Κατηγορία: Κριτικές

Passion theater_Aniparkti fili (4)

Ανύπαρκτοι φίλοι: Μια σπουδή στις διαπροσωπικές σχέσεις

Ένα έργο που δεν θα μπορούσε να έχει πιο ταιριαστό τίτλο. Ένα εξαιρετικό θεατρικό κείμενο για την επικοινωνία στις διαπροσωπικές σχέσεις.

Passion theater_Aniparkti fili (3)

Στην βεράντα ενός πλούσιου σπιτιού, η Μαίρη κι ο Μάνος ετοιμάζονται να υποδεχθούν έναν φίλο από το παρελθόν. Στο σπίτι βρίσκεται ήδη ένα φιλικό τους ζευγάρι με το παιδί τους, καθώς και η φίλη της Μαίρης, δίχως τον σύζυγό της, ο οποίος είναι άρρωστος. Ανύπαρκτοι φίλοι, γνωρίζονται χρόνια μεταξύ τους, κι όμως φορούν προσωπεία, ζώντας μια ψεύτικη καθημερινότητα, την οποία είναι αναγκασμένοι να προσποιούνται ότι απολαμβάνουν. Όλοι τους επιδεικνύουν τις φαινομενικά άριστες σχέσεις τους και τις δήθεν ευτυχισμένες ζωές τους. Το σπανιότερο πράγμα είναι το να ζεις, οι περισσότεροι από εμάς απλώς υπάρχουν, αυτό είν’ όλο (Όσκαρ Ουάιλντ). Η επικείμενη άφιξη του επίτιμου καλεσμένου τους, πυροδοτεί την καλά κρυμμένη καταπίεση των πρωταγωνιστών.

Passion theater_Aniparkti fili (1)

Αόρατοι σύντροφοι, μία «ευτυχισμένη» φίλη, συζυγικές απάτες, ψέμματα, έλλειψη επικοινωνίας ανάμεσα στα ζευγάρια, υποκρισία, πανικός, ψεύτικες φιλίες, συγκαλυμμένη επιθετικότητα μέσα στον γάμο, συμβιβασμός στις επιλογές της ζωής σου, αμηχανία, καταπίεση, εξάρτηση από τον σύντροφό σου, υποτίμηση των ανθρώπων που κάποτε αγάπησες, ζητήματα ευτυχίας, κοινωνικών ρόλων της γυναίκας, και αλλαγής των ανθρώπων με το πέρασμα του χρόνου…Τα αγαπημένα μας πρόσωπα είναι αναπόσπαστα τμήματα του δικού μας Εγώ, αλλά και εν μέρει ξένοι, και μάλιστα εχθροί. Οι πιο τρυφερές σχέσεις συνοδεύονται από ένα μικρό μέρος εχθρότητας, που υποκινεί την ασυνείδητη επιθυμία θανάτου, έγραφε το 1915 ο Φρόυντ. Μόνο ο καλεσμένος τους, ο τελευταίος πραγματικός φίλος που τους απέμεινε, έρχεται για να τους θυμίσει τις ζωές τους στα πρώτα χρόνια της νιότης, τις σχέσεις τους πριν εισβάλλει η υποκρισία. Αν και πρόσφατα χήρος ο ίδιος, αγαπά την ζωή, και μας θυμίζει ότι μια ζωή που ουσιαστικά δεν την ζεις, είναι χειρότερη από τον θάνατο. Ίσως να μην υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να συναναστρέφεσαι τους φίλους σου, καταλήγει στο τέλος του έργου η Ειρήνη, η φίλη της Μαίρης.

