Καιομένη

παίχτηκε

Aπό 04/03/2016 μέχρι 24/04/2016

Η «Καιομένη» είναι ένα έργο τολμηρό που αντλεί την πρωτοτυπία του στη διεισδυτικότητα με την οποία μας κάνει συνενόχους σε μια ζωή με κεντρικό πυρήνα την αγάπη. Μπεκετικό, μινιμαλιστικό, μια ελλειπτική ονειρική σπείρα, ουσιαστικά μία μεγάλη πρόταση όπου με προσθαφαιρέσεις λέξεων δημιουργούνται διαρκή τρεμάμενα close-up, η καιομένη μας αποκαλύπτει πολλαπλές εκδοχές σχέσης και ζωής.
Η «Καιομένη» δεν είναι παρά ένας στοχασμός στην αέναη αγάπη και στο ελάχιστο της ζωής, ένα σχόλιο στη μοναξιά μέσα από τα μάτια μιας γυναίκας.

Συντελεστές

Συγγραφέας: Γιον Φόσσε
Μετάφραση
: Αντώνης Γαλέος
Σκηνοθεσία: Νίκος Διαμαντής

Ερμηνεία: Ιωάννα Μακρή
Στο ρόλο του Άσλε ο Περικλής Ασημακόπουλος,
Συμμετέχουν: Σταύρος Γιαννακόπουλος & Γεωργία Μαυροειδοπούλου

Μέρες και ώρες

Παρασκευή 21:30
Σάββατο 21:30
Κυριακή 19:30

Περιγραφή της Παράστασης

Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.

2η χρονιά

Το Θέατρο Σημείο παρουσιάζει την «Καιομένη» του Γιον Φόσσε από την Παρασκευή 4 Μαρτίου, στην Κεντρική Σκηνή για 2η χρονιά. Ένα έργο βασισμένο στο θεατρικό του πολύ σημαντικού Νορβηγού συγγραφέα Γιον Φόσσε «Μια μέρα του καλοκαιριού» και στο διήγημά του «Η Αλίκη στις φλόγες». 

Μπροστά στη θάλασσα, στην άκρη του κόσμου, αναπολώντας μια ζωή που πέρασε, μια γυναίκα “ζει” και “πυρπολείται” από την επιστροφή του αγαπημένου της. Εκείνος, ο Ασλε, χάθηκε μια νύχτα του Νοέμβρη στο φιόρδ και εκείνη, η Σίγκνα, είκοσι χρόνια τώρα συνομιλεί μαζί του σα να βρίσκεται εκεί δίπλα της,όπως πάντα.

Η “Καιομένη” είναι μια παράσταση με θέμα την αγάπη. Μια αφήγηση ζωής, απλή και σπάνια. Μια γυναίκα κλείνει τα μάτια και θυμάται. Αρχίζει να μας μιλά για τον εαυτό της και για εκείνον, τον άλλον, τον σύντροφό της και για την δική τους ζωή. Αναζητά την αλήθεια της σχέσης τους μέσα από εκδοχές λόγων, πράξεων, κινήσεων, βεβαιοτήτων και δισταγμών. Μας παρουσιάζει την ιστορία τους με τρόπο διαυγή, ευφυή, αισθαντικό και γοητευτικό. Μια σχέση που είναι ζωντανή στη μνήμη και αντιστέκεται στο φευγαλέο του χρόνου και τη φυσική φθορά της λησμονιάς.

Η «Καιομένη» είναι ένα έργο τολμηρό που αντλεί την πρωτοτυπία του στη διεισδυτικότητα με την οποία μας κάνει συνενόχους σε μια ζωή με  κεντρικό πυρήνα  την αγάπη. Μπεκετικό, μινιμαλιστικό, μια ελλειπτική ονειρική σπείρα, ουσιαστικά μία μεγάλη πρόταση όπου με προσθαφαιρέσεις λέξεων δημιουργούνται διαρκή τρεμάμενα close-up, η καιομένη μας αποκαλύπτει πολλαπλές εκδοχές σχέσης και ζωής.

