Ετικέτα: Άννα Μαύρου

Nατάσα Παπαμιχαήλ: Ο χορός είναι η κοινή γλώσσα όλου του κόσμου, καθώς όλοι ανεξαιρέτως ζούμε μέσα σε ένα σώμα που κινείται διαρκώς, ακολουθεί ρυθμούς, χαίρεται και λυπάται.”

10945870_10153054393364691_3752937194273345367_o Από την Άννα Μαύρου (Anna Black)

Μία όμορφη κουβέντα με την Νατάσα Παπαμιχαήλ, διακεκριμένη χορογράφο και χορεύτρια, επ’ ευκαιρία της παιδικής παράστασης «Τα μάγια της πεταλούδας» στην οποία χορεύει. Το έργο είναι βασισμένο στο ομώνυμο έργο του Φ. Γκ. Λόρκα και η χορογραφία είναι της Κατερίνας Ανδριοπούλου. Η παράσταση ξεκίνησε να παίζεται για δεύτερη χρονιά στο θέατρο OLVIO, από την Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2018 για λίγες μόνο παραστάσεις.

Χορός. Η κοινή γλώσσα των παιδιών όλου του κόσμου. Πόσο σημαντικό είναι, Νατάσα, στη ζωή ενός παιδιού να μαθαίνει και να διαισθάνεται τον κόσμο μέσα από τον χορό;

Nατάσα Παπαμιχαήλ: Θα έλεγα πως ο χορός είναι η κοινή γλώσσα όλου του κόσμου και όχι μόνο των παιδιών, καθώς όλοι ανεξαιρέτως ζούμε μέσα σε ένα σώμα που διαρκώς κινείται, ακολουθεί ρυθμούς, χαίρεται και λυπάται. Για ένα παιδί το να παρατείνει την ικανότητα του να εκφράζεται και αντίλαμβάνεται τον κόσμο μέσα από το σώμα του, του δίνει τη δυνατότητα να γίνει ένας ενήλικας που δύσκολα θα χάσει την σύνδεση με τα βαθύτερα ένστικτά του και άρα θα αναζητά στη ζωή του ένα από τα πολυτιμότερα αγθά,  που είναι η εσωτερική του ελευθερία.

Γιαυτούς τους λόγους ιδρύθηκε η ομάδα χορού X-Art που απευθύνεται αποκλειστικά σε παιδιά; Μίλησέ μας λίγο για την ομάδα.

Nατάσα Παπαμιχαήλ: Η ομάδα ιδρύθηκε από την Κατερίνα Ανδριοπούλου χορογράφο και χορεύτρια, η οποία πάντα είχε και έχει μέσα της ένα μικρό παιδί με ποιητική ψυχή. Έτσι, ήταν μονόδρομος για κείνη να συνδυάσει την τέχνη της με το παραμύθι και τις βαθύτερες ανθρώπινες ανάγκες. Οι παραστάσεις της ομάδας χορού X- Art απευθύνονται σε παιδιά από 3 έως 93 ετών. Με την Κατερίνα Ανδριοπούλου συνεργαζόμαστε πολλά χρόνια και η ανάγκη μας να μιλήσουμε στις ψυχές των παιδιών χορεύοντας, έφερε στη σκηνή του θεάτρου OLVIO “Τα Μάγια της Πεταλούδας”.

Το θέατρο OLVIO με πίστη στις ευεργετικές συνέπειες της τέχνης στον άνθρωπο αλλά και ιδιαίτερα του χορού στα παιδιά, στηρίζει το χοροθέατρο ακόμα και στις δύσκολες μέρες που περνάει γενικά το Θέατρο.

Τι συναισθήματα σου δημιουργεί να χορεύεις για παιδιά;

Nατάσα Παπαμιχαήλ: Είναι εντυπωσιακό το πόσα περισσότερα πράγματα καταλαβαίνουν τα παιδιά από μία παράσταση χορού σε σχέση με τους ενήλικες. Τα παιδιά ακριβώς επειδή παίζουν πάντα χρησιμοποιώντας το σώμα τους, μπορούν πολύ εύκολα να αντιλαμβάνονται τους σωματικούς κώδικες και επομένως και τα συναισθήματα τους προκαλούνται όταν παρακολουθούν χορό. Είναι υπέροχο να χορεύει κανείς για αυτό κοινό.

Σκαθάρια, πεταλούδες, πυγολαμπίδες, γρύλοι, σκορπιοί, τζίτζικες, φαύνοι. Ο θαυμαστός κόσμος των εντόμων. Ποιος είναι ο ρόλος που ερμηνεύεις και τι σε ενδιαφέρει περισσότερο σ’αυτόν;

Nατάσα Παπαμιχαήλ: Ο ρόλος της Δόνιας Σκαθαρίνας είναι πολύ ιδιαίτερος και τον αγαπώ πολύ. Η Δόνια είναι η μητέρα του “ονειροπαρμένου” ποιητή Σκαθαράκου. Είναι μια γυναίκα γεμάτη αγάπη για όλους, καλοσυνάτη και σοφή.  Μ’ έναν τρόπο είναι το σταθερό σημείο αναφοράς που όλοι χρειαζόμαστε, προκειμένου να προχωράμε στη ζωή, ακόμα και μετά από έναν ανεκπλήρωτο έρωτα ή μια ανεκπλήρωτη αγάπη.

Απαγορευμένος έρωτας ανάμεσα σε έναν σκαθαράκο και μία πεταλούδα. Η αγάπη έχει όρια;

Nατάσα Παπαμιχαήλ: “Κάθε πρωί ο ήλιος βγαίνει όπως την πρώτη – πρώτη του φορά…Κάθε φορά η αγάπη έρχεται το ίδιο δυνατά, το ίδιο απρόσμενα, το ίδιο μαγικά.” Αυτά λέει ο ποιητής στο έργο μας και δεν θα μπορούσα να τα πω καλύτερα.

Το σημαντικότερο μήνυμα που θέλει να μεταλαμπαδεύσει η παραμυθένια αυτή ιστορία;

Nατάσα Παπαμιχαήλ: Είμαστε ένα μικρό κομμάτι αυτού του κόσμου και δεν πρέπει να χάνουμε την πίστη και την ελπίδα, καθώς….”όλοι έχουμε δικαίωμα στον ήλιο, στην αγάπη και στα μάγια”.

Θεατρικά σχέδια για μετά την ολοκλήρωση της παράστασης αυτής;

Nατάσα Παπαμιχαήλ: Ένα νέο “ταξίδι” στον κόσμο που αγαπάμε. Ένα νέο ποιητικό παραμύθι!

Θα μοιραστείς μαζί μας ένα όνειρό σου για το μέλλον;

Nατάσα Παπαμιχαήλ: Να γίνει ο χορός το θέατρο η μουσική και γενικότερα η ομορφιά, μέρος της καθημερινότητάς μας. Και ίσως έτσι όλα να είναι πιο ευχάριστα γύρω μας.

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Τα μάγια της πεταλούδας που παίζεται στο θέατρο Olvio Εδώ

rania nikolouli_passion theater (4)

Ράνια Νικολούλη: “Δεν φοβάμαι να ξεκινάω από το μηδέν”

10945870_10153054393364691_3752937194273345367_oΥπεύθυνη Συνέντευξης: Άννα Μαύρου (Anna Black)

 

Με αφορμή την παράσταση που ετοιμάζει πυρετωδώς και ανεβαίνει στο θέατρο Faust στις 11 Απριλίου, είχαμε μία όμορφη κουβέντα με την Ράνια Νικολούλη, η οποία πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Στο θέατρο».

Ράνια καλώς μας όρισες! Σε μία prima vista ανάγνωση του βιογραφικού σου, ανάμεσα σε άλλα, μου τράβηξε την προσοχή το «πιστοποιημένη εκπαιδεύτρια εκφραστικών μέσων». Μπορείς να αναπτύξεις αυτή σου την ιδιότητα;

Ράνια Νικολούλη: Καλώς σε βρήκα Άννα! Ασχολούμαι με την εκπαίδευση από το 2007 έως σήμερα. Στο διάστημα αυτό έχω λάβει πιστοποίηση εκπαιδευτικής επάρκειας ως εκπαιδεύτρια ενηλίκων και έχω δημιουργήσει, μέσα από την ενασχόλησή μου με τεχνικές υποκριτικής και χορού, ένα σχέδιο διδασκαλίας που αποσκοπεί στην ανάπτυξη των εκφραστικών μέσων. Αυτή η εκπαίδευση δεν αφορά μόνο τα άτομα που έχουν απώτερο στόχο να γίνουν ηθοποιοί, αλλά και άτομα τα οποία επιθυμούν να καλλιεργήσουν το δυναμικό της έκφρασής τους συνδυάζοντας λόγο και σώμα, ώστε να λειτουργούν με αυτοπεποίθηση και άνεση στην προσωπική και επαγγελματική τους ζωή.

Μίλησε μας λίγο για την μέχρι τώρα προσωπική σου πορεία στο χώρο της τέχνης.

Ράνια Νικολούλη: Στο θέατρο με θυμάμαι από πάντα. Από τη πρώτη γνωριμία μου με την θεατρική τέχνη, εργάζομαι αδιάκοπα. Έχω δουλέψει, μέσα, έξω και γύρω απ’ αυτό. Επαγγελματικά ξεκίνησα κάνοντας δημόσιες σχέσεις σε θεατρικές παραγωγές, έπειτα εργάστηκα ως ηθοποιός, έφτασα στην εκπαίδευση και τη σκηνοθεσία. Πιστεύω στη δια βίου μάθηση και είμαι ένας άνθρωπος που δε φοβάται να ξεκινάει από το μηδέν, που παίρνει ρίσκα και δεν το βάζει κάτω. Στόχος μου είναι μέσα από την ενασχόλησή μου αυτή να εξελίσσομαι σε επίπεδο γνώσεων και να γίνομαι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου.

Ποιές προσωπικές σου ανάγκες καλύπτεις με το να πορεύεσαι μέσα από την υποκριτική, τη διδασκαλία και το θέατρο;

Ράνια Νικολούλη: Το θέατρο για μένα είναι ένα ασφαλές περιβάλλον. Μπορώ να νιώθω απόλυτα ελεύθερη και δημιουργική. Μπορώ να είμαι ο εαυτός μου, να νιώθω παιδί και να ζω σα να μην υπάρχει αύριο. Λειτουργεί σαν διεγερτικό μέσα μου. Με ενεργοποιεί, με απασχολεί και έτσι με εξελίσσει. Είναι ένας κοινός τόπος όπου βρισκόμαστε για να δημιουργήσουμε κάτι μαζί. Κι αυτό το «μαζί» όταν επιτυγχάνει με κάνει να νιώθω αισιόδοξη.

Πως προέκυψε η ευτυχής συνάντηση με τον πιανίστα και συνθέτη, Ανδρέα Κατερινόπουλo, με τον οποίο ετοιμάζετε από κοινού το έργο «Στο θέατρο»;

Ράνια Νικολούλη: Με τον Ανδρέα γνωριστήκαμε μέσω ενός κοινού μας φίλου και συνεργαζόμαστε για πρώτη φορά. Όταν ο Ανδρέας επικοινώνησε μαζί μου για την ιδέα της παράστασης και μου πρότεινε να συμμετέχω ως ηθοποιός, χάρηκα πολύ, γιατί θα μου δινόταν η ευκαιρία να καταπιαστώ με νεοελληνικά κείμενα που αγαπώ πολλά χρόνια.