Passion theater_Aniparkti fili (2)

Τα σκηνικά είναι όμορφα και απλά, ό,τι χρειάζεται μια άνετη βεράντα, ενώ η ερμηνεία των ηθοποιών είναι ακριβώς το αντίθετο της θολής διαπροσωπικής επικοινωνίας των ηρώων: η μετάδοση των συναισθημάτων τους στο κοινό είναι άμεση και σαφής. Νοιώθεις αμέσως την ματαίωση και την καταπίεση που χαρακτηρίζει την ζωή τους. Χιούμορ σε αρκετά σημεία της παράστασης, και παρότι η κάθαρση του θεατή δεν επέρχεται ποτέ, είναι κάτι που λειτουργεί ως υπέρ για την παράσταση, αφού άλλωστε η ζωή δεν έχει πάντα χαρούμενο τέλος. Υπέροχες σκηνικές παρουσίες από όλους τους ηθοποιούς, με την Μαρία Γεωργιάδου να ξεχωρίζει, και να σε κάνει να αισθάνεσαι ένα πραγματικό σφίξιμο στο στομάχι, με την ρεαλιστικότητα που αποδίδει τις αναμνήσεις του ρόλου της.

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Εδώ

Passion theater_I Aliki ixe arxisi na bariete etsi pou kathotan sto xortari

Μια παράσταση έργο-τέχνης στο θέατρο Θησείον-ένα Θέατρο για τις Τέχνες

Από την Άννα – Μαρία Ταμπούρλου

Τι κοινό έχει ένα κοράκι με ένα γραφείο; Μια παράσταση που μας μεταφέρει σε έναν κόσμο, όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν. Χαρακτηρίζεται ως παιδική, όμως μπορεί να αγγίξει, με μεγάλη ευκολία μάλιστα, και τις καρδιές των μεγάλων. Σκηνικά απλά, λιτά κι απέριττα, κι όμως τόσο ξεχωριστά. Τρεις ηθοποιοί που κάνουν δύσκολη την απόφαση να διακρίνεις ποια είναι πιο ταλαντούχα από όλες.

Η παράσταση «Η Αλίκη είχε αρχίσει να βαριέται έτσι που καθόταν πάνω στο χορτάρι…» αρχίζει με έναν ιδιαίτερα πρωτότυπο τρόπο, κάτι που δημιούργησε ένα είδος απορίας σε αρκετούς θεατές. Μια πολύ έξυπνη σκηνοθετική κίνηση, η οποία σε κάνει να αναρωτιέσαι για τις εκπλήξεις που τυχόν σου επιφυλάσσει η συνέχεια. Έχει έναν αέρα εναλλακτικό. Και πραγματικά δεν αισθάνεσαι ίχνος απογοήτευσης.

Ο χώρος και ο φωτισμός σε κάνει να αισθάνεσαι ότι θα δεις κάτι το ενδιαφέρον. Τα σκηνικά είναι πολύ απλά, μονάχα ό,τι θα χρειαστεί για να αποδώσει την σκηνή επαρκώς. Και δισδιάστατα. Σαν παιδικές ζωγραφιές. Άλλη μια σκηνική πρωτοτυπία. Γρήγορη εναλλαγή κουστουμιών, καθώς, εκτός από την «Αλίκη», δύο ηθοποιοί παίζουν όλους τους ρόλους, και μουσική ζωντανή, όχι playback. Ενδιαφέροντα επίσης είναι και τα εφέ που προσπαθούν να δείξουν τις αλλαγές του ύψους της Αλίκης.

Passion theater_H Alikh eixe arxisei na varietai
Ένα έργο που χαρίζει γέλιο και προσεγγίζει άψογα την παιδική ψυχή. Παρουσιάζει με απλοϊκό και γλυκό τρόπο τις σκέψεις ενός παιδιού, πως βλέπει τον κόσμο των μεγάλων: είναι περίπλοκος, έχει πολλούς και ακατανόητους κανόνες που αν δεν τους ακολουθήσεις θα μπεις τιμωρία. Οι μεγάλοι δεν ακούν, δεν παραδέχονται τα λάθη τους. Ταυτόχρονα όμως, η προσέγγιση αυτή ανακαλεί και τις αναμνήσεις των μεγάλων, αναμνήσεις από την παιδική ηλικία. Τα παράπονα που είχαν οι ίδιοι ως παιδιά από τους μεγάλους και τους θυμίζει να μην κάνουν το ίδιο λάθος τώρα που έχουν περάσει στην «αντίπερα όχθη». Τα παιδικά αυτά παράπονα άλλωστε, είναι διαχρονικά. Βλέποντας παραστάσεις όπως αυτή, σκέφτομαι τα λόγια της Αλίκης. Ναι, δεν θέλω να μεγαλώσω. Υπόσχομαι να μην μεγαλώσω. Κι επειδή η πρόθεσή μου δεν είναι κακή, όπως είπε και ο βασιλιάς – μαριονέττα, με μεγάλη μου χαρά θα υπογράψω την κριτική αυτή.

