φόρμες- άνετα ρούχα. Το εργαστήριο απευθύνεται σε επαγγελματίες ηθοποιούς, σπουδαστές δραματικών σχολών, αλλά και σε όποιον άλλον ενδιαφέρεται.
Κόστος συμμετοχής εργαστηρίου : 195 €.
Για την επιλογή των συμμετεχόντων απαιτείται η αποστολή σύντομου βιογραφικού σημειώματος μέχρι την Παρασκευή 5 Ιανουαρίου. Αποστολη στο seminars@bios.gr
Πληροφορίες και συμμετοχές: 210- 3425335 | seminars@bios.gr
Τα εργαστήρια πραγματοποιούνται στο BIOS Tesla, Πειραιώς 84 Υπεύθυνος εργαστηρίων: Κώστας Κουτσολέλος. Διοργάνωση: Bios.

Αθηνά Τσιλύρα: Οι πιο βασανισμένοι άνθρωποι είναι αυτοί που εξελίσσονται σε βασανιστές.

10945870_10153054393364691_3752937194273345367_oΥπεύθυνη Συνέντευξης: Άννα Μαύρου (Anna Black)

Ποδαρικό για τη νέα θεατρική χρονιά μάς κάνει η κυρία Αθηνά Τσιλύρα. Μία εξαιρετική ηθοποιός που δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Απόφοιτη του Εθνικού, διαθέτει ένα βιογραφικό που βρίθει επιτυχιών και κυρίως ποιοτικών συνεργασιών στο θέατρο, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο. Ηθοποιός παντός καιρού, την παρακολουθήσαμε στην τελευταία της θεατρική ιεροτελεστία, να υποδύεται την Ασπασία, την μεγάλη αδερφή, την γυναίκα-δυνάστη, στην πολύ πετυχημένη θεατρική μεταφορά του έργου της Λιλής Ζωγράφου «Η αγάπη άργησε μία μέρα», σε σκηνοθεσία του υπερταλαντούχου Ένκε Φεζολλάρι, που παρουσιάζεται στο θέατρο Αργώ.

Με το δεξί και καλώς μας ορίσατε!  Για κάποιες από τις ηρωίδες της Λιλής, η αγάπη άργησε μία μέρα. Για την δικιά σας ηρωίδα μάλλον που δεν ήρθε ποτέ…

Αθηνά Τσιλύρα: Όπως μαθαίνουμε στη διάρκεια του έργου μέσα από τα λόγια της μάνας, η αγάπη για την Ασπασία είχε έρθει. Είχε γνωριστεί με κάποιον, αλλά πριν προλάβουν να παντρευτούν, αυτός σκοτώθηκε στα βουνά. Κι έτσι χάθηκαν όλα. Αυτό ήταν κάτι που το κράτησα βαθιά μέσα μου, σαν το βασικό στοιχείο για τον χαρακτήρα της Ασπασίας. Πιστεύω ότι από τότε άλλαξαν πολλά γι’ αυτήν. Δεν πρόλαβε να κατοικήσει η αγάπη στη ψυχή της, δεν πρόλαβε να γνωρίσει την ευτυχία, δεν πρόλαβε να ονειρευτεί. Γιατί αυτό το “θα επιστρέψω πίσω, γιατί σε αγαπώ” που της ψιθύρισε εκείνος, δεν έγινε ποτέ και το σώμα της έσβησε. Άρχισε να γερνά. Η αγάπη άργησε μια μέρα για την Ερατώ, δεν έσβησε ποτέ όμως. Η αγάπη ήρθε νωρίς για την Ασπασία, έσβησε όμως από μια σφαίρα χωρίς ποτέ να τη γευτεί.