Η παράστασή σας είναι ένα γλυκό πάντρεμα λόγου, ποίησης, μουσικής, θεάτρου και τι άλλο;

Ράνια Νικολούλη: Η παράσταση αυτή μυρίζει Ελλάδα. Πρόκειται για μια υπενθύμιση, για μια επανασύνδεση με την ταυτότητά μας. Ακούς Τσιτσάνη, βλέπεις Καμπανέλλη και είναι αδύνατον να μην σιγοτραγουδήσεις και να μην ταυτιστείς. Ξεπηδούν αξίες και έννοιες που σήμερα επανεξετάζουμε. Για παράδειγμα, ο «όρκος» είχε μιαν άλλη, μεγάλη βαρύτητα κάποτε ενώ στις μέρες μας έχει σχεδόν ξεφτίσει. Κυρίαρχα στοιχεία της παράστασης είναι η δυναμική γυναίκα που επαναστατεί σε οτιδήποτε στέκεται εμπόδιο στα θέλω της και ο ανυπέρβλητος μεγάλος έρωτας που πότε σε πετάει ψηλά στον ουρανό και πότε σε γκρεμίζει ξαφνικά στη γη.

Τι θα ήθελες να μεταδώσει στους θεατές αυτή η καλλιτεχνική σου δημιουργία;

Ράνια Νικολούλη: Θα ήθελα να μεταδώσει χαρά, απλότητα και αλήθεια.


Γιατί επιλέξατε αυτόν τον τίτλο (από τα κρυμμένα ποιήματα του Καβάφη);

Ράνια Νικολούλη: Γιατί «Στο θέατρο» συναντηθήκαμε όλοι εμείς με το κείμενο, με τις μουσικές, με την ποίηση, με τον έρωτα. Αλλά και γιατί θέλαμε να το τονίσουμε, πως ότι διαδραματίζεται συμβαίνει στη σκηνή και όχι στη ζωή.

Aγαπημένη σου στιγμή στη παράσταση;

Ράνια Νικολούλη: Δυσκολεύομαι να απαντήσω σ’ αυτή την ερώτηση. Θα πω μια αγαπημένη μου φράση από το κείμενο: «Σε ικετεύω, μη θες κι εσύ να με αλλάξεις».

Θα μοιραστείς μαζί μας ένα όνειρο σου για το μέλλον;

Ράνια Νικολούλη: Ονειρεύομαι ένα δικό μου θίασο.

Στο ευχόμαστε Ράνια και καλή συνέχεια σε όλα όσα κάνεις!

“Στο θέατρο”

Βαρέθηκα να βλέπω την σκηνή,
και σήκωσα τα μάτια μου στα θεωρεία.
Και μέσα σ’ ένα θεωρείο είδα σένα
με την παράξενη εμορφιά σου, και τα διεφθαρμένα νιάτα.
Κι αμέσως γύρισαν στο νου μου πίσω
όσα με είπανε το απόγευμα για σένα,
κ’ η σκέψις και το σώμα μου συγκινηθήκαν.
Κ’ ενώ εκοίταζα γοητευμένος
την κουρασμένη σου εμορφιά, τα κουρασμένα νιάτα,
το ντύσιμό σου το εκλεκτικό,
σε φανταζόμουν και σε εικόνιζα,
καθώς με είπανε το απόγευμα για σένα.

(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877-1923, Ίκαρος 1993)

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Στο θέατρο που ξεκινά στις 11 Απριλίου στο θέατρο Faust Εδώ

Anna Pantzelh_passion theater (4)

Άννα Παντζέλη: Να πάψουμε να είμαστε αριθμοί… Να γίνουμε και πάλι άνθρωποι!

10945870_10153054393364691_3752937194273345367_oΥπεύθυνη Συνέντευξης: Άννα Μαύρου (Anna Black)

Ο ένοικος, το ψυχολογικό δράμα που παίζεται κάθε Κυριακή στο θέατρο Αλκμήνη. Η Άννα Παντζέλη, η οποία έχει γράψει το κείμενο και πρωταγωνιστεί, μας φώτισε κάποιες απορίες μας σε σχέση με το έργο της και την ίδια. 

Άννα καλώς μας όρισες! Ποια ανάγκη σε ώθησε να περάσεις στο χαρτί τις σκέψεις σου και να «γεννήσεις» σε δεύτερη φάση ένα θεατρικό έργο.

Άννα Παντζέλη: Οι σκέψεις μου από παιδί ήταν «ζωγραφισμένες» πάνω σε μια σελίδα… με εικόνες μεταφορικές, έτσι που κι αν κανείς περίεργος ήθελε να διαβάσει το ημερολόγιό μου, θα καταλάβαινε μόνο συναισθήματα κι όχι γεγονότα… Ο Ένοικος γεννήθηκε πριν από τρία χρόνια, μαζί με άλλα δύο θεατρικά… Έπρεπε κάτι να κάνω για να μην πέσω σε πλήρη κατάθλιψη… Ήταν μια δύσκολη γέννα, γιατί το κάθε πνευματικό μου παιδί είχε άλλα χαρακτηριστικά, απλά ο Ένοικος ήταν το πρωτότοκο αλλά και το έργο που θα μπορούσε σαν παραγωγή να ανέβει πρώτο επειδή παίζουν δύο πρόσωπα, δυο γυναίκες κι έτσι μέσα στις δύσκολες μέρες που όλοι μας βιώνουμε τα τελευταία χρόνια ήταν πιο προσιτό, αν και πολύπλοκο σαν «σχέση» αυτών των ηρωίδων που είναι αδερφές και κουβαλάνε ένα κοινό και συνάμα διαφορετικό παρελθόν.

Anna Pantzelh_passion theater (3)Ο «Ένοικος» παραπέμπει στον Χίτσκοκ και στον Πολάνσκι. Πώς και επέλεξες να δώσεις στο έργο σου αυτόν τον τίτλο; Δεν είναι τρόπον τινά ριψοκίνδυνο το εγχείρημα;

Άννα Παντζέλη: Μόνο σαν τίτλος παραπέμπει. Γιατί η υπόθεση στο καθένα είναι τελείως διαφορετική, άλλα πρόσωπα, άλλες καταστάσεις, άλλοι ήρωες… αλλά μ’ αρέσει όπως τίθεται το ερώτημα… Μπαίνω τρίτη κατά σειρά… Τρίτη με πρώτο και δεύτερο δύο από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες… Και να το λέτε αυτό… μ’ αρέσει… επειδή είμαι και ολίγον από ψώνιο… (χαχα) Γιατί όπως είχε πει και η αδυναμία μου Μάρλον Μπράντο: «Ηθοποιία είναι η έκφραση μια νευρωτικής παρόρμησης».

Πράγματα που θεωρούμε δεδομένα, όπως την αγάπη μεταξύ δύο αδερφών καταρρέουν μέσα στο έργο σου. Πιστεύεις πως υπάρχει μαύρο και άσπρο στις ανθρώπινες σχέσεις, συγγενικές ή μη, ή στην πραγματικότητα τα πάντα είναι αποχρώσεις του γκρι;

Άννα Παντζέλη: Στην φύση δεν υπάρχει το μαύρο και το άσπρο. Το μαύρο έχει μηδέν χρώμα και το λευκό όλα, αν πιστέψουμε την επιστήμη… Εμείς οι άνθρωποι, οι ψυχές και οι σκέψεις μας εφηύραν το μαύρο και δεν ξέρω γιατί αιώνες τώρα το κουβαλάμε και μας χαλάει το λευκό, δηλαδή όλα τα χρώματα στην παλέτα μας… Σίγουρα στις σχέσεις δεν γίνεται να έχεις μαύρο ή άσπρο… αν είσαι τόσο απόλυτος σε μια σχέση παύει πια να είναι «σχέση». Κανείς δεν αντέχει το απόλυτο και μονόχρωμο πολύ καιρό… Ίσως μόνο η μάνα σαν σχέση έχει απολυτότητα… Όλες οι άλλες σχέσεις νομίζω δεν μπορούν να ζήσουν με αυτήν.

Οι δύο αδερφές αν και κοντά αλληλοσπαράζονται. Είναι μια άμυνα ώστε να αποφύγουν να αντικρύσουν κατάματα τον πραγματικό τους εαυτό;

Άννα Παντζέλη: Όταν η ζωή σου έχει μετρήσει κάποιες δεκαετίες αποτυχίας σε πολλά επίπεδα, ψάχνεις να βρεις μια αιτία για να φορτώσεις τα λάθη σου, έναν άνθρωπο που θα μπορείς με ευκολία να του δώσεις όλη την ευθύνη για το ναυάγιο της ζωής σου. Και συνήθως τα δικά μας λάθη, μας αρέσει να τα ρίχνουμε σε άλλους … είναι η άμυνα που ο καθένας μας έχει από την γέννηση του και με αυτήν πορεύεται… Κι όταν ζεις με έναν άνθρωπο για χρόνια, δημιουργείς ένα γκέτο μαζί του, κάτι σαν «τρόφιμος στο ίδιο ίδρυμα» αποκτάς τις συνήθειες του, τα χούγια του τα καλά του και τα ελαττώματά του κι αυτό όταν το καταλάβεις σε εκνευρίζει, σε θυμώνει και τελικά σε εξοργίζει αλλά επειδή είσαι πια ένα με αυτόν σε μια κοινή μοίρα, τον πονάς και τον μισείς ταυτόχρονα… τον θες αλλά και τον διώχνεις… Όταν τον έχεις, σου βγάζει θυμό κι όταν τον χάσεις, σου λείπει! Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι τόσο απλές και προσπαθώντας να τις αναλύσουμε τις κάνουμε περίπλοκες… Γιατί υπάρχει πάντα η δεύτερη σκέψη… Γιατί οι άνθρωποι πιστεύουμε πιο πολύ στην προδοσία παρά στην πίστη… οξύμωρο αυτό αλλά την πίστη δύσκολα την εμπιστεύεται ο άνθρωπος.

Υπάρχει μία ατάκα για την καθεμιά των πρωταγωνιστριών σου που θεωρείς ότι συμπληρώνει το όλον των προσωπικοτήτων τους;

Άννα Παντζέλη: Για μένα όλη η ζωή της Μαρίας που παίζω εγώ είναι: «…Η μοναξιά είναι μοναξιά… τι να σου κάνουν οι αναμνήσεις; Καλές – κακές αναμνήσεις μένουν… δεν γίνονται συντροφιά… ούτε χαρά… μόνο δάκρυα και γεράματα φέρνουν οι αναμνήσεις… Όποιος θυμάται το παρελθόν και μιλάει γι’ αυτό, θα πει πως δεν έχει μέλλον για να ονειρευτεί»

Και για την Στέλλα την μικρότερη αδερφή που παίζει υπέροχα η Λίνα η Μαρκάκη: «εμείς οι δυο, στα τέσσερα ντουβάρια όλη μέρα, μόνη παρέα οι αναμνήσεις μας… και τα βράδια… τα βράδια μας… πόσο τα μισώ τα βράδια… κάποτε τα λάτρευα… τώρα μόλις έρθει το σούρουπο νοιώθω ένα κρύο αέρα να με διαπερνά… τα χέρια μου κρυώνουν… και τα πόδια μου τη νύχτα στο κρεβάτι ξυλιάζουν από την παγωνιά…»

Σε ποια σημεία ταυτίζεται η Άννα με την πρωταγωνίστρια; Το έργο είναι σε κάποιο βαθμό αυτοβιογραφικό;

Άννα Παντζέλη: Δεν είναι καθόλου βιωματικό. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια με πέντε αδέρφια και δεν είχαμε την «πολυτέλεια» του ανταγωνισμού που έχουν δύο ομόφυλα αδέρφια. Θυμάμαι πως ποτέ δεν μαρτυρούσε κανείς μας, για τον πολύ απλό λόγο: θα μπαίναμε όλοι μας τιμωρία κι έτσι κάλυπτε πάντα ο ένας τον άλλον. Και γι αυτό μου έκανε εντύπωση πως κάποια αδέρφια έφταναν σε βαθμό να μην μιλάνε μεταξύ τους, έβλεπα και ακόμα βλέπω γύρω μου τέτοιες αδερφικές σχέσεις μίσους και ανταγωνισμού κι αναρωτιέμαι πως τα παιδικά, ισχυρά βιώματα δεν μπορούν να διατηρήσουν δυνατή μια τέτοια σχέση. Φταίνε βέβαια και οι γονείς όταν ξεχωρίζουν τα παιδιά τους… εγκληματικό! 