Passion theater_H Alikh eixe arxisei na varietai 2

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Η Αλίκη είχε αρχίσει να βαριέται έτσι που καθόταν πάνω στο χορτάρι…Εδώ

Passion theater Marvin's room

Κριτική για την παράσταση “Marvin’s room”

10945870_10153054393364691_3752937194273345367_oAπό την Άννα Μαύρου (Anna Black)

Για 1η φορά παρουσιάζεται θεατρικά στην Ελλάδα στο Vault Theatre Plus, που έχει εξελιχτεί σε φυτώριο επιτυχημένων μόνο παραστάσεων, το έργο του Scott McPherson «Μarvin’s room» (ελληνικός τίτλος «Σταγόνες αγάπης»), του αδικοχαμένου Αμερικανού συγγραφέα που έσβησε σε ηλικία 33 ετών από επιπλοκές του ΑIDS. Πρόκειται για ένα συγκινητικό οικογενειακό δράμα που πρωτοείδαμε το 1996 στον κινηματογράφο, με το τρομερό καστ των: Nτάιαν Κήτον (υποψήφια για Όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου), Μέριλ Στριπ, Ρόμπερτ ντε Νίρο και του Λεονάρντο ντι Κάπριο σε ηλικία μόλις 22 ετών.

Πραγματεύεται την σχέση δύο αδερφών, της Μπέσυ και της Λι, που έχουν να έρθουν σε επαφή μεταξύ τους 20 χρόνια. Η Μπέσυ παρέμεινε στην Φλόριντα, γηροκομώντας τον κατάκοιτο πατέρα τους που αργοπεθαίνει τα τελευταία 20 χρόνια και την ηλικιωμένη θεία Ρουθ. Η Λι, αποφεύγοντας τα πιο δύσκολα, μετοίκησε στο Οχάιο και μεγαλώνει τους 2 γιούς τους, τον επαναστάτη δεκαοκτάχρονο Χανκ και τον νεότερο προ-έφηβο Τσάρλυ. Οι δύο αδερφές θα αναγκαστούν να ξαναέρθουν σε επαφή, όταν η Μπέσυ μαθαίνει ότι έχει λευχαιμία και έχει ανάγκη από συμβατό δότη μυελού των οστών.

Βαρύ το θέμα της αρρώστιας και του επικείμενου θανάτου, όμως ούτε ο συγγραφέας του αρχικά, ούτε ο σκηνοθέτης του Δ. Καρατζιάς δεν θέλησε να προσκολληθούμε μόνο σε αυτά. Ναι η αφορμή να ξαναενωθούν οι δύο αδερφές, είναι η αρρώστια της μιάς, αλλά πραγματικές αιτίες είναι ο θεσμός της οικογένειας, η αμφίθυμη αδερφική σχέση, η δύναμη της αδελφικής αγάπης τελικά που μένει αναλλοίωτη στο χρόνο.