Πως μπορούμε να δικαιολογήσουμε, αν θεωρείτε ότι μπορούμε, την Ασπασία;

Αθηνά Τσιλύρα:  Αν συνεχίσω τη σκέψη μου, θα πω ότι η Ασπασία μόνη λοιπόν, χωρίς να αγάπα κάποιον, δεν είχε κάποιο άλλοθι για τις αδικαιολόγητες απελπισίες που θα την κυρίευαν. Δεν την δικαιολογώ, αλλά για εκείνην έγινε ο χειρότερος εφιάλτης. Και σύμφωνα με την τάξη των πραγμάτων που είχε στο μυαλό της και στο κοινωνικό χώρο στον όποιον ζούσε, για εκείνη δεν υπήρχε πια ζωή. Χωρίς αυτό να γίνεται συνειδητά. Ειδικά μετά και τον θάνατο του πατέρα και της μάνας, ως πρωτότοκη, πήρε τη θέση του αρχηγού. Κόλλησε λοιπόν σ’ αυτόν τον αργαλειό, στο να επιβάλλει στο σπίτι αυτό που θεωρούσε εκείνη ηθικό. Και η ηθική για εκείνη έγινε θρησκεία. Έπρεπε όλα να είναι κάτω από το γνώμονα μια ηθικής του πρέπει. Ενός πρέπει που οδηγούσε στη τιμωρία και στη κόλαση. Έπρεπε όλοι γύρω της να υποστούν το μαρτύριο της μοναξιάς, που η ίδια είχε επιβάλλει στον εαυτό της. Μα οι πιο βασανισμένοι άνθρωποι δεν είναι αυτοί που εξελίσσονται σε βασανιστές; Από φόβο, αδυναμία και δείλια. Η ηθική της και η πίστη της ήταν απέναντι σ’ ένα βάναυσο θεό.

Τι συναισθήματα σας αφήνει το να υποδύεστε μία τόσο απάνθρωπα σκληρή γυναίκα;

Αθηνά Τσιλύρα: Έχει ενδιαφέρον να δουλεύεις πάνω σε χαρακτήρες που φαινομενικά είναι σκληροί, εάν προσπαθήσεις να βρεις τα αίτια. Το να υποδύεσαι απλά ένα κακό άνθρωπο στη σκηνή είναι έως και αδιάφορο. Όμως εάν μπορέσεις να βρεις τη διαδρομή του, πως έφτασε εκεί, τότε έχει τρομερό ενδιαφέρον. Η δικιά μου Ασπασία είναι βαθιά δυστυχισμένη, και όταν μου λένε θεατές ότι τη λυπούνται, ξέρω ότι έχω πετύχει ένα μεγάλο μέρος αυτού που είχα στο μυαλό μου. Χαίρομαι πολύ. Γιαυτό και ήθελα ένα στοιχείο της να είναι ότι ξαφνιάζεται, κάθε φορά που ακούει για τις αδελφές της και όχι μόνο κακία προς αυτές. Είναι τόσο βουτηγμένη στο σκοτάδι, που μόνο μια αγάπη θα το έδιωχνε. Αλλά δεν θα έρθει για εκείνην από πουθενά. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη μανία από την αγάπη που μεταμορφώνεται σε μίσος. Και ξέρετε, σκεφτόμουνα συνέχεια στις πρόβες πόσο οδυνηρό είναι για εκείνη να ακούει για την Ερατώ ότι ερωτεύτηκε ή για την Αικατερίνη, την άλλη της αδελφή, ότι πρόκειται να παντρευτεί. Γιατί αυτό θύμιζε στον εαυτό της κάτι που δεν έχει, που δεν θα έχει ποτέ. Ερημιά και μοναξιά δεν είναι να μην έχεις ανθρώπους δίπλα σου. Μοναξιά είναι να μην μπορείς να μιλήσεις γιαυτά που εσένα σε καίνε και θεωρείς σημαντικά.

Υπάρχει μία ατάκα σας από την παράσταση η οποία να συμπληρώνει το όλον της προσωπικότητας της ηρωίδας σας;

Αθηνά Τσιλύρα: Όταν της λέει η μάνα ότι η Ερατώ είναι έγκυος, εκείνη τρέχει να το αποκαλύψει στον πατέρα για να την τιμωρήσει εκείνος. Τότε η μάνα της φωνάζει “Ασπασία αν μαθευτεί αυτό δεν θα παντρευτείς ποτέ”. Ξεχάστηκα σε μια πρόβα και απάντησα “θα παντρευτώ μάνα… κλαίγοντας” σκεφτήκαμε με τον Ένκε να το κρατήσουμε. Χάρηκα πολύ που συμφώνησε, γιατί αυτό τη χαρακτήριζε. Τον ευχαριστώ.

Η Ασπασία πεθαίνει χτυπημένη από καρκίνο του μαστού. Είναι η νέμεση που διάλεξε η Λιλή γιαυτήν.