Τι γεύση θέλεις να έχουν στα χείλη οι θεατές όταν βγουν από το secret room του Αλκμήνη;

Άννα Παντζέλη: Όταν βγουν από τo secret room (και για τον Ένοικο είναι μάλλον λέξη «ταμαμ» το μυστικό δωμάτιο του θεάτρου Αλκμήνη) θέλω να έχουν τη γεύση που είπε μια κυρία που ήρθε μαζί με την αδερφή της και που μου έκανε φοβερή εντύπωση. Μου είπε «Κυρία Παντζέλη μου θυμίσατε την μουσική από ένα ροζ κουτί μπιζουτιέρα, που άνοιγε η αδερφή μου η μεγάλη και γύριζε μια μπαλαρίνα κι εγώ έκανα φούσκες με την τσίχλα μου για να την εκνευρίσω Με αυτή την γεύση φεύγω… της παιδικής μου τσιχλόφουσκας, που με γέμιζε γλύκα αλλά μετά από λίγο την πετούσα και σε μια ώρα ήθελα πάλι μία για να νοιώσω την γεύση της την γλυκιά που και πάλι θα έφευγε και πάλι θα πετούσα και ήταν σαν ένα παιχνίδι για μένα κι ένα βάσανο για την αδερφή μου». Νομίζω πως ο κόσμος φεύγει με μια γλυκόπικρη γεύση, μια χαρά που έζησε ξανά κάτι που είχε ζήσει σαν παιδί, αλλά και μια πικρή σκέψη, μήπως έχει πληγώσει ακόμα κι άθελά του κάποιον και πρέπει να προλάβει να διορθώσει.  

Τα μελλοντικά σου θεατρικά πλάνα ποια είναι;

Άννα Παντζέλη: Είναι ήδη ένα εντελώς έτοιμο θεατρικό, πολύ διαφορετικό και πολυπρόσωπο αλλά και ένα ακόμα που θέλει πολλή δουλειά και έχει μια άλλη προσέγγιση και σαν ανέβασμα αλλά και σαν γραφή. Αυτό παιδεύω τώρα… ή για να ακριβολογώ αυτό με παιδεύει τώρα.

Θα μοιραστείς μαζί μας ένα όνειρο σου για το μέλλον;

Άννα Παντζέλη: Όνειρο… μα τι όμορφη λέξη… αλλά το βλέπεις στον ύπνο σου, δύσκολο να γίνει πραγματικότητα… Αλλά θα το πω κι ας με πουν ρομαντική κι ονειροπόλα. Εδώ κοτζάμ Τσε δεν ντράπηκε να είναι, θα ντραπώ εγώ; «Να πάψουμε να είμαστε αριθμοί… Να γίνουμε και πάλι άνθρωποι».

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Ο Ένοικος που παίζεται στο θέατρο Αλκμήνη, κάθε Κυριακή στις 18:30 Εδώ

Agoritsa Oikonomou_passion theater (4)

Αγορίτσα Οικονόμου: Τον ρόλο τον δικαιολογείς γιατί πρέπει να τον υποδυθείς και όχι να τον κρίνεις

10945870_10153054393364691_3752937194273345367_oΥπεύθυνη Συνέντευξης: Άννα Μαύρου (Anna Black)

Αν δεν επαναλαμβανόταν τη φετινή σεζόν, όσοι δεν είχατε προλάβει να το παρακολουθήσετε, θα είχατε πραγματικά χάσει! «Η δύναμη του σκότους» είναι ένα από τα λιγότερα γνωστά έργα του Λ. Τολστόι, γραμμένο το 1886 στη Ρωσία και απαγορευμένο για χρόνια. Αγαπήθηκε πολύ από το αθηναϊκό κοινό και παρουσιάζεται για 2η χρονιά στο Σύγχρονο θέατρο, από την θεατρική ομάδα ΝΑΜΑ, υπό τις οδηγίες της χαρισματικής σκηνοθέτιδος Ελένης Σκότη.

Οι ρόλοι είναι πραγματικά ένας κι ένας, όπως και οι ηθοποιοί που τους υποδύονται. Αυτή που ξεχωρίζει για το ταπεραμέντο της, το χιούμορ αλλά και τη σαρωτική της ύπαρξη στην σκηνή, είναι η Αγορίτσα Οικονόμου (γνωστή στον πολύ κόσμο ως τη Λάμπραινα από το τηλεοπτικό «Κάτω Παρτάλι») που υποδύεται μία σατανική γυναίκα, την αδίστακτη Ματριόνα.

Αγορίτσα Οικονόμου ως Λάμπραινα (Mega – Kάτω Παρτάλι)

Καλώς μας ήρθες Αγορίτσα! Πες μας δυό λόγια για να σε γνωρίσουμε καλύτερα.

Αγορίτσα Οικονόμου: Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, παιδί του κέντρου. Καταγωγή από την Θεσσαλία, εξ’ ου και το ιδιαίτερο όνομά μου, oνοματοδοσία που συνηθίζεται εκεί. Φοίτησα στη σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη, στην Δραματική σχολή Αθηνών δηλαδή και αποφοίτησα το 2001. Έκτοτε πορεύομαι!

Στη δύναμη του Σκότους, υποδύεσαι την Ματριόνα, την σύζυγο του Ακίμ και μητέρα του Νικήτα, μία ολοκληρωμένη σατανική προσωπικότητα. Δώσε μας περισσότερα στοιχεία για τον ρόλο σου;

Αγορίτσα Οικονόμου: Τα χρώματα της Ματριόνας δεν είναι και ιδιαίτερα φωτεινά, ούτε χαρούμενα θα λέγαμε. Πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι είναι μία γυναίκα που ζει μέσα σε ένα κόσμο ανδροκρατούμενο, μέσα στη φτώχεια και στην ανέχεια, όπου κύριο μέλημά της, και όχι μόνο το δικό της, είναι να επιβιώσει. Οι τρόποι με τους οποίους χειρίζεται τους ανθρώπους γύρω της και την καθημερινότητά της δεν είναι και οι καλύτεροι…Είναι όπως είπες κι εσύ μία σατανική, βιτριολική και χειριστική προσωπικότητα. Δεν την ενδιαφέρει να μετρήσει πόσο θα πληγωθεί ένας άνθρωπος με τις πράξεις της, ως θα όφειλε. Αυτό όμως που επιλέξαμε με την σκηνοθέτιδά μου Ελένη Σκότη, είναι να μην παίξω αυτόν τον χαρακτήρα ως την πεμπτουσία του απόλυτου κακού, ούτε τελείως δραματικά, αλλά με κάποιες, επί της ουσίας, λάμψεις χιούμορ. Σε αντίθετη περίπτωση κανείς δεν θα ταυτιζόταν μαζί μου γιατί κανείς δεν θέλει να ταυτιστεί με το απόλυτο κακό.

Γιώργος Παπαγεωργίου (Νικήτας) & Αγορίτσα Οικονόμου (Ματριόνα)

Μέσα σου την έχεις δικαιολογήσει μέχρι σε ένα βαθμό;

Αγορίτσα Οικονόμου: Όχι μόνο μέχρι ένα βαθμό, την έχω απόλυτα δικαιολογήσει. Αν δεν την είχα δικαιολογήσει, θα την έκρινα. Πρέπει όμως να υποδυθώ τον ρόλο και όχι να τον κρίνω.

Τι πήρες από τον ρόλο αυτόν και τι έδωσες εσύ σε αυτόν;

Αγορίτσα Οικονόμου: Πάντα παίρνουμε πράγματα από τον ρόλο και πάντα δίνουμε σε αυτόν. Τα ερεθίσματα βρίσκονται παντού και πάντα. Πόσο μάλλον όταν έχεις να κάνεις με ένα τόσο σπουδαίο συγγραφέα όπως τον Τολστόι, όπου στην ουσία αν μου επιτρέπεται να το πω, έχει «καθαρίσει» εκείνος για μένα. Όταν γράφει ένα τέτοιο σπουδαίο έργο και φτάνει σε μένα το δώρο του ρόλου αυτού, έχει «καθαρίσει» εκείνος σε ένα ποσοστό 80% για μένα. Μπαίνω λοιπόν σε αυτό το πολύ ωραίο ταξίδι για να αφομοιώσω, να πάρω και να δώσω συναισθήματα, κατανόηση, αγάπη, χιούμορ, υπομονή, προσπάθεια να κατανοήσω τι κάνει και γιατί το κάνει, τι έχεις κάνει εσύ και τι θα έκανες σε παρόμοιες συνθήκες. Ένα ατελείωτο δούναι και λαβείν.

h dynamh tou skotous_passion theater
Η δύναμη του Σκότους (όλοι οι ηθοποιοί)

«Ποια είναι αυτή η αξέχαστη ατάκα του ρόλου σου», όπως λέει και ο Μπέκετ;

Αγορίτσα Οικονόμου: Πολλές έχω στο μυαλό μου, δεν μπορώ να ξεχωρίσω ποια είναι η πιο σημαντική. Στανισλαβσκικά, δηλαδή μελετώντας το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του ρόλου, είναι ίσως η ατάκα που λέει «Δε γίνεται αλλιώς». Όλες οι πράξεις της Ματριόνας, οτιδήποτε επιλέγει να κάνει, δεν γίνονται ελαφρά τη καρδία. Υπάρχει πάντα από πίσω ένα σχέδιο, ένα πλάνο. Έχει μελετήσει στο μυαλό της ποιος είναι ο κατά τη γνώμη της σωστός τρόπος να φέρεται στους γύρω της, ακόμη και στο ίδιο της το παιδί και αυτόν ακολουθεί. Εμείς ως θεατές βέβαια σκεφτόμαστε ότι υπάρχουν και άλλοι τρόποι.

Ακίμ – Ματριόνα. Είστε το ζευγάρι με το κλασσικό δίπολο καλού – κακού. Αν θυμάμαι καλά δεν έχετε καμία κοινή σκηνή, τουλάχιστον κάποια που να είστε αποκλειστικά οι δυό σας. Τι εξυπηρετεί πιστεύεις το να μην έρχεστε ποτέ αντιμέτωποι;

Αγορίτσα Οικονόμου: Δεν ξέρω για ποιο λόγο μπορεί να το έκανε αυτό ο Τολστόι. Στο παγκόσμιο θέατρο πάντως οι μεγάλοι συγγραφείς από τον Αισχύλο και τον Σοφοκλή, έως τον Τσέχωφ και τον Ο’Νηλ, δεν κάνουν τίποτα τυχαία. Ίσως να μην τους τοποθέτησε tête-à-tête γιατί δεν αφορούν κανέναν τα άπλυτά τους, η μουρμούρα τους, οι καυγάδες της κουζίνας τους. Η ουσία είναι πως αυτοί οι δύο τελείως διαφορετικοί χαρακτήρες, οι πράξεις τους, οι τρόποι τους, οι συνομιλίες τους ή οι διαπραγματεύσεις τους, ξεκαθαρίζουν σε συνάρτηση με τους άλλους. Νομίζω ότι αν είχε ο Τολστόι σκεφτεί 10 δρόμους, ο ένας από αυτούς θα ήταν να παρακολουθήσουμε το αντίκτυπο που έχουν πάνω στους τρίτους.