Εξαιρετικά δεμένο και το ελληνικό καστ, με την ανατριχιαστικά αληθινή Αθηνά Τσιλύρα στο ρόλο της Μπέσυ, του υπερταλαντούχου Ιωσήφ Ιωσηφίδη στον αποφορτιστικά κωμικό ρόλο του γιατρού Wally, την συγκλονιστική Αλεξάνδρα Παλαιολόγου στο ρόλο της επιφανειακά εγωίστριας αδερφής Λι, τον Δημήτρη Καρατζιά που συνδύασε επιτυχώς τον διττό δύσκολο ρόλο του σκηνοθέτη της παράστασης και αυτό του πρωταγωνιστή Χανκ, της απολαυστικής Γιάννας Σταυράκη ως την θεία Ρουθ, και του ταλαντούχου πρωτοεμφανιζόμενου νεαρού ηθοποιού Στράτου Στρατηγαρέα στον ρόλο του αυθόρμητου Τσάρλυ.

Αξίζει να αναφέρουμε και την πρωτότυπη μουσική του Μάνου Αντωνιάδη που έγινε το όχημα κορύφωσης των ποικίλων συναισθημάτων της παράστασης στους θεατές.

Κατά κοινή ομολογία, η κεντρική ιδέα του έργου συμπυκνώνεται σε μία απάντηση της Μπέσυ: η ανύπαντρη, άκληρη και χωρίς σύντροφο, τελικά χαράμισε την ζωή της γεροκομώντας τους κοντινούς της ανθρώπους; Όπως εξομολογείται η ίδια, αισθάνεται τυχερή γιατί κατάφερε όχι τόσο να αγαπηθεί αλλά όσο να αγαπήσει κάποιους τόσο πολύ, αποδεικνύοντας περίτρανα την θεραπευτική δύναμη της θυσίας.

Μία γλυκόπικρη παράσταση που θα συζητηθεί πολύ και θα μείνει χαραγμένη στην ψυχή και στο μυαλό. Να προστεθεί άφοβα στα έργα που θα πρέπει να δείτε τη θεατρική περίοδο που διανύουμε.

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση: Εδώ

Κριτική για την παράσταση “Επάγγελμα Πόρνη”

Από την Άννα Μαύρου.

«Επάγγελμα Πόρνη»-1978, το κατά σειράν 13ο έργο της Κρητικιάς συγγραφέως, (από ένα σύνολο 24 έργων) και το δεύτερο μεγαλύτερο σε επανεκδόσεις της (37 επανεκδόσεις ως το 1998). Το έργο της Λιλής Ζωγράφου, γνωστής και ως σκοτεινή θεά Εκάτη της λογοτεχνίας μας λόγω της πύρινης, μαχητικής και αντισυμβατικής γραφής της, είναι αυτό που θα αναβιώσει τη θεατρική περίοδο που διανύουμε δια στόματος Αλεξάνδρας Παλαιολόγου και σκηνοθεσίας Ένκε Φεζολλάρι.

Ένας σοκαριστικός αυτοβιογραφικός μονόλογος που τσακίζει κόκκαλα, ξυπνάει μνήμες και επιχειρεί να αφυπνίσει συνειδήσεις. Χωρίζεται σε δύο μέρη,  το πρώτο μέρος, πραγματεύεται την απάνθρωπη δύναμη της δικτατορικής εξουσίας ως μέσο εξαθλίωσης της προσωπικής ελευθερίας πνεύματος και λόγου. Το δεύτερο μέρος, η φρικιαστική εμπειρία της στο ψυχιατρείο όπου βρέθηκε αλυσοδεμένη μετά την απόπειρα αυτοκτονίας της, παραμονές Πρωτοχρονιάς του 1973, όπου βιαζόταν από τρεις νυχτοφύλακες για ένα ολόκληρο βράδυ.