Η «Καιομένη»  δεν είναι παρά ένας στοχασμός στην αέναη αγάπη και στο ελάχιστο της ζωής,  ένα σχόλιο στη μοναξιά μέσα από τα μάτια μιας γυναίκας.

Τη σκηνοθεσία του έργου υπογράφει ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά Νίκος Διαμαντής. Η μετάφραση είναι του Αντώνη Γαλέου. Η ερμηνεία ανήκει στην Ιωάννα Μακρή. Στον ρόλο του Ασλε ο Περικλής Ασημακόπουλος. Συμμετέχουν οι Σταύρος Γιαννακόπουλος και Γεωργία Μαυροειδοπούλου. 

«Ο Νορβηγός έρχεται»,
σημείωμα του Andrew Dickson από το αφιέρωμα
της THE GUARDIAN το καλοκαίρι 2014
στον Γιον Φόσε

Ο Γιον Φόσε με συναντάει στο φουαγιέ του ξενοδοχείου μου στο Όσλο. Με αρπάζει από το μπράτσο και με οδηγεί στη ρεσεψιόν όπου εκεί στον τοίχο, είναι τυπωμένες με στένσιλ κάτι προτάσεις στα νορβηγικά. «Από ένα μυθιστόρημά μου», λέει ο Φόσε και η ένταση της φωνής του πέφτει, γίνεται συρίζει. «Από πάνω μας, υπάρχει ένα ολόκληρο δωμάτιο Γιον Φόσε». Είναι αδύνατον να καταλάβεις αν είναι ενθουσιασμένος ή παγωμένος από τον τρόμο.

Ο Φόσε δεν είναι ένας απλός παράγοντας του θεατρικού χώρου. Είναι ο ευρωπαίος συγγραφέας με τις περισσότερες παραγωγές σε θέατρα παγκοσμίως. Έχει μεταφραστεί σε σαράντα γλώσσες. Το 2010 πήρε το σπουδαιότερο βραβείο παγκοσμίως, αυτό του ιδρύματος Ίψεν (300.000 Ευρώ) ενώ τρία χρόνια πριν του είχε αποδοθεί η γαλλική Ordre National du Merite. Το 2013 έφτασε μια ανάσα πριν από το Νόμπελ.

Η βασιλική οικογένεια της Νορβηγίας τού έχει χορηγήσει το σπίτι που μένει: “Είναι μέρος του παλατιού. Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, δεν μου αρέσει. Αλλά τι να πεις… με έπεισαν,” δηλώνει σαστισμένος.

Οι κριτικοί δυσκολεύονται να αποκωδικοποιήσουν το έργο του. Ακόμα και οι οπαδοί του δυσκολεύονται πολλές φορές να καταλάβουν που αναφέρεται. Όλοι όμως παραδέχονται ότι τα έργα του περιέχουν τις πιο δυνατές, ποιητικές και καλογραμμένες σκηνές που έχουν δει. Ίσως στόχος του δεν είναι να καταλάβεις τι θέλει να πει. Τα κείμενα του, λιτά και αδάμαστα, περικυκλώνουν εμμονικά την αδυναμία της γλώσσας να παραγάγει μονοσήμαντα νοήματα. Οι διάλογοι του, με τις βαριές παύσεις και τις θρυμματισμένες απαντήσεις, φέρνουν στο μυαλό τον Μπέκετ και τον Πίντερ. Ο ίδιος επισημαίνει: «Ο Πίντερ έλεγε ότι τα έργα του δεν περιστρέφονται γύρω από την αδυναμία του ανθρώπου να επικοινωνήσει, αλλά γύρω από την αδυναμία του ανθρώπου να περιορίσει την επικοινωνία του. Κι εγώ το ίδιο λέω: οι άνθρωποι μου επικοινωνούν χωρίς λέξεις. Γνωρίζουν από πριν τι πρόκειται να ειπωθεί.»

«Όταν ξεκίνησαν να παίζονται τα έργα μου στο εξωτερικό όλοι επέμεναν να με λένε ‘νέο Ίμπσεν’. Εγώ απαντούσα πάντα ότι αυτή η σύγκριση αδικεί τον Ίμπσεν – και μένα.»