Πέγκυ Τρικαλιώτη (Ανίσια), Γιώργος Παπαγεωργίου (Νικήτας), Αγορίτσα Οικονόμου (Ματριόνα)

Η κοινωνία που περιγράφει ο Τολστόι υπήρξε και θα υπάρχει θεωρείς;

Αγορίτσα Οικονόμου: Ο Τολστόι εμπνεύστηκε αυτό το έργο από αληθινό συμβάν που είχε συμβεί σε μία ρώσικη επαρχία λίγα χρόνια πριν. Οπότε ναι υπήρξε, τώρα αν θα υπάρξει… Πέρσι, εν έτει 2016, λίγες μέρες πριν την πρεμιέρα μας, στις ειδήσεις άκουσα ότι στη Λάρισα βρέθηκε ένα νεογέννητο στα σκουπίδια. Τι έχει αλλάξει; Αν δεν άλλαξε τίποτα αυτά τα 100 χρόνια, τι πρόκειται να αλλάξει στα επόμενα 100; Υπήρξε αυτή η κοινωνία, υπάρχει και δυστυχώς θα υπάρχει. Αλλαγές γίνονται, υπάρχει εξέλιξη, μεταλλάσσονται τα πράγματα και προς το καλύτερο πολλές φορές, με αργούς ρυθμούς ίσως, αλλάζουν όμως. Η ανθρώπινη φύση και η πολυπλοκότητά της όμως δεν αλλάζει και τόσο. Θα εξακολουθούμε να είμαστε εμπαθείς, να έχουμε κακίες, να είμαστε συμφεροντολόγοι και άπληστοι. Βέβαια στον αντίποδα θα υπάρχει πάντα ο αγνός Ακίμ, η παιδική αθωότητα της Ανιούσκας, το απόλυτα φωτεινό πλάσμα η Μαρίνα, η οποία πορεύεται με αξιοπρέπεια στη ζωή της. Είναι μία κοινωνία πολύ κοντά στο αρχαίο δράμα, πανανθρώπινη, ένα επίπεδο επάνω. Υπάρχει η μοίρα, αλλά εσύ τι θα διαλέξεις;

Ποια είναι η αλήθεια που αναδύεται μέσα από αυτό το βαθιά θρησκευτικό έργο;

Αγορίτσα Οικονόμου: Ο Τολστόι ήταν αφορισμένος από την εκκλησία. Πίστευε πολύ, σαν τον Καζαντζάκη, στον Θεό και στον Θεό μέσα μας. Βαθιά ανθρώπινα. Όμως σαν όλους τους μεγάλους συγγραφείς, δεν δίνει απαντήσεις, θέτει τα ερωτήματα. Η απάντηση ίσως είναι η προσωπική αλήθεια του καθενός, η οποία δεν γίνεται να είναι μία. Είναι η αλήθεια της Αγορίτσας-Ματριόνας, της Πέγκυς, του Γιώργου, της Άννας που είδε την παράσταση, του κύριου τάδε, ολονών μας. Ό,τι αγγίζει τον καθένα μας.

Το τέλος είναι ξεκάθαρο, νίκησε το καλό.

Αγορίτσα Οικονόμου: Ναι, νίκησε η συνείδηση του Νικίτα και η αλήθεια. Παρόλα αυτά, προς υπεράσπιση του δικού μου «κοριτσιού» που υποδύομαι, στο τέλος την έβγαλε καθαρή, δεν λογοδότησε για τίποτα. Βέβαια έχασε το προσωπικό της στοίχημα να θέσει το εαυτό της και τον γιό της κάπου ψηλά με πολλά χρήματα και εξουσία και ο γιος της θα πάει φυλακή…

Τι άλλο ετοιμάζεις αυτή την περίοδο θεατρικά;

Αγορίτσα Οικονόμου: Τον Δεκέμβριο, πρώτα ο Θεός, ξεκινάμε πρόβες στο Εθνικό θέατρο με τον Γιάννη Κακλέα για «Το παιχνίδι της σφαγής» του Ευγένιου Ιονέσκο, επίσης ένα αριστούργημα, όχι ιδιαίτερα παιγμένο. Το έργο είναι μία ωδή στον θάνατο με πλάγια ματιά και πολύ χιούμορ!

Μία ευχή για το μέλλον;

Αγορίτσα Οικονόμου: Να είμαστε στα πόδια μας και να έχουμε την υγεία μας!

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Η δύναμη του σκότους που θα παίζεται από τις 7 Οκτωβρίου στο Σύγχρονο θέατρο, Εδώ

Spyros Chatziaggelakis_passion theater 1

Σπύρος Χατζηαγγελάκης: Όταν στα σωθικά σου γίνονται εκρήξεις φερομονών και τα βλέπεις όλα χρωματιστά…έρωτας είναι η αιτία!

10945870_10153054393364691_3752937194273345367_oΥπεύθυνη Συνέντευξης: Άννα Μαύρου (Anna Black)

Ποδαρικό για τη θεατρική σεζόν 2017-2018, μας έκανε ο Σπύρος Χατζηαγγελάκης, νέος, ωραίος, μοιραίος και φυσικά παθιασμένος ηθοποιός!

Τον είχα πρωτοδεί πριν λίγα χρόνια στο θέατρο Επί Κολωνώ στην υπέροχη σουρεάλ κωμωδία καταστάσεων «Ο Ρόζενκραντζ και ο Γκίλντενστερν είναι νεκροί» και μάρτυς μου ο Σαίξπηρ, τον είχα ξεχωρίσει για πολλούς και διαφόρους λόγους!

Από τις αρχές Οκτωβρίου, θα δοκιμαστεί κάθε Δευτέρα και Τρίτη, στην σκηνή του θεάτρου 104, στην τρυφερή κωμωδία του βραβευμένου δημοσιογράφου Σπύρου Μιχαλόπουλου, «Σεξ Λεξικόν – Η επιστήμη του έρωτα». Ο Τάκης και η Κάτια, ένα ερωτευμένο ζευγάρι της δεκαετίας του 1970, λίγο πριν την ενηλικίωση σκέφτονται να «ολοκληρώσουν» την σχέση τους και γεμάτοι απορίες, ανοίγουν την «Εγκυκλοπαίδεια» του Έρωτα αναζητώντας στις σελίδες του τις απαντήσεις…

sex lexikon_passion theater
Σπύρος Χατζηαγγελάκης & Φωτεινή Αθερίδου (Σεξ Λεξικόν)

Σπύρο καλώς μας όρισες! Το έργο διαδραματίζεται το 1974! Εσύ φαντάζομαι δεν είχες καν γεννηθεί…

Σπύρος Χατζηαγγελάκης: Όχι! Για τα επόμενα 8 χρόνια ήμουν απλά το διαβολάκι στο κεφάλι του πατέρα μου…Τελικά βγήκα (Χατζη) Αγγελάκι!!!

Γνώρισέ μας λίγο τον Σπύρο του τότε. Τι θυμάσαι έντονα από την παιδική σου ηλικία;

Σπύρος Χατζηαγγελάκης: Μεγάλωσα στην Ορεστιάδα όπου και έμεινα μέχρι τα 18 μου. Για ένα παιδί στην επαρχία νομίζω πως ο χρόνος κυλάει λίγο πιο ομαλά! Έχεις τον χρόνο και τον χώρο να κάνεις πράγματα που δεν θα κάνεις αλλού..Να ζήσεις σαν παιδί τρέχοντας στις αλάνες, να αλητεύσεις με την καλή έννοια, να ερωτευτείς!

Εφηβεία; Δύσκολη, εύκολη; Οι σχέσεις σου;

Σπύρος Χατζηαγγελάκης: Πολύ φυσιολογική θα έλεγα! Είχα το μυαλό μου στους φίλους, στις παρέες και στο ποδόσφαιρο οπότε πού χρόνος για κορίτσια και σχέσεις… Κάποια στιγμή όμως χτυπάει ένα καμπανάκι μέσα σου και χάνεις τον μπούσουλα! Τα βλέπεις όλα χρωματιστά και στα σωθικά σου γίνονται εκρήξεις φερομονών!

Πως ήταν η δική σου πρώτη φορά; Ήταν όπως την είχες ονειρευτεί;

Σπύρος Χατζηαγγελάκης: Ήταν καλύτερη από ότι την είχα φανταστεί! Γιατί το πραγματικό σίγουρα είναι καλύτερο από το φανταστικό.

sex lexikon_passion theater (2)
Σπύρος Χατζηαγγελάκης & Φωτεινή Αθερίδου (Σεξ Λεξικόν)

Τι ομοιότητες και τι διαφορές μπορείς να διακρίνεις ανάμεσα στην πρώτη φορά του Τάκη του 1970 που υποδύεσαι και του κάθε Σπύρου της δεκαετίας του 2010;

Σπύρος Χατζηαγγελάκης: Διαφορές μεγάλες στη κοινωνία και τις αντιλήψεις αυτής! Τα στερεότυπα με τα οποία κάθε γενιά μεγαλώνει. Η ουσία όμως παραμένει η ίδια…όταν δύο σώματα ενώνονται, ανεξάρτητα την εποχή, κυριαρχεί το ένστικτο και δημιουργείται μια ονειρική ατμόσφαιρα.

Το κοινό παίζει κάποιο ρόλο στη συγκεκριμένη παράσταση;

Σπύρος Χατζηαγγελάκης: Το κοινό παίζει το ρόλο του: “Ωχ, το ξέρω αυτό που λένε” ή “ωχ, το έχω ζήσει και γω αυτό”…ταυτίζεται και συμπάσχει και αυτό είναι το ωραίο.

Η συνεργασία με την Φωτεινή (σημ. Αθερίδου) που υποδύεται την Κάτια, το έτερον ήμισυ πως είναι;

Σπύρος Χατζηαγγελάκης: Με την Φωτεινή δεν γνωριζόμασταν μέχρι τη συνεργασία μας και έχω να πω ότι είναι ένας φανταστικός άνθρωπος, καταπληκτικό παιδί και πολύ δοτικός συνεργάτης! Επικοινωνούμε ουσιαστικά.

Είσαι ιδρυτικό μέλος της θεατρικής ομάδας C for Circus, με ομολογουμένως όμορφες δουλειές στο ιστορικό σας. Τα μελλοντικά σου σχέδια περιλαμβάνουν σόλο καριέρα ή/ και ομαδική;

Σπύρος Χατζηαγγελάκης: Οι C. for Circus είναι η ομάδα μου και θα είναι για πάντα! Είμαστε μια παρέα ανθρώπων που αγαπάμε ο ένας τον άλλον και κάνουμε θέατρο ο ένας για τον άλλον. Οπότε η ομαδική δουλειά προϋπάρχει και η σόλο καριέρα έπεται ή προκύπτει.