Στην παράσταση που παρακολούθησα στο θέατρο Vault, είδα μια Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, αγνώριστη, ώριμη θεατρικά, εντελώς ενσταντική. Από το πρώτο δευτερόλεπτο που εισέβαλε στη σκηνή, μέχρι το τσιγάρο αποφόρτισης στο τέλος της παράστασης, φαίνεται ότι έβαλε την ψυχή της σε αυτόν τον απαιτητικό μονόλογο. Άνοιξε την παλέτα των συναισθημάτων της και ζωγράφισε τη κάθε φράση με ότι της έπρεπε: απογοήτευση, ειρωνεία, περιφρόνηση, αυτοπεποίθηση, αηδία, αγωνία, φόβος, τρόμος, φρίκη, θυμός, ντροπή, θλίψη, μοναξιά, είναι με τη σειρά κάποια από αυτά που μπόρεσα ευδιάκριτα να ξεχωρίσω στη μία ώρα της παράστασης. Ειδικά στο δεύτερο μέρος, που το ξεχωρίζει και η ίδια η ηθοποιός, ως μάνα το αγαπημένο της παιδί, η ρεαλιστική της θεατρική απόδοση ήταν τέτοια που μας οδήγησε να φαντασιωθούμε ότι δεν είναι μόνο μια γυναίκα που αφηγείται αλλά η Ελλάδα ολόκληρη ως πολύπαθος λαός που εκδίδεται και βιάζεται, συνειδητά και ασύνειδα.

Ο Ένκε Φεζολλάρι σκηνοθετικά επιτέλεσε με επιτυχία όχι μόνο τα προαπαιτούμενα, αφ’ενός την πλήρη αφοσίωση του θεατή προς τον μονολογούντα και αφ’ ετέρου το περιθώριο στην πρωταγωνίστρια του να αναδείξει τις ερμηνευτικές της δυνατότητες, αλλά και να εγείρει πολιτικούς, κοινωνικούς, ιστορικούς και ανθρωπιστικούς προβληματισμούς, που θεωρώ ότι ήταν και ο ευσεβής πόθος του.

Στα συν της παράστασης, το τραγούδι με το οποίο πέφτει η αυλαία και έγραψε ο Σταμάτης Κραουνάκης, μελοποιώντας φράσεις της Λιλής Ζωγράφου από το βιβλίο.

Παρουσιάστηκε στο θέατρο Vault από 03-10-2015 έως 13-12-2015

Κριτική για την παράσταση “Bloom”

Από την Άννα Μαύρου

Στο ατμοσφαιρικό θεατράκι του 104 στο Γκάζι παρακολούθησα την πρεμιέρα της devised κωμωδίας Bloom, με δύο κορίτσια λουλούδια μοσχομυριστά, την Χρυσάνθη και την Μαργαρίτα, να έρχονται αντιμέτωπες με τα βασανιστικά ερωτήματα που συνθέτουν την γνωστή γυναικεία κρίση των 30 something.

Η Χρυσάνθη, η μοναχοκόρη που σπούδασε, έκανε και κάνα δυο μεταπτυχιακά, και εκεί γύρω στα τριάντα εξακολουθεί να ψάχνει δουλειά που και να της αρέσει και να πληρώνεται, με τη μαμά της να αγχώνεται και να την αγχώνει ότι πρέπει να βρει δουλειά, μία οποιαδήποτε δουλειά των 500 ευρώ. Και η Μαργαρίτα, η εργασιομανής business woman που δεν ξέρει αν θέλει να παντρευτεί τον σύντροφό της Νίκο ή άλλον ή και καθόλου σε τελική ανάλυση.

Οι δύο ηθοποιοί παίζουν με κέφι και μπρίο και παρασέρνουν με ευκολία το κοινό να κάνει μαζί τους μία βουτιά «μπλουμ» στις αγωνίες τους. Όντας και οι δύο κοντά στα 30, διασκεδάζουν αφόρητα με την παράσταση και αυτό φυσικά περνάει και κάτω.

Η σκηνοθεσία του Γ. Σαρακατσάνη είναι άμεση, με γρήγορο tempo, χωρίς υπερβολές, αξιοποιεί έξυπνα τα αντικείμενα και τον διαθέσιμο σκηνικό χώρο. Ασκώντας κριτική στην ηθικοπλαστική κοινωνία που ζούμε καθώς και στην οικονομική κρίση που ενταφίασε τα περισσότερα θέλω μας, θα επιτρέψει στις πρωταγωνίστριές του να επιλέξουν αυτά που πραγματικά θέλουν και ονειρεύτηκαν για τις ζωές τους, ανεπηρέαστες από τα αποπνικτικά κοινωνικά στερεότυπα.