Αθηνά Τσιλύρα: Είναι τόσο δυστυχισμένη που πολύ σοφά γνωρίζοντας τη ζωή από την καλή κι από την ανάποδη η Λιλή Ζωγράφου τοποθετεί την ηρωίδα της ψυχικά άρρωστη αλλά και σωματικά χαρίζοντας της έναν καρκίνο και την οδηγεί να πεθάνει μόνη της. Γιατί όταν το μυαλό και η ψυχή τρώγονται από κάτι τόσο βίαιο, σκληρό κι ανελέητο είναι σαν να αναγκάζουν τον οργανισμό να στείλει κάτι πιο βάναυσο για να το διώξει. Η άμυνα του οργανισμού. Και στέλνει την αρρώστια. Την κάθαρση. Για κείνην, για όλους. Ναι κάπως έτσι ελπίζει κι η Ασπασία το τέλος της. Γιατί είναι τελικά τόσο αδύναμη.

Γνωρίζοντας και την δική σας προσωπική μάχη με τον καρκίνο, ή καρκινάκι όπως λέγατε γλυκά και τρυφερά στον γιό σας, τι ομοιότητες και τι διαφορές βλέπετε στο πως αντιμετωπίζουμε οι γυναίκες τη νόσο αυτή;

Αθηνά Τσιλύρα: Όταν σε επισκεφτεί η αρρώστια δεν πρέπει να φοβηθείς. Πρέπει να ακούσεις τι έχει να σου πει. Γιατί κάτι έχει να σου πει. Αν τα καταφέρεις θα βγεις κερδισμένος. Και θα είναι ο πιο σκληρός αγώνας που θα δώσεις. Έχω μάθει πια. Τι; Να είμαι ήρεμη, να μη σκοτίζομαι για πολλά, να είμαι εγώ, να κάνω αυτά που θέλω έτσι όπως εγώ θέλω, ας μην έχω κέρδος, απλά γιατί αυτό κάνει καλό στην υγεία και είναι καθήκον μου. Χωρίς υγεία η ζωή δεν είναι ζωή. Δεν χαμπαριάζω πια.

H Λιλή Ζωγράφου είχε πει «Αν ξαναγινόμουν είκοσι χρόνων θα ξεκινούσα από τις κορφές των βουνών, αντάρτης, ληστής, πειρατής, ν’ ανοίξω τα μάτια εκείνων που δέχονται αδιαμαρτύρητα τη μοίρα τους, όσο και κείνων που εθελοτυφλούν». Εσείς αν ξαναγινόσασταν 20 χρονών τι θα κάνατε;

Αθηνά Τσιλύρα: Δεν ξέρω. Αυτός ο κόσμος είναι φριχτός. Δεν αλλάζει και το ξέρω. Αλλά δεν γονατίζω. Και ας μην γίνει τίποτα. Καμία φορά με λένε τρελή. (γέλια) Το συνήθισα ξέρετε. Στους τρελούς θα επενδύσουμε. Αυτός ο κόσμος δεν είναι όμορφος, αλλά αγαπώ τη ζωή πολύ. Μπορώ να ξεκινήσω από το μηδέν ξανά και ξανά, με το ίδιο κέφι που είχα όταν ήμουν 20 χρόνων. Αυτό νομίζω είναι το μεγαλύτερο προσόν μου. Μακάρι να μπορέσω να ομορφύνω την ζωή των γύρω μου, των ανθρώπων που έχουν ανάγκη. Όσο υπάρχει και ένας άνθρωπος πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη που πεινάει δεν μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι… δεν μας επιτρέπεται.

Με τι συναισθήματα επιθυμείτε να βγαίνουν οι θεατές από την αίθουσα;

Αθηνά Τσιλύρα: Να είναι σαν ένα όμορφο όνειρο. Πόσο υποφέρω κάθε φορά πριν από κάθε παράσταση… Γιατί φοβάμαι ότι δεν θα καταφέρω να γεμίσω την ψυχή τους με συναισθήματα. Αυτό θέλω μόνο. Να γεμίσω την ψυχή τους με συναισθήματα.

Δεν ξέρω για τους υπόλοιπους, πάντως εμένα ομολογώ ότι με καταφέρατε, να συγκινηθώ και να δακρύσω.