Κλείνοντας, αν έγραφες ένα δικό σου Λεξικό, ένα «Λεξικό ζωής», τι θα έβαζες δίπλα στις παρακάτω λέξεις;

Αγάπη: Ο λόγος για να ζεις

Έρωτας: Αναπόσπαστο κομμάτι επιβίωσης

Γάμος: Αδιάφορο

Πατρότητα: Δώρο

Θέατρο: Θεού δώρο στη ζωή μου

Μουσική: Κυλάει στο αίμα μας κάπως ετσι: ντουκ-ντουκ, ντουκ-ντουκ…

Θεός: Ποιος;

Όνειρο: Απατηλό

Kαλή αρχή ευχόμαστε στον Σπύρο!!!!
Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Σεξ Λεξικόν – Η Επιστήμη του Έρωτα που θα παρουσιάζεται από τις 3 Οκτωβρίου στο θέατρο 104, κάθε Δευτέρα και Τρίτη,  Εδώ

sex lexikon_passion theater (1)
Σπύρος Χατζηαγγελάκης & Φωτεινή Αθερίδου (Σεξ Λεξικόν)
Passion theater_giorgos_simonas

Εγκλήματα στην Γερμανικού 20 στο Μεταξουργείο, με βασικό ύποπτο τον συγγραφέα και σκηνοθέτη George Simon

10945870_10153054393364691_3752937194273345367_oΥπεύθυνη Συνέντευξης: Άννα Μαύρου (Anna Black)

Εγκλήματα στην Γερμανικού 20, Μεταξουργείο (στο θέατρο Rabbithole), με βασικό ύποπτο τον συγγραφέα και σκηνοθέτη George Simon (Γιώργο Σίμωνα)! Θα προσπαθήσουμε να εξιχνιάσουμε το μυστήριο, με μία de profundis ανάκριση.

Aς πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μίλησέ μας για την γένεση της ομάδας Νοσταλγία.

Γιώργος Σίμωνας: Η ομάδα Νοσταλγία δημιουργήθηκε το 2000, πριν από 17 χρόνια δηλαδή. Αποτελείται από τρία άτομα, την Τώνια Ράλλη (σκηνοθέτη/σκηνογράφο), τον Στάθη Νταφαλιά (μουσική σύνθεση) και εμένα. Η ομάδα γεννήθηκε για να δράσει περισσότερο ως ένα γκρουπ παρά σαν μια θεατρική ομάδα. Με αυτό θέλω να πω πως, κοιτάζοντας την μέχρι τώρα πορεία μας, δεν έχουμε κάνει πολλά πράγματα που χαρακτηρίζουν μια ομάδα [στην πορεία]: δεν είχαμε συγκεκριμένα άτομα που συνεργαζόμασταν, δεν είχαμε το λεγόμενο ρεπερτόριο, δεν προβληθήκαμε ποτέ ως μεμονωμένα άτομα [δεν μας αρέσουν οι φωτογραφίες…], δεν αντιπροσωπεύσαμε ποτέ μια μέθοδο υποκριτικής. Γι’ αυτούς όλους τους λόγους και άλλους τόσους, πιστεύω πια πως γεννήθηκε η ομάδα. Είχαμε μια δική μας εικόνα, η οποία κρατήθηκε και αυτήν αγάπησε, το κοινό που έχουμε.

Πως έπεσε στο τραπέζι η ιδέα για την μεταφορά ενός αστυνομικού θρίλερ στο θέατρο και μάλιστα σε επεισόδια;

Γιώργος Σίμωνας: Είχα την ιδέα του Αντεροβγάλτη, η Τώνια είχε την ιδέα της σειράς. Έτσι κι αλλιώς η Νοσταλγία έχει παράδοση σε σκοτεινά έργα, οπότε με το που βγήκε η σκέψη της σειράς όλα τα άλλα πράγματα για το πως θα πραγματοποιηθούν δεν είχαμε κάποια αμφιβολία. Ήμασταν σίγουροι – είχε έρθει η ώρα το κοινό να δει μια σειρά σε θέατρο. Η ιστορία του Τζακ είναι τεράστια. Αποκλείεται να κάναμε μια τόσο μεγάλη παράσταση. Και επιπλέον έχουμε άλλες ιστορίες που μπορούμε να παρουσιάσουμε ως volume 1, volume 2 κ.ο.κ. Ο Τζακ έπρεπε να γίνει σειρά.

Passion theater_Jack o Anterovgalths epeisodio 3 (1)

Από την σύλληψη της ιδέας στην εφαρμογή. Ποιες οι δυσκολίες που συνάντησες ώστε να αποκτήσει η ιδέα σου σάρκα (ηθοποιούς) και οστά (σκηνικά, μουσική, κουστούμια κτλ.);

Γιώργος Σίμωνας: Αν εξαιρέσουμε την αφάνταστη δουλειά που έχουμε ρίξει όλοι μας, συγκεκριμένες δυσκολίες δεν είχαμε. Είμασταν αρκετά έτοιμοι για να κατασκευάσουμε αυτό το project. Η παραγωγή στον Αντεροβγάλτη λειτούργησε «ρολόι». Οι ηθοποιοί που επιλέξαμε για τα επεισόδια ήταν οι καλύτεροι που μπορούσαμε να συνεργαστούμε και όσον αφορά τα «οστά» τα βάλαμε εμείς. Έχουμε ξαναφτιάξει τέτοιους «σκελετούς» και στο παρελθόν. Βασικά τρελαινόμαστε για τέτοια!

Φτάσαμε αισίως στο 3ο επεισόδιο! Ευχαριστημένος από το θεατρικό αποτέλεσμα και την μέχρι τώρα ανταπόκριση του κοινού;

Γιώργος Σίμωνας: Ναι είμαι! Κοιτάξτε, στην εποχή που ζούμε, που όλα αγοράζονται και πουλιούνται, είναι εντελώς ουτοπικό που μια ομάδα σαν την Νοσταλγία συνεχίζει και έχει επιτυχία καλλιτεχνικά και εμπορικά. Η ομάδα μας συνεχίζει να παίζει «σόλο» στην αγορά, απορώ κάποιες φορές μάλιστα. Αλλά, όπως μάθει κανείς. Από την άλλη το κοινό που παρακολουθεί τις κινήσεις μας [και το νέο κοινό που μας μαθαίνει], δείχνει έναν ενθουσιασμό. Η ανταπόκριση συνεχίζει να είναι μεγάλη – αυτήν την στιγμή που μιλάμε μόλις πληροφορήθηκα πως και το 3ο έληξε sold out. Μερικοί έχουν εκφράσει ένα γλυκό παράπονο γιατί δεν το «τραβάμε» παραπάνω αφού «πάει». Δεν κάνουμε «τέτοια». Η προοπτική για τον Αντεροβγάλτη, είναι για μια σειρά. Βάλαμε περίπου δέκα παραστάσεις το επεισόδιο για να υπάρχει τόσο περιθώριο για να το δεις, όσο πρέπει: υπάρχουν πολλοί θεατές που έρχονται από επαρχία για να το δουν. Αυτοί πως προγραμματίζονται;

Passion theater_Jack o Anterovgalths epeisodio 3 (2)

Είναι στα σχέδιά σου να κυκλοφορήσεις σε βιβλία τα κείμενα που ετοίμασες για το θέατρο; Εγώ πάντως που έχω δει και τα 3 επεισόδια και περιμένω εναγωνίως για το 4ο, θα τα αγοράσω, να ξέρεις.

Γιώργος Σίμωνας: Δεν υπάρχει περίπτωση! Δεν είμαι συγγραφέας και το κείμενο του Αντεροβγάλτη είναι σενάριο! Αν ήμουν συγγραφέας και ζούσα από αυτό θα το σκεφτόμουν, αλλά δεν μπορώ να κυκλοφορήσω στην αγορά κάτι που η αξία του μετριέται αλλιώς –κατ’ εμένα πάντα. Τώρα αν το θες, μπορώ να στο κάνω δώρο με μια αφιέρωση από τον Τζακ.

Από τον Πόε, τον Χίτσκοκ, την Αγκάθα, τον Γιάννη Μαρή, στην Πατρίτσια Χάισμιθ και στον Jo Nesbo. Το αστυνομικό μυθιστόρημα (polar) διένυσε μια μεγάλη περίοδο αμφισβήτησης ως ξεχωριστό είδος λογοτεχνίας.

Γιώργος Σίμωνας: Και συνεχίζει. Έχουν υπάρξει μεγάλες πένες σε αυτό είδος. Μεγάλοι σκηνοθέτες και μεγάλες ερμηνείες από ηθοποιούς. Και είναι καλή η αμφισβήτηση, διότι δεν μπορούν να το κατανοήσουν παρά σαν ένα εύκολο είδος – γι’ αυτό και στην αρχή έβγαινε σε βιβλιαράκια τσέπης. Αλλά το αστυνομικό μυθιστόρημα έχει τις καταβολές του σε τεράστια κινήματα, είδη και ιστορικά, «έθρεψε» γενιές και γενιές. Ας μην είμαστε άδικοι, πρόκειται για μια «περιοχή» γεμάτη διαμάντια. Στην Ελλάδα είμαστε ακόμη λίγο πίσω για τέτοια πράγματα. Δεν σημαίνει όμως πως δεν γουστάρουμε!

Passion theater_Jack o Anterovgalths epeisodio 3 (3)

Σε αναμονή του 4ου και τελευταίου επεισοδίου. Ένα μικρούλι, τόσο δα, Spoiler alert;

Γιώργος Σίμωνας: Στο τρίτο μαθαίνουμε ποιος είναι ο Τζακ. Στο 4ο μαθαίνουμε γιατί έγινε όλο αυτό. Όταν το μάθουμε, θα πάψουμε να ανησυχούμε για το ποιος είναι ο Τζακ. Στο 3ο και στο 4ο έχουμε βαλθεί να ανατινάξουμε τα μυαλά στον αέρα. Μέχρι το 3ο, το κοινό βυθίστηκε σε μια ιστορία που την είδε από την πλευρά του θύτη: με την έννοια της αστυνομίας που έψαχνε τον ένοχο, ο ένοχος που τους «οδηγούσε», άρα από την πλευρά του θύτη. Το 4ο είναι αφιερωμένο στην πλευρά των «θυμάτων». Αυτό ήδη είναι αρκετό για spoiler.

Πριν σβήσω για απόψε την λάμπα ανάκρισης, θα σε ρωτήσω για τα επόμενα σχέδια σου.

Γιώργος Σίμωνας: Δεν ξέρουμε ακόμη. Αλλά κάτι καλύτερο από τα φετινά. Και κάθε χρόνο και καλύτερα. Δεν μας αγχώνει και ιδιαίτερα. Όσο το Rabbithole στέκει όρθιο, άρα και εμείς, το κοινό θα βλέπει όλο και πιο ενδιαφέροντα πράγματα. Θα τα πούμε στο 4ο!

Passion theater_Jack o Anterovgalths epeisodio 3 (4)

Περισσότερες πληροφορίες για το 1ο επεισόδιο: Αντεροβγάλτης Επεισόδιο 1ο: “Πώς κάτι που δεν είναι αλήθεια, είναι” Εδώ
Περισσότερες πληροφορίες για το 2ο επεισόδιο: Αντεροβγάλτης Επεισόδιο 2ο:  “Στα ίχνη του Μονόκερω Εδώ

Περισσότερες πληροφορίες για το 3ο επεισόδιο: Αντεροβγάλτης Επεισόδιο 3ο: “Αυτός που μπορεί (είναι ο επιθεωρητής)” Εδώ

Το 4ο και τελευταίο επεισόδιο “Το μομέντουμ” έχει προγραμματιστεί  17 – 28 Μαΐου 2017.

Οι φωτογραφίες που χρησιμοποιήθηκαν στην συνέντευξη είναι από το 3ο επεισόδιο (Copyright Mαρία Τούλτσα)

Passion theater_Antonis Stelianesis (1)

Κι η μάνα αμαρτάνει και ο γιός κι όλοι μας. Μία αμαρτωλή συνέντευξη με τον σκηνοθέτη Αντώνη Στελιανέση για την παράσταση “Το αμάρτημα της μητρός μου”

10945870_10153054393364691_3752937194273345367_oΥπεύθυνη Συνέντευξης: Άννα Μαύρου (Anna Black)

Παρακολούθησα την παράσταση Το Αμάρτημα της Μητρός μου, ένα από τα σημαντικότερα διηγήματα της ελληνικής πεζογραφίας, στο θέατρο Παραμυθίας, σε σκηνοθεσία Αντώνη Στελιανέση, με τη Μαίρη Νάνου και τον Χρήστο Τζιάτζιο. Είχα τη χαρά να συνομιλήσω με τον φίλο σκηνοθέτη της παράστασης, για να μας διαφωτίσει για τις προθέσεις και τις επιλογές του. 