Βρήκα εξαιρετικά σκηνοθετημένα τα χορευτικά όνειρα-εφιάλτες καθώς και τις ευρηματικές στέκες που άλλαζαν τα κορίτσια στα μαλλιά και που σηματοδοτούσαν τις αλλαγές στους ρόλους (η στέκα της μαμάς με το τάπερ, η στέκα του one night stand γκόμενου με τα προφυλακτικά και εκείνη με τα παράνομα τσιγαράκια του κολλητού φίλου Σούλη, είναι όλα τα λεφτά).

Τελικά οι τριαντάχρονες ακούνε το βιολογικό τους ρολόι να χτυπάει; Υπάρχει όντως βιολογικό ρολόι; Ακόμη και αν υπάρχει, μήπως το κουρδίζουν οι γονείς και η παραδοσιακή κοινωνία; Πάντως όποιος/α δεν βίωσε-βιώνει με αυστηρή σειρά τα κάτωθι:

  1. Ο γονείς πιέζουν να τελειώσετε το σχολείο,
  2. Να περάσετε στο πανεπιστήμιο,
  3. Να βρείτε μία δουλειά,
  4. Να βρείτε ένα καλό παιδί/μια καλή κοπέλα, να παντρευτείτε
  5. Να κάνετε ένα παιδί
  6. Να κάνετε και ένα δεύτερο, αφού ένα ίσον κανένα,

…μάλλον δεν είχε Έλληνες γονείς.

Μη ξεχάσετε την ελεύθερη είσοδο σε όσους «κλείνουν τα 30» τους μήνες Οκτώβριο-Νοέμβριο- Δεκέμβριο-Ιανουάριο.

Παρουσιάστηκε στο θέατρο 104 από τις 14/10/2015 έως τις 26/11/2015. 

Passion theater Δοξαπατρή

Κριτική για την παράσταση “Δοξαπατρή”

Από την Άννα Μαύρου

Η ιστορία γνωστή και καθημερινή, μια αθηναϊκή πολυκατοικία, δύο διαμερίσματα πάνω κάτω, δύο οικογένειες που εκτός της γειτνίασης είναι και μπλεγμένες ποικιλοτρόπως αναμεταξύ τους. Στο ένα κατοικεί μία μεσήλικας γιατρός με την υιοθετημένη κόρη της, τις οποίες επισκέπτεται συχνά πυκνά η αστρολόγος αδερφή της πρώτης. Με τα θέματα τους…Η μαμά ξεμυαλισμένη με τον μικρότερο σε ηλικία λογοθεραπευτή της, στην κόρη μόλις της έχει αποκαλυφθεί ότι είναι υιοθετημένη και δυσκολεύεται να το διαχειριστεί και η αστρολόγος, η προστατευμένη μικρότερη αδερφή που έμαθε να ζει δανεικά εις βάρος των άλλων.

Στο άλλο διαμέρισμα, σε ρόλο συντονιστή, ο χήρος ιερέας-ψυχοθεραπευτής με τα δυό παιδιά του, τον γιό του ο οποίος αντιστρόφως ανάλογα με τις ιδιότητες του πατέρα, πάσχει ανάμεσα σε άλλα από το Σύνδρομο Gilles de la Tourette βωμολοχόντας ασύστολα ειδικά όταν πιέζεται ψυχολογικά και την ανεξάρτητη κόρη του, όποτε εκείνη επιστρέφει από τα ακτιβιστικού ενδιαφέροντος ταξίδια της.

Το έργο αποτελείται από δύο μέρη, δύο διαφορετικά επεισόδια της ίδιας σειράς. Στο πρώτο μας συστήνονται κωμικά οι χαρακτήρες του έργου οδηγώντας τους θεατές σε ξεσπάσματα γέλιου, καθήκον που το έχει επιληφθεί ο καθιερωμένος κωμικά Λευτέρης Ελευθερίου.