Αθηνά Τσιλύρα: Η ποίηση και η μαγεία είναι η αφετηρία και η βάση του θεάτρου. Ελπίζω αυτά να συνετέλεσαν στο γεγονός ότι δακρύσατε.

Τα μελλοντικά σας θεατρικά σχέδια ποια είναι;

Αθηνά Τσιλύρα: Δεν έχω μελλοντικά κι αν έχω τι να πω ; Μήπως θα γίνουν; Ανήκω στους ηθοποιούς που γεύονται την ανεργία σε συχνές δόσεις. Που πάνε όλα αυτά τα λόγια τους; Που πάνε τα όνειρα τους; Ποσο εύκολα ξεχνούν…

Θα μοιραστείτε μαζί μας ένα όνειρο σας για το μέλλον;

Αθηνά Τσιλύρα: Στην ζωή μου, μάλλον στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου, ονειρευόμουνα. Και τι δεν έφτιαχνα στα όνειρα μου… Έτσι σιγά σιγά απέκτησα τη δυναστεία μιας αδυσώπητης κατάθλιψης. Δοκίμασα λοιπόν να απαλλαγώ από αυτήν. Χαλάρωσα πια, όταν χάθηκαν όλες οι φιλοδοξίες, όλες οι βλέψεις. Δεν χρειάζεται πια. Άλλωστε αν εκπληρωθούν οι επιθυμίες σου, μάλλον θα έχουν καταστραφεί τα όνειρα σου. Εδώ και καιρό ζω τη ζωή που ονειρευόμουνα. Αλλά πως μπορώ να το μοιραστώ μαζί σας; Είναι τόσα πολλά που θα πρέπει να σας πω και που δεν είναι και σίγουρο ότι θα με καταλάβετε…

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Η αγάπη άργησε μία μέρα που παίζεται στο θέατρο Αργώ, Εδώ

Passion theater_H ekdikhsh tou kalou

Γιατί η αλληλεγγύη είναι η εκδίκηση του καλού! Αύριο Κυριακή 27 Μαρτίου από τις 17:00 έως τις 20:00 ελάτε με την αγάπη σας!!!

Απόστολος Καλτσάς, Όλια Λαζαρίδου, Γιάννης Στίγκας, Μαρία Κίτσου, Γιάννης Καρούλης, Μαρία Ζορμπά, Δανάη Επιθυμιάδη, Θωμάς Τσαλαπάτης. Νίκος Ερηνάκης, Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Αγγελική Παπαθεμελή, Γιώργος Ψάλτης, Ιωάννα Παππά, Τσιμάρας Τζανάτος, Γιώργος Νανούρης, Λένα Παπαληγούρα, Γιάννης Αντιόχου, Χριστίνα Μαξούρη, Χρήστος Αρμάντο Γκέζος, Κλεοπάτρα Μάρκου, Νίκος Πουρσανίδης, Κατερίνα Ηλιοπούλου, Μάνος Καρατζογιάννης, Μαρία Κουλούρη, Τάκης Τζαμαργιάς, Ζήσης Αϊναλής, Σοφία Σεϊρλή, Κυριάκος Συλφιτζόγλου, Κατερίνα Μαούτσου, Αργύρης Παλούκας, Χρύσα Καψούλη, Δημήτρης Πέτρου, Μιλτιάδης Φιορέτζης, Ραφήκα Σουίς, Γιώργος Σαββίδης, Μάνος Στεφανάκης, Ένκε Φεζολλάρι, Ιβάν Αθανασόπουλος, Σίσσυ Παπαθανασίου, Αντώνης Τσόκος, Σπύρος Κυριαζόπουλος.

39 ηθοποιοί, ποιητές, μουσικοί. 3 τέχνες. Ενωμένοι σ’ ένα κοινό σύνθημα. Σ’ ένα σκοπό: να μαζέψουμε τρόφιμα και χρήματα για τους πρόσφυγες, στο λιμάνι του Πειραιά.

Κυριακή 27 Μαρτίου, 17:00-20:00, Green Park, Μαυροματαίων 22, Πεδίον Άρεως.

Ελάτε με μια σακούλα τρόφιμα.

Σας περιμένουμε. Θα είμαστε όλοι εκεί.