Αντώνη μου, καλησπέρα! Το πρώτο έργο του Γεωργίου Βιζυηνού, εντελώς αυτοβιογραφικό και ίσως γι’ αυτό φορτισμένο με περίσσιο συγκινησιακό φορτίο. Γιατί επέλεξες να δουλέψεις το συγκεκριμένο έργο;

Αντώνης Στελιανέσης: Είχα διαβάσει Το Αμάρτημα της Μητρός μου όταν ήμουν δεκαέξι χρονών. Θυμάμαι ότι με είχε συνεπάρει και ότι για χρόνια με στοίχειωνε. Στην εφηβική μου τότε ματιά ο Βιζυηνός ήταν κι αυτός ένας έφηβος, αυτή τη μορφή που ανακάλεσα και στο σήμερα. Σου εξομολογούμαι ότι τότε είχα πει -με μια σχετική ντροπή- ότι, αν ποτέ γινόμουν σκηνοθέτης – βλέπεις, το μικρόβιο το είχα από μικρός -, θα το ανέβαζα στο θέατρο. Και να που μετά από χρόνια το κατάφερα. Και δεν στο κρύβω πως, εκτός από χαρά, νιώθω και απεριόριστη συγκίνηση που εκπλήρωσα το όνειρο, το όνειρο εκείνου του έφηβου τότε παιδιού… Του το χρωστούσα!

Μία ab ovo αφήγηση, με νοσταλγική μουσικότητα λόγου που συνεπαίρνει τον ακροατή. Ποιά μέσα χρησιμοποίησες για την θεατρική μεταφορά του, ώστε να καταφέρεις να κεντρίσεις το ενδιαφέρον και του θεατή;

Αντώνης Στελιανέσης: Είχε πει ο Κάρολος Κουν: «Η αφετηρία και η βάση του θεάτρου, όπως και κάθε μορφής τέχνης, είναι η ποίηση και η μαγεία. Αν λείψουν αυτά, δεν υπάρχει θέατρο». Με όλη την ταπεινότητα, αυτά προσπάθησα να είναι τα μέσα μου. 

Για χρόνια ο Γ. Βιζυηνός παρέμενε τρόπον τινά ξεχασμένος. Φέτος 3 θέατρα επέλεξαν Βιζυηνό για το ρεπερτόριό τους (αφενός το ίδιο έργο παρουσιάζεται σε άλλο θέατρο, αφετέρου και δεύτερο έργο του Βιζυηνού, ο Μοσκώβ Σελήμ, παίζεται στη Στέγη). Πως σχολιάζεις αυτήν την επιστροφή στην λογοτεχνική μας προίκα;

Αντώνης Στελιανέσης: Η επιλογή του θεατροποιημένου διηγήματος είναι μια φόρμα πολύ συχνή πια στην ελληνική θεατρική σκηνή. Δεν θα πω ότι υστερούμε σε θεατρική γραφή αλλά τα λογοτεχνικά μας έργα του 19ου και του 20ου αιώνα είναι πιο ευρεία σε προσλήψεις, δεν είναι μόνο ηθογραφίες, θίγουν ζητήματα ετερότητας, μετανάστευσης, ανικανοποίητου και στάζουν συχνά πολλούς περισσότερους χυμούς απ’ ό,τι τα έργα της δραματουργίας των ίδιων περιόδων. Για παράδειγμα τα έργα του Παπαδιαμάντη, του Μιχαήλ Μητσάκη κ.ά., που μπορούν κάλλιστα να διασκευαστούν σε σκηνικές γραφές.

Passion theater_To amarthma ths mhtros mou (5)

Στον ρόλο της μάνας, μία ηθοποιός δοκιμασμένη στο σανίδι, με αξιόλογη πορεία, η Μαίρη Νάνου, θεωρώ ότι τον εκτόξευσε! Ήταν η πρώτη σου επιλογή να φανταστώ.

Αντώνης Στελιανέσης: Δεν ήταν η πρώτη μου αλλά η μόνη μου επιλογή! Πριν από τρία χρόνια είχα παρακολουθήσει στο Από Μηχανής Θέατρο, την παράσταση Ο Πελεκάνος του August Strindberg, σε σκηνοθεσία της Φένιας Αποστόλου, με πρωταγωνίστρια τη Μαίρη. Ο λόγος της ήταν τόσο έντονος, τόσο εκκωφαντικός, που αμέσως ταυτίστηκε στο μυαλό μου με τη μάνα από το διήγημα του Βιζυηνού «Το Αμάρτημα της Μητρός μου». Έλεγα και ξανάλεγα, χωρίς Μαίρη Νάνου δεν σκηνοθετώ. Μοιραία λοιπόν η διανοητική ταύτιση έγινε και σκηνική! Η Μαίρη, να συμπληρώσω, είναι και υπέροχος άνθρωπος. Την ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη της και την αγαπώ.

Passion theater_To amarthma ths mhtros mou (4)

Δίπλα της, against all odds, γνωρίσαμε τον πρωτοεμφανιζόμενο και νέο Χρήστο Τζιάτζιο στον σημαντικότατο ρόλο του αφηγητή. Η επιλογή αυτή σε δικαίωσε; Το κέρδισες και αυτό το στοίχημα;

Αντώνης Στελιανέσης: Ο διπλός ρόλος του αφηγητή και -μην το ξεχνάμε- του πρωταγωνιστή ήταν το μεγαλύτερο στοίχημα. Όταν επεξεργαζόμουν το έργο, με κατέτρεχε η εμμονή ότι για τον ρόλο θέλω ένα νεαρό χωρίς σπουδές στην υποκριτική. Είχα όμως, δεν το κρύβω, και πολλούς ενδοιασμούς γι’ αυτό, ξέρεις, μόλις το μυαλό ηρεμεί από τις εμμονές του. Άρχισα λοιπόν να προτείνω σε επαγγελματίες ηθοποιούς, που οι υποχρεώσεις -καλώς ή κακώς- μας απέτρεπαν τη συνεργασία. Επανέλαβα λοιπόν το ρίσκο της αρχικής μου ιδέας. Σε μια συνάντηση με τον καλό μου φίλο και ηθοποιό Κίμωνα Δούση, του είπα ότι ψάχνω ένα παιδί για την παράσταση και εκείνος μου πρότεινε τον Χρήστο. Και κάπως έτσι ξεκίνησε το ταξίδι μας. Δεν ξέρω αν είμαι ο καταλληλότερος να σας πω αν κέρδισα το στοίχημα, αλλά αυτό που σίγουρα μπορώ να εγγυηθώ είναι ότι ο Χρήστος είναι ένα ταλαντούχο παιδί, με ήθος, που μπορεί με την κατάλληλη θεατρική παιδεία να συνεχίσει να προσφέρει όμορφα και σημαντικά πράγματα στον χώρο του θεάτρου. Τον ευχαριστώ και εκείνον για την υπομονή και την εμπιστοσύνη του !

Δραματουργικά συνεργάστηκες με τον κ. Λάμπρο Σιάκα, για την απόδοση του έργου στη δημοτική. Θέλεις να μας μιλήσεις γι’ αυτήν τη συνεργασία;

Αντώνης Στελιανέσης: Ο κ. Λ. Σιάκας είναι βαθύς γνώστης, μελετητής και αναλυτής των έργων του Γ. Βιζυηνού. Χειρίζεται άριστα την ελληνική, λόγω των φιλολογικών του σπουδών, ενώ είναι παιδοψυχολόγος και παιδαγωγός με μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό. Έχει διδάξει, ως καθηγητής, σε πανεπιστημιακές Παιδαγωγικές Σχολές και έχει διατελέσει Ειδικός Πάρεδρος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Όλα τα παραπάνω με έπεισαν ότι ο κ. Σιάκας θα ήταν το πιο κατάλληλο πρόσωπο, που θα μπορούσε να βοηθήσει την παράτολμη προσπάθειά μου να ανεβάσω στη σκηνή το τεράστιας αξίας έργο του Βιζυηνού, σε γλώσσα δημοτική, για πρώτη φορά. Η απόδοσή του στη νεοελληνική έγινε με σεβασμό και λεπτούς χειρισμούς, ώστε η όλη δομή του έργου και τα ποικιλόμορφα μηνύματα, που αυτό εκπέμπει, να παραμείνουν σε υψηλά επίπεδα, ζωηρά και αναλλοίωτα και ταυτόχρονα, να δονούν την ψυχή του θεατρόφιλου κοινού. Η όλη βοήθειά του υπήρξε για την παράστασή μας καθοριστική και πολύτιμη και του εκφράζω τις ειλικρινείς μου ευχαριστίες.

Τελικά μια μάνα αμαρτάνει;

Αντώνης Στελιανέσης: Κι η μάνα αμαρτάνει… και ο γιός… κι όλοι μας…

Passion theater_To amarthma ths mhtros mou (2)

Υπάρχει στο έργο μία φράση που πέτυχε στόχο μέσα σου;

Αντώνης Στελιανέσης: «Οι αδύνατοι συντρίβονται από το μέγεθος και την πίεση του θαύματος που γίνεται μέσα τους. Αλλά δεν μετανοούν γι’ αυτό. Διότι, αν χάσουν τη ζωή τους, τουλάχιστον κερδίζουν το πολυτιμότερο. Σώζουν την ψυχή τους». Αυτό!

Παίζετε ήδη με παράταση. Θα το πάτε και δεύτερη σεζόν;

Αντώνης Στελιανέσης: Υπάρχει όντως μια τέτοια σκέψη. Θα περιμένουμε βέβαια να κλείσει και ο δεύτερος αυτός κύκλος παραστάσεων και θα ληφθεί μια απόφαση από κοινού. Πάντως οι περισσότεροι συντελεστές έχουν ήδη πει ένα πρώτο ΟΚ για τη συνέχιση των παραστάσεων και την επόμενη χρονιά.

Μια και Γ. Βιζυηνός περιλαμβάνεται σταθερά στην σχολική ύλη, του Λυκείου από όσο γνωρίζω, έχεις σκεφτεί να το παρουσιάσετε σε σχολεία ή να κάνετε ειδικές παραστάσεις για εφήβους; Είναι κάτι που σε ενδιαφέρει;

Αντώνης Στελιανέσης: Έχουν ήδη παρακολουθήσει την παράσταση μια σειρά σχολείων και εκείνο που έχουμε προβλέψει και συζητήσαμε μερικώς με τους υπευθύνους του θεάτρου είναι η δυνατότητα από τη νέα θεατρική σεζόν να γίνονται πρωινές παραστάσεις αποκλειστικά για σχολεία… Αλλά και πάλι κάτι τέτοιο θα συζητηθεί επισήμως μετά το τέλος των προγραμματισμένων παραστάσεων.

Passion theater_To amarthma ths mhtros mou (3)

Το επόμενο project σου το έχεις αποφασίσει ή ακόμη το ψάχνεις; Θα μας το αποκαλύψεις;

Αντώνης Στελιανέσης: Αλήθεια, υπάρχει κάτι που σκέφτομαι για την επόμενη χρονιά στο θέατρο, αλλά ακόμη είναι πολύ νωρίς για να το αποκαλύψω. Το μόνο που μπορώ αυτή τη στιγμή να σας πω είναι ότι ετοιμάζω μια ταινία μικρού μήκους, της οποίας τα γυρίσματα θα ξεκινήσουν αρχές Μαΐου.

Κλείνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω κάποιους ανθρώπους, μιας και μου δόθηκε η ευκαιρία, που βοήθησαν στο να πραγματοποιηθεί αυτή η παράσταση ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Φένια Αποστόλου, στον φίλο Κίμωνα Δούση, στην Amélie Ηamlet Elfman, στον φίλο και αδερφό Νίκο Καραπιπέρη, στον βοηθό μου Vladislav Zukovsky που από την αρχή βρισκόταν με αγάπη και ενδιαφέρον δίπλα μου σε αυτή την προσπάθεια, στην γλυκιά μου Ράνια Πάρδου για την υπομονή, την πίστη και την αγάπη της, στην Σοφία Καραγιάννη, στην Μάρω Λιάτσου, στον Πάνο Γκόλφη για τους υπέροχους φωτισμούς του, στον Νίκο Τσέκο για την όμορφη μουσική επένδυση της παράστασης, στην αγαπημένη μου Μάγδα Καλορίτη για τα όμορφα ρούχα που έφτιαξε, στην φίλη μου Δέσποινα Αρώνη που με πιστεύει και με ακολουθεί σε όλες μου τις δουλειές, στον Γιώργο Αντωνόπουλο, στον Κώστα Τερζάκη, στην γλυκιά μου Ευτυχία Τερζάκη για όλη την στήριξη, στον φίλο Γιάννη Βασιλάκη, στον Χρήστο Νικολαρέα και στην Εύη Δημητροπούλου για τις γνώσεις που μου πρόσφεραν στη σχολή και τέλος στην Κατερίνα Χάλκου για την αγάπη της, την εμπιστοσύνη της και την φιλία της.

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση “To αμάρτημα της μητρός μου” που παίζεται στο θέατρο Παραμυθίας, για λίγες ακόμη παραστάσεις, κάθε Παρασκευή στις 21:30 Εδώ

Passion theater_To amarthma ths mhtros mou (1)

Passion theater_Edith Piaf the show

Καθόλου, μα καθόλου δεν μετάνιωσα που πήγα στις 06/10/2016 στο Ηρώδειο για να απολαύσω την Anne Carrere

10945870_10153054393364691_3752937194273345367_o Υπεύθυνη κειμένου: Άννα Μαύρου (Anna Black)

…στην μουσικοθεατρική παράσταση-αφιέρωμα των 100 χρόνων από τη γέννηση της απόλυτης ντίβας Edith Piaf. Αφού δεν πρόκαμνα να δω την ίδια, η Anne ως άξια κληρονόμος της, τολμώ να παραδεχτώ ότι με υπερκάλυψε!

Passion theater_Edith Piaf the show in Herodium

Βέβαια δεν ήμουν η μόνη που είχα αυτήν την ιδέα, μερικοί χιλιάδες θεατές είχαν την ίδια με μένα και έτσι από ένα κατάμεστο Ηρώδειο όλοι μαζί, βολτάραμε μες την υπέροχη νύχτα στο Παρίσι του προπολεμικού 1940, του έντονα ρομαντικού 1950, φτάνοντας μέχρι τον ύμνο του 1960 το Non, je ne regrette rien (Δεν μετανιώνω τίποτα), ένα τραγούδι που συμπυκνώνει την στάση ζωής του μικρού σπουργιτιού.

edith piaf the show

Πλαισιωμένη από μία εξαιρετική ομάδα μουσικών άρχισε να ξετυλίγει ένα μουσικό καμβά αναμνήσεων, από τον υπόκοσμο και τα κακόφημα μπαρ της Μονμάρτης ως τη μεγαλοπρεπή σκηνή του Olympia Hall! Με ευκολία μας έπεισε να σιγομουρμουρίσουμε επιτυχίες όπως το Padam Padam, L’ Accordeoniste, Le Goulante De Pauvre Jean, να υμνήσουμε τον έρωτα με τραγούδια όπως το Hymne à l’Amour, το C’est L’amour, το Mon Manege A Moi, το Les amants d’un jour, και το Je suis à toi, να χορέψουμε καθιστοί με το La foule και το Sous le ciel de Paris. Και τέλος να προσευχηθούμε όλοι μαζί με το μαγικό Mon Dieu (Θεέ μου) για να της αφήσει τον αγαπημένο της για ένα μήνα παραπάνω, ένα τραγούδι που έγραψε η ίδια η Piaf για τον μεγάλο της έρωτα τον Μερσέλ Σερντάν που χάθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα, τραγικό γεγονός που δεν κατάφερε να ξεπεράσει ποτέ.

Highlights: όταν κατά τη διάρκεια του τραγουδιού La vie en rose σήκωσε τον πρώτο ανυποψίαστο κύριο από τις κερκίδες (αφού έβγαλε από το μπούστο της το χαρτάκι-σκονάκι νούμερο 2 μιλώντας μάς στα Ελληνικά) για να την χορέψει ένα παθιασμένο βαλς, το οποίο τελείωσε με το απαραίτητο χειροφίλημα και φυσικά καταχειροκροτήθηκε από το κοινό. Ή όταν τραγουδώντας το Milord, σήκωσε τον επόμενο ανυποψίαστο κύριο και τον ανέβασε στην σκηνή για να «αυτοσχεδιάσουν» μαζί το τραγούδι!

Passion theater_Edith Piaf the show in Herodium
Απογοητεύτηκα μόνο που δεν άκουσα το Johnny tu n’est pas un ange (Τζώννυ δεν είσαι άγγελος) το οποίο θεωρώ ότι αντιπροσωπεύει όλους τους άντρες που πέρασαν από τη ζωή της, στην απεγνωσμένη της προσπάθεια να ευτυχίσει ερωτικά.

Τι δεν θα έδινα να είμαι στη παράσταση που θα γίνει στις 6 Ιανουαρίου 2017 στο Carnegie Hall, για την συμπλήρωση εξήντα χρόνων από την ιστορική συναυλία της Piaf στον ίδιο χώρο (6 Ιανουαρίου 1957). Πάντως τα γενέθλιά μου, ενημερώνω προς πάσα κατεύθυνση, είναι σε λίγες μέρες.

Passion theater_Edith Piaf the show 2

Anne συγκινημένη με δάκρυα στα μάτια μάς αποχαιρέτησες εχθές και σήμερα με δάκρυα στον ουρανό σε αποχαιρετά η Αθήνα και σε περιμένει ξανά σύντομα!

Φεύγοντας δεν αντιστάθηκα και σαν δαιμόνια δημοσιογράφος-ρεπόρτερ βούτηξα από την σκηνή τα 2 από τα 4 χαρτάκια-σκονάκια (αυτά έφτανα από την υπερυψωμένη σκηνή του Ηρωδείου) που εμφάνιζε από το μπούστο της γελώντας για να συνεννοηθούμε στα Ελληνικά.

Passion theater_Edith Piaf the show in Herodium

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Εδώ 

Eυχαριστίες στην διοργανώτρια εταιρεία WE promotion και συγκεκριμένα στην Αννίτα Δαμάσχη που πάντα μας φροντίζει ώστε να έχουμε τις σωστές θέσεις για να μπορούμε να κάνουμε δημοσιογραφική ανταπόκριση!

Ανακαλύψτε τα στοιχεία που ξεκλειδώνουν ένα αφήγημα για να γίνετε καλύτεροι αναγνώστες, μας εκμυστηρεύεται ο Αλέξης Σταμάτης

10945870_10153054393364691_3752937194273345367_o Υπεύθυνη Συνέντευξης: Άννα Μαύρου (Anna Black)

Με την ευκαιρία του καινούργιου Σεμιναρίου Δημιουργικής Γραφής που ξεκινάει και φέτος στο Κολέγιο Αθηνών, είχαμε μία όμορφη κουβέντα με τον νιόπαντρο ταλαντούχο συγγραφέα Αλέξη Σταμάτη.

Αλέξη, χαίρομαι πολύ που τα ξαναλέμε από κοντά. Σε ποιους απευθύνεται το σεμινάριο δημιουργικής γραφής που πρόκειται να ξεκινήσεις στο Κολέγιο Αθηνών; Άνθρωποι που σκέφτονται να ασχοληθούν επαγγελματικά με τη συγγραφή ή και άνθρωποι που θέλουν αποκλειστικά τη γνώση για δική τους χρήση;

Απολύτως. Πρόκειται για ένα σεμινάριο για ανθρώπους που είτε θέλουν να έρθουν σε μία ουσιαστικότερη επαφή με την λογοτεχνία είτε θέλουν να εξασκήσουν τη γραφή τους και με εφόδιο όσα μάθουν από αυτό τον κύκλο να συνεχίσουν σε υψηλότερο επίπεδο, όπως έχει γίνει με πολλούς μαθητές μου αρκετοί από τους οποίους κατέληξαν στο να εκδώσουν δικά τους βιβλία, κάτι που με χαροποίησε πάρα πολύ. Υπάρχουν συμμετέχοντες οι οποίοι απλώς θέλουν να μπουν σε αυτό που λέμε «κουζίνα του συγγραφέα». Να ανακαλύψουν τα στοιχεία που ξεκλειδώνουν ένα αφήγημα και να γίνουν καλύτεροι αναγνώστες. Οι περισσότεροι όμως συνεχίζουν. Τους απασχολεί δηλαδή αρκετά το να γράψουν κάτι δικό τους.

Θα μας μιλήσεις μας λίγο για τη τεχνική που θα παρουσιάσεις;

Εκείνο που θα μπορούσα να πω με σιγουριά είναι ότι πρόθεση μου είναι να εξορύξω από τον κάθε συμμετέχοντα την δική του αποκλειστική συγγραφική φωνή. Να μην καταλήγει δηλαδή ο κάθε επίδοξος συγγραφέας να παπαγαλίζει κάποιες οδηγίες γενικού περιεχομένου αλλά να αφεθεί, χρησιμοποιώντας φυσικά τα εργαλεία με τα οποία θα εφοδιαστεί, σε μια αβίαστη και ουσιαστική σχέση με τη συγγραφή. Να απελευθερωθεί και να γράψει με βάση το δικό του αποκλειστικό ψυχικό, συναισθηματικό, αισθητικό οπλοστάσιο.

Υπάρχουν πολλές τεχνικές και συνδέονται με το επίπεδο που βρίσκεται ο κάθε ενδιαφερόμενος;

Εκείνο που κάνω – γιατί μόνο για μένα μπορώ να μιλήσω – είναι ότι προσπαθώ να εξατομικεύσω την κάθε περίπτωση. Κανένας επίδοξος συγγραφέας δεν είναι ίδιος με τον άλλον. Με τον καιρό έχω αποκτήσει αρκετή πείρα και μπορώ να καταλάβω προς τα που κινείται ο καθένας. Το θέμα δεν είναι να επιβάλλω το δικό μου θέλω ή τη δική μου οπτική ή αίσθηση για τη λογοτεχνία στον μαθητή αλλά να του απελευθερώσω τις προσωπικές δημιουργικές του δυνάμεις. Έτσι, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι ο στόχος είναι να κάνω ταυτόχρονα τόσα σεμινάρια όσο και οι συμμετέχοντες!

Εσύ όταν πρωτοξεκίνησες, είχες παρακολουθήσει ανάλογα σεμινάρια;

Όταν άρχισα εγώ δεν υπήρχε καν η έννοια της δημιουργικής γραφής στην Ελλάδα. Βέβαια δημιουργική γραφή διδασκόταν εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες στην Αμερική κυρίως, αλλά εδώ δεν υπήρχε τίποτα. Υπήρξα μέγας βιβλιοφάγος και έμαθα όσα έμαθα μέσα από το διάβασμα. Αλλά και με πολλή δουλειά. Μέσα από πάρα πολλές προσπάθειες, αρκετές ματαιώσεις και πολύ επιμονή.