Ο Φόσσε γεννήθηκε σε μια απόμακρη φάρμα κοντά στο Haugesund, στη δυτική ακτή της Νορβηγίας, κοντά στο στόμιο του περίφημου φιόρδ Hardanger. Τώρα μοιράζει το χρόνο του ανάμεσα στην Αυστρία και το Όσλο, αλλά εξακολουθεί να έχει μια αγροικία στην περιοχή. Τα σκηνικά του μπορεί να είναι αφαιρετικά αλλά το άγριο μεγαλείο της περιοχής (τα εγκαταλελειμμένα ψαροχώρια, η φονική γοητεία της θάλασσας) καταφέρνει και παρεισφρέει πάντα στα γραπτά του. Είναι αυτοβιογραφικά; «Και βέβαια, από την άλλη βέβαια – πώς να το πω – είναι διπλό αυτό. Είναι και τα δυο. Πώς να γράψω ένα έργο σαν την Καιόμενη χωρίς να ξέρω τίποτα για τη θάλασσα. Αλλά το σύμπαν κάθε έργου δημιουργείται εκ του μηδενός. Προτιμώ να μην ξέρω τίποτα πριν ξεκινήσω. Συνήθως λέω ότι γράφω σαν να ακούω: δεν ξέρω ακριβώς τι είναι αυτό που φτάνει στο αυτί μου, αλλά εγώ προσπαθώ να μη χάσω τον παραμικρό ήχο.»

Ο Φόσσε στράφηκε στο θέατρο μετά τα τριάντα του. Λέει ότι τα έργα του είναι σαν «ομαδικό σεξ. Όταν γράφω χρειάζομαι ελευθερία και απομόνωση. Όταν άρχισα να γράφω για το θέατρο, στην αρχή βασανιζόμουν – πως θα τα κατάφερνα να ελέγξω τη συγγραφική διαδικασία. Μετά κατάλαβα πως ήταν μάταιο. Δεν έπρεπε να ελέγξω τίποτα. Έπρεπε να αφεθώ. Το θέατρο, το καλό θέατρο, βέβαια, έχει κάτι ιερό. Όχι, δεν είναι ομαδικό σεξ. Είναι μυστήριο. Αυτό το θέατρο μου αρέσει.” Χαμογελάει. Ο Φόσσε έχει αντιμετωπίσει πολλούς προσωπικούς δαίμονες. «Γράφω για να επιβιώσω. Ξεκίνησα να γράφω όταν ήμουν πολύ μικρός, δώδεκα χρονών. Στιχάκια, ιστορίες. Δημιούργησα κάτι, έναν χώρο δικό μου στον κόσμο, κάπου να νιώθω ασφαλής.»

Παντρεύτηκε πρόσφατα για τρίτη φορά. Μετά από τρεις δεκαετίες αδιάκοπης εργασίας, σταματάει λιγότερο και ο ρυθμός του είναι πιο αργός. «Θα σταματήσεις το θέατρο;» «Ναι, βέβαια. Το έχω ήδη σταματήσει. Δε μου δίνει καθόλου χαρά το ενδεχόμενο να γράψω άλλο ένα έργο. Είκοσι χρόνια, 40 έργα. Έχει μια συμμετρία.» Είπε και σχημάτισε έναν κύκλο στον αέρα. Βέβαια, φέτος ανέβηκαν δύο νέα του έργα…

Ανεβαίνουμε στην ταράτσα για να φωτογραφηθούμε. Ο άνεμος μας μαστιγώνει, ο ουρανός έχει το χρώμα του πωρόλιθου. Σε λίγο θα πέσει χαλάζι μας προειδοποιούν. Ο φωτογράφος βάζει τον Φόσσε να ανέβει σε ένα τραπέζι για να φαίνεται πιο καθαρά η πόλη πίσω του. Εκείνος κοιτάζει κάτω στον δρόμο, παγωμένος. Εγώ χώνομαι στο υπόστεγο, αφήνοντάς τον να τρέμει στο όριο.