Facebook event

Passion theater_Eidomenh
[φωτο: Vassilis Mathioudakis, Ειδομένη]

Κριτική για την παράσταση “Επάγγελμα Πόρνη”

Από την Άννα Μαύρου.

«Επάγγελμα Πόρνη»-1978, το κατά σειράν 13ο έργο της Κρητικιάς συγγραφέως, (από ένα σύνολο 24 έργων) και το δεύτερο μεγαλύτερο σε επανεκδόσεις της (37 επανεκδόσεις ως το 1998). Το έργο της Λιλής Ζωγράφου, γνωστής και ως σκοτεινή θεά Εκάτη της λογοτεχνίας μας λόγω της πύρινης, μαχητικής και αντισυμβατικής γραφής της, είναι αυτό που θα αναβιώσει τη θεατρική περίοδο που διανύουμε δια στόματος Αλεξάνδρας Παλαιολόγου και σκηνοθεσίας Ένκε Φεζολλάρι.

Ένας σοκαριστικός αυτοβιογραφικός μονόλογος που τσακίζει κόκκαλα, ξυπνάει μνήμες και επιχειρεί να αφυπνίσει συνειδήσεις. Χωρίζεται σε δύο μέρη,  το πρώτο μέρος, πραγματεύεται την απάνθρωπη δύναμη της δικτατορικής εξουσίας ως μέσο εξαθλίωσης της προσωπικής ελευθερίας πνεύματος και λόγου. Το δεύτερο μέρος, η φρικιαστική εμπειρία της στο ψυχιατρείο όπου βρέθηκε αλυσοδεμένη μετά την απόπειρα αυτοκτονίας της, παραμονές Πρωτοχρονιάς του 1973, όπου βιαζόταν από τρεις νυχτοφύλακες για ένα ολόκληρο βράδυ.

Στην παράσταση που παρακολούθησα στο θέατρο Vault, είδα μια Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, αγνώριστη, ώριμη θεατρικά, εντελώς ενσταντική. Από το πρώτο δευτερόλεπτο που εισέβαλε στη σκηνή, μέχρι το τσιγάρο αποφόρτισης στο τέλος της παράστασης, φαίνεται ότι έβαλε την ψυχή της σε αυτόν τον απαιτητικό μονόλογο. Άνοιξε την παλέτα των συναισθημάτων της και ζωγράφισε τη κάθε φράση με ότι της έπρεπε: απογοήτευση, ειρωνεία, περιφρόνηση, αυτοπεποίθηση, αηδία, αγωνία, φόβος, τρόμος, φρίκη, θυμός, ντροπή, θλίψη, μοναξιά, είναι με τη σειρά κάποια από αυτά που μπόρεσα ευδιάκριτα να ξεχωρίσω στη μία ώρα της παράστασης. Ειδικά στο δεύτερο μέρος, που το ξεχωρίζει και η ίδια η ηθοποιός, ως μάνα το αγαπημένο της παιδί, η ρεαλιστική της θεατρική απόδοση ήταν τέτοια που μας οδήγησε να φαντασιωθούμε ότι δεν είναι μόνο μια γυναίκα που αφηγείται αλλά η Ελλάδα ολόκληρη ως πολύπαθος λαός που εκδίδεται και βιάζεται, συνειδητά και ασύνειδα.

Ο Ένκε Φεζολλάρι σκηνοθετικά επιτέλεσε με επιτυχία όχι μόνο τα προαπαιτούμενα, αφ’ενός την πλήρη αφοσίωση του θεατή προς τον μονολογούντα και αφ’ ετέρου το περιθώριο στην πρωταγωνίστρια του να αναδείξει τις ερμηνευτικές της δυνατότητες, αλλά και να εγείρει πολιτικούς, κοινωνικούς, ιστορικούς και ανθρωπιστικούς προβληματισμούς, που θεωρώ ότι ήταν και ο ευσεβής πόθος του.

Στα συν της παράστασης, το τραγούδι με το οποίο πέφτει η αυλαία και έγραψε ο Σταμάτης Κραουνάκης, μελοποιώντας φράσεις της Λιλής Ζωγράφου από το βιβλίο.

Παρουσιάστηκε στο θέατρο Vault από 03-10-2015 έως 13-12-2015