Στο δεύτερο μέρος, ο Θ. Αθερίδης μας επεφύλαξε την έκπληξη. Τα γέλια σβήνουν σιγά σιγά, και οδηγούμαστε στην ουσία της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης. Όλοι καλούνται ν’ ανέβουν στον κόκκινο κύκλο της σιωπής και να τον σπάσουν λέγοντας ο καθένας τις αλήθειες τους. Να λες και να ακούς την αλήθεια είναι δύσκολο και επώδυνο αλλά όταν το τολμάς τόσο ψυχοθεραπευτικό τελικά!

Η Πέμυ Ζούνη εμπιστεύτηκε όχι άδικα το εγχείρημα του Θ. Αθερίδη και πρωταγωνιστεί ξανά προς τέρψιν των αυτιών και κυρίως των ματιών μας.

Η Ρένια Λουιζίδου η σταθερή αξία της παράστασης, προσεγγίζοντας πάντα τους ρόλους της με την αφοπλιστική ειλικρίνεια που την διακρίνει, κατορθώνει να είναι το ίδιο αρεστή και αγαπητή κάτω αλλά κυρίως πάνω στη σκηνή, εδώ και πολλά χρόνια.

Ο Γιόσι, το φλέρτ της Ειρήνης (Φωτεινή Αθερίδη) που έφερε από το τελευταίο ταξίδι της στην Ιαπωνία, ένας έξυπνος κωμικός ρόλος που ο πρωτοεμφανιζόμενος ηθοποιός έφερε εις πέρας με φυσικότητα και αξιοπρέπεια.

Αν το κωμικό ζύγι της παράστασης είναι ο Λ. Ελευθερίου, το δραματικό ανέλαβε να δικαιώσει η όμορφη Ευαγγελία Συριοπούλου. Εγώ πάντως από τη θέση μου, διέκρινα χαρακτηριστικά κλασσικής δραματικής ηθοποιού.

Η Φωτεινή Αθερίδου ήταν η αποκάλυψη της παράστασης και απέδειξε την γνωστή λαϊκή ρήση «το μήλο κάτω από τη μηλιά». Εφόσον κάνει τις σωστές επιλογές και ανοίξει τα φτερά της, αναμένεται να διαγράψει την δικιά της ιστορία στο σανίδι.

Τελικά τι είναι το ΔΟΞΑΠΑΤΡΗ;
Είναι η αρχή μιας εσωτερικής προσευχής;
Είναι κεντρικός δρόμος στο Κολωνάκι που μένουν 2 οικογένειες και περιμένουν πεινασμένες delivery πίτσες;
Είναι το σημείο του κεφαλιού που μπορεί να αναπτυχθεί ακόμα και καρκινικός όγκος;
Είναι κι άλλα; Μήπως είναι πολλά;

Πηγαίνετε στο Μικρό Παλλάς από Τετάρτη έως Κυριακή, και ίσως το ανακαλύψετε.

Passion theater Ο Γάμος

Κριτική για την παράσταση “Ο Γάμος”

Από την Άννα Μαύρου

Ο Γάμος, έργο βασισμένο στην συγκλονιστικά αληθινή, ποιητική νουβέλα της Βάσας Σολωμού-Ξανθάκη, πρωτοπαίχτηκε το 1994 από το Θεσσαλικό θέατρο, στο θεατράκι του Μύλου στη Λάρισα, σε θεατρική απόδοση και σκηνοθεσία του καταξιωμένου Κώστα Τσιάνου, όπου και άφησε εποχή. Η σημερινή του μορφή, προσαρμοσμένη και διασκευασμένη σε μονόλογο, ερμηνεύεται ξανά από την Λαρισαία Άννα Βαγενά, την μεγάλη κυρία του θεάτρου, την δικιά μας Αννούλα.