Δεν είναι πρώτη φορά που κάνεις ένα τέτοιο σεμινάριο. Μίλησε μας λίγο για την εμπειρία αυτή. Πιστεύεις ότι υπάρχουν πολλοί ταλαντούχοι άνθρωποι που μπορούν να ασχοληθούν με τη συγγραφή;

Είναι ο έκτος χρόνος κατά τον οποίο διδάσκω. Έχω πλέον αρκετή εμπειρία για να πω ότι υπάρχουν εξαιρετικοί επίδοξοι συγγραφείς εκεί έξω. Πολλά άτομα τα οποία αξίζει να εκδοθούν, πολλές ιδιαίτερες προσωπικές φωνές με ενδιαφέρον και ταλέντο. Μέσα από την μακροχρόνια τριβή με τους μαθητές μου μπορώ να πω ότι και προσωπικά αυτή η εμπειρία με έχει πλουτίσει εξαιρετικά. Έχω δηλαδή και εγώ επηρεαστεί με την καλή έννοια πολλές φορές από τις ποικίλες εμπειρίες που είχα με τους πολύ ενδιαφέροντες μαθητές μου με τους οποίους κρατάω και την καλύτερη σχέση.

Περισσότερες πληροφορίες για το Σεμινάριο Δημιουργικής Γραφής του κ. Αλέξη Σταμάτη Εδώ

Passion theater_Dimitris Giotis (1)

Bρήκα έναν Άνθρωπο να μιλήσω…τον Δημήτρη Γιώτη!

10945870_10153054393364691_3752937194273345367_o Υπεύθυνη Συνέντευξης: Άννα Μαύρου (Anna Black)

 

Καλησπέρα Δημήτρη! Η παράσταση “Το ημερολόγιο ενός τρελλού” συνεχίζεται λόγω επιτυχίας για δεύτερη χρονιά. Όταν ξεκινήσατε πιστεύατε σε αυτή τη μεγάλη ανταπόκριση του κοινού;

Είναι μεγάλη η χαρά μου και η ευγνωμοσύνη που νοιώθω για την ανταπόκριση του κόσμου. Η αλήθεια είναι ότι δεν ήξερα – και ποιος στ’ αλήθεια ξέρει τη συνταγή της επιτυχίας; – τι θα συμβεί. Η επιλογή έγινε καθαρά από προσωπική ανάγκη, να ”μιλήσω” το κείμενο του Γκόγκολ, να ”σκάψω” μέσα μου, να επικοινωνήσω με τους θεατές, να μοιραστούμε, να προβληματιστούμε, να γελάσουμε, μα σίγουρα να βγούμε καλύτεροι άνθρωποι.

Πόσο δύσκολο είναι για έναν ηθοποιό να αναμετριέται στη σκηνή με τον εαυτό του;

Δεν είναι δύσκολο….είναι ΕΞΑΝΤΛΗΤΙΚΟ! Ψυχοφθόρο, επίπονο, κοπιαστικό, ματώνω πάνω στη σκηνή, χρειάζεται βουτιά στα βαθειά, στα μονοπάτια της ψυχής του ήρωα και της δικής μου, να κοιτάξω κατάμουτρα τους δαίμονες μου – του και να φτάσω στην κατάθεση και τη λύτρωση. Κάθε φορά που καταπιάνομαι με έναν ήρωα – ειδικά από τότε που επιλέγω και ονειρεύομαι τον εκάστοτε ρόλο ως όραμα, όνειρο, στόχο και αποτέλεσμα – χάνομαι μαζί του, παύω να ζω – αν θες με την καθημερινή έννοια – και ζω μέσα από το ρόλο. Ειδικά στη συγκεκριμένη στιγμή με τον ”Τρελλό” μου νομίζω ότι δίνω ό,τι καλύτερο μπορώ, αναμετριέμαι σε έναν αγώνα μόνο με μένα και ελπίζω να βγαίνω νικητής…όχι της επιτυχίας αλλά της κατάθεσης και της λύτρωσης. Ο τελικός κριτής είναι ο εαυτός μας και πιστέψτε με είμαι πολύ δύσκολος με μένα.

TO HMEROLOGIO ENOS TRELOY - DHMHTRHS GIWTHS - PHOTO_7

Πόσο σύγχρονος πιστεύεις ότι είναι αυτός ο εξαιρετικά ενδιαφέρον μονόλογος του Γκόγκολ;

Πιο σύγχρονος από ποτέ. Σήμερα που ο άνθρωπος ζει μόνος του, πράττει μόνος του είναι επιτακτική ανάγκη να κοιτάξουμε δίπλα μας, να μοιραστούμε, να νοιαστούμε, να γίνουμε ένα. Τούτος ο μονόλογος γραμμένος χρόνια πριν μιλά για την αποξένωση, την απαξίωση, την ταπείνωση και την ανάγκη του ανθρώπου για αποδοχή κι αγάπη, για ένα καλύτερο αύριο. Αποξενωθήκαμε, χαθήκαμε στην ”κοινωνικότητα” του facebook και των social media. Φτάσαμε να ζούμε για τους άλλους. Η ευτυχία μας και η ύπαρξη μας μετριέται με τα likes, πόσο λυπηρό και εξαντλητικά μοναχικό είναι αυτό; Ο Αυξέντιος Ιβάνοβιτς Ποπρίστσιν μέσα σε απόγνωση κι απελπισία αναφωνεί κάποια στιγμή “Έναν άνθρωπο μωρέ, έναν άνθρωπο χρειάζομαι να δω και να μιλήσω μ’ έναν άνθρωπο, άντρα η γυναίκα δεν έχει σημασία, έναν άνθρωπο!”.

Έτυχε να δεις κάποια από τις παραστάσεις του Ημερολογίου ενός Τρελλού που είχε παρουσιαστεί στην Αθήνα;

Θα ήθελα πολύ, όμως το 1964 που το έπαιξε ο σπουδαίος Δημήτρης Χορν δεν ήμουν καν ιδέα (γέλια). Στην παράσταση του Λαζόπουλου ήμουν σχολείο, ήθελα αλλά δεν έτυχε, του Καρακατσάνη το 2000 ήμουν στο “Ρεμπέτικο” του Κώστα Φέρρη και έπαιζα τον Γιωργάκη και βέβαια του Κώστα Καρρά του 1977- παρόλο που έχει γίνει ιστορική για την ερμηνεία του, ήμουν μωρό – τον Απρίλιο του 1996 που την ανέβασε ήμουν με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τη ”Μελωδία της Ευτυχίας” στη Θεσσαλονίκη και το 2012 που ήταν και το κύκνειο άσμα του, έπαιζε Δευτέρα και Τρίτη τις ίδιες μέρες που έκανα το ”Μ. Butterfly”. Άρα έρχομαι ανεπηρέαστος, ”καθαρός” και κατά κάποιο τρόπο καινούργιος όσο αναφορά τη ψυχή και το μυαλό αυτού του ανθρώπου, για μένα δεν είναι ”Τρελλός”, είναι ελεύθερος, στην βαθύτερη αναζήτηση για τον ανώτερο εαυτό του κατακτά την απόλυτη ελευθερία του μυαλού. Μήπως η ”Τρέλλα” είναι μια άλλη οπτική θέασης των πραγμάτων;

3. TO HMEROLOGIO ENOS TRELOY - DHMHTRHS GIWTHS

Σε φόβισε το γεγονός ότι με αυτόν τον ρόλο είχαν καταπιαστεί πολύ μεγάλοι πρωταγωνιστές, όπως ο Δημήτρης Χορν;

Όπου υπάρχει φόβος δεν υπάρχει εξέλιξη! Κανόνας αυτός. Σίγουρα νοιώθω δέος και τιμή για τον Χορν, όμως μου προκαλεί ευθύνη και όχι φόβο. Το θέατρο είναι ζωντανός οργανισμός, θέλει να αναπνέει, να μιλιέται, να αφουγκράζεται καταστάσεις και εποχές, να έρχεται και να ξυπνά μνήμες, συνειδήσεις, να προβληματίζει, να ψυχαγωγεί, δουλειά για το σπίτι δηλαδή.

Σίγουρα δεν το έκανα με ελαφρά την καρδία σε καμία περίπτωση, μελέτησα, πάλεψα, δούλεψα, πόνεσα, μάτωσα πάνω από ενάμιση χρόνο. Τίποτα δεν έγινε στην τύχη. Λέξη-λέξη, ιδέες, έννοιες, αναπνοές και κόμματα, μουσικές, φώτα όλα συντέλεσαν για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Είχα την τύχη να έχω πολύ δυνατούς συμπαίκτες σε τούτο το όραμα. Η Δέσποινα Βολίδη κάθε φορά κοντά μου, δίπλα μου, να φτιάχνει ένα σκηνικό που μιλά  μόνο του, έχει πάθος, έχει μεράκι, είναι έξυπνη και γρήγορη, ευφυής και ταλαντούχα γίνομαι καλύτερος χάρη σε κείνη πάντα. Ο Δημήτρης Στρέπκος, μοναδικός, ανεξάντλητος, ξεχωριστός, ”τρελλός”, γούσταρα τρελλά τα κουστούμια του αμέσως, είδα τον ήρωα, είδα εμένα μέσα σ αυτά, του χρωστάω πολλά και τον ευγνωμονώ. Ο Θανάσης Ρουμελιώτης που φώτισε τον ήρωα με περίσσια προσοχή κι αγάπη. Ο Αντώνης Κοκολάκης συνεργάτης σταθερός, κάθε κουβέντα μαζί του με πάει πιο μακριά, με πίστη, αγάπη νοιάξιμο μαζί με τις αγαπημένες  Νάγια και Αλεξάνδρα κάνουν θαύματα. Ο Αντώνης Σπουρλής διευθυντής παραγωγής μου δίπλα, άγρυπνο μάτι στα δύσκολα, να τρέχει, να προλαβαίνει, να μελετά. Ο Γεράσιμος Αμπάτης, τι να πω, βαθειά καλλιτέχνης κάνει όλο το γραφιστικό κομμάτι, τον πρήζω, τον ταλαιπωρώ αλλά κάνουμε σπουδαία πράγματα. Άφησα για το τέλος τον Αλέξανδρο Κλημόπουλο, ψυχή, αδελφός, ώρες, μέρες, μήνες μαζί για να βγει ο ”Τρελλός” στο φως, δε λέω πολλά εκείνος ξέρει, είναι σπουδαίος!

Πριν ξεκινήσει η παράσταση στην Αθήνα θα παρουσιαστεί και στη Θεσσαλονίκη. Υπάρχουν σχέδια και για άλλα μέρη;

Υπήρχαν προτάσεις και συζητήσεις και για ανοιχτούς χώρους. Εγώ έκανα πίσω γιατί πιστεύω ότι ο ”Τρελλός” θέλει έναν κλειστό, εσωτερικό χώρο για να εκφραστεί. Τώρα τα σχέδια πολλά, ξεκινάμε Θεσσαλονίκη 14-15-16 Οκτωβρίου στο θέατρο ΑΘΗΝΑΙΟΝ, στην Αθήνα στο θέατρο ELIART, πρεμιέρα την Τετάρτη στις 19 Οκτωβρίου στις 20.00 και κάθε Τετάρτη και έχουμε συνέχεια Πάτρα, Νάξο και οι συζητήσεις συνεχίζονται…

9. TO HMEROLOGIO ENOS TRELOY - DHMHTRHS GIWTHS

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση της Θεσσαλονίκης Εδώ

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση της Αθήνας Εδώ