Στην ηλικία των επτά χρόνων ο Φόσσε έζησε μιά εμπειρία που τον σημάδεψε. Κατά λάθος έκοψε τις φλέβες του και το αίμα άρχισε να τρέχει. Δεν ειδοποίησε την μητέρα του για να μην την ανησυχήσει και έτσι παραλίγο να χάσει τη ζωή του. Αργότερα ξύπνησε σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου αλλά η γεύση του θανάτου παρέμεινε σε όλη τη ζωή του.

Όπως όλοι οι μεγάλοι συγγραφείς, ο Φόσσε βρίσκεται ταυτόχρονα μέσα και τελείως  έξω από την λογοτεχνία. Γράφω για να απομακρυνθώ από αυτό που έχω γράψει και ζω για να απομακρυνθώ από αυτό που έχω ζήσει.

Τιμή εισιτηρίου: 12 € και φοιτητικό 8 €
Ελεύθερη είσοδος για τους ανέργους

Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.
Μοιράστε το...Share on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on Google+0Pin on Pinterest0

Πρόσφατα Σχόλια

  • ΜΑΡΙΛΗ ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ
    24/04/2016 - 9:53 μμ ·

    Η τελευταία παράσταση της 24-04-2016… Κατανοητή η δεύτερη χρονιά που ανεβαίνει η παράσταση. Εύχομαι να υπάρξει και τρίτη. Το κείμενο είναι εξαιρετικό. Δεν γνωρίζω το πρωτότυπο βέβαια, αλλά η απόδοση είχε απόλυτη πληρότητα.Η δύναμη του κειμένου φαίνεται από το γεγονός ότι κατά την ερμηνεία του, οι λέξεις γίνονταν πράγματι εικόνες και μεταφερόσουν στο Φιόρδ και στην αγροικία…. Βεβαίως η ερμηνεία της κας Μακρή συνετέλεσε τα μάλα στο συναίσθημα αυτό. Η φωνή και η υποκριτική της αβίαστη, κυνηγημένη από φαντάσματα του παρελθόντος, που είναι ζωντανά. Όλα είναι ίδια και τίποτα δεν είναι ίδιο, όπως αναφέρεται συχνά στο έργο. Η σκηνοθετική προσέγγιση μου άρεσε και εισέπραξα ένα μετέωρο λίκνισμα μεταξύ της αρχαίας τραγωδίας και του αναμφίβολου Ιψενικού σκηνικού που πλάθει ο ίδιος ο συγγραφέας, μέσα από τα ρυθμικά λικνίσματα των πρωταγωνιστών και το λευκό που κυριαρχεί στην σκηνή. Σε αντίθεση με τον συνοδό μου, βρήκα ενδιαφέρουσα την προσθήκη των δύο συμμετεχόντων συντελεστών, που για μένα απέδωσαν τις “άφωνες φωνές” του κειμένου, τον εγκλωβισμό συναισθημάτων μεταξύ των ζευγαριών και αυτά που ποτέ δεν λέγονται και παραμένουν “κουκουλωμένα”. Ακόμη και το συνειδητό σύρσιμο των βημάτων της κας Μακρή στην σκηνή ηχητικά παρέπεμπε στον ήχο της θάλασσας. Όλα είχαν το νόημα τους, χωρίς υπερβολή, χωρίς κραυγαλέες προσπάθειες. Μπράβο για την παράσταση! Ευχαριστώ πολύ passion theater.

Αφήστε ένα σχόλιο

Θέατρο

Σημείο

Διεύθυνση: Χαριλάου Τρικούπη 4, Καλλιθέα (πίσω από το Πάντειο) Τηλ.: 210 9229579 & 6973 308172 email: thesemio@otenet.gr Ένα θέ­α­τρο ποιη­τι­κό, που έ­χει στο κέ­ντρο του το κεί­με­νο, ό­μως ψά­χνει την ποίη­ση ό­χι μό­νο στο λό­γο αλ­λά και στις θε­α­τρι­κές συ­μπε­ρι­φο­ρές, τα συμ­βά­ντα, τις θε­α­τρι­κές χει­ρο­νο­μίες και πρά­ξεις.

Τοποθεσία

Char. Trikoupi 14, Kallithea 176 71, Greece