Η Λενάκη, μια λαϊκή κοπέλλα από τα Αμπελάκια Θεσσαλίας μοιράζεται τα μύχια της μαζί μας, και μας εξομολογείται με τον δικό της τρόπο και την πλούσια ντοπιολαλιά της, την χαροκαμένη της ζωή. Αρχίζοντας από τα μικράτα της, όταν όντας ορφανή από μάνα, κόρη ενός μπεκρή πατέρα, ένας στραγγισμένος από συναίσθημα και βαγκαρισμένος άνθρωπος, θα περάσει τα χίλια μύρια όσα και φτάνοντας έως την μετεφηβική ηλικία της όπου την αρραβωνιάζουν και την παντρεύουν με ένα άγνωστο της, ως είθισται, παλληκάρι, τον λεβέντη και καλόψυχο Νικόλα. Πόσο λυτρωτικό να τελείωνε εδώ το σενάριο της μέχρι τότε πικρής της ζωής!

Όμως για κακή της μοίρα άρχισε να γεννάει παιδιά τα οποία, εξόν τον πρωτότοκο της Παναγιώτη που έχαιρε άκρας υγείας, τα υπόλοιπα κουβαλώντας γραμμένη στα γονίδια τους την κακή κληρονομικότητα του αλκοολικού παππού τους γεννιόντουσαν κωφάλαλα. Ο Νικόλας αλλάζει συμπεριφορά και γίνεται αδιάφορος έως και βάναυσος μαζί της, θεωρώντας την υπεύθυνη για το κακό που βρήκε το σπιτικό τους. Αφού υπέφερε καιρό η Λενάκη, παρότι ντιπ αμόρφωτη θα βρει μέσα από το δίκιο της καρδιάς της, αυτές τις λέξεις που θα ενεργοποιήσουν ξανά τον άντρα της και θα τον φέρουν κοντά της. Συνάμα θα ορθώσει ηρωικά το ανάστημά της προς τον κοινωνικό Καιάδα για τα παιδιά με την όποια μορφή αναπηρίας.

Κοσμούν την παράσταση τα παραδοσιακά του γάμου τραγούδια από Θεσσαλία, Μακεδονία και Θράκη.

Το έργο ως λογοτεχνικό αριστούργημα κατάφερε να φωνάξει με μία φωνή για όλες τις ελληνίδες κόρες, γυναίκες και μάνες, όχι μόνο του θεσσαλικού κάμπου αλλά ολάκερης της ελληνικής υπαίθρου. Η κυρία Βαγενά φύσηξε με το μαγικό της αεράκι, συνεπήρε το κοινό και κατάφερε να αποδείξει για μία πολλοστή φορά πόσο σπουδαία είναι.

Ομολογουμένως διάβασα αρκετά για την παράσταση πριν ξεκινήσω να γράφω αυτό το κειμενάκι, αυτό όμως που θεωρώ ότι συμπυκνώνει το όλον, το βρήκα στα λόγια του κυρίου Γεωργουσόπουλου για την παράσταση και θα κλείσω με αυτό: «…Ο φίλος υπουργός Παιδείας πρέπει να δει την παράσταση και να την καταστήσει κτήμα εσαεί του σχολικού προγράμματος. Υποκαθιστά ώρες ιστορικής, κοινωνικής, λογοτεχνικής και λαογραφικής ύλης…».

 Παρουσιάστηκε από 27/07/2015 έως 09/09/2015

 

 

 

 

 

 

 

Κριτική για την παράσταση “Η Κυρία με τις καμέλιες”

Από την Άννα Μαύρου

Ένα δευτεριάτικο καλοκαιρινό βράδυ επέλεξα να χαλαρώσω σε έναν χώρο τέχνης, λίγα χιλιόμετρα από το σπίτι μου στο Μαρούσι, στον οποίο κακές συγκυρίες μέχρι τώρα δεν είχαν βοηθήσει να το επισκεφτώ νωρίτερα. Το Ιδιόμελο, ένα νεοκλασικό οίκημα-στολίδι της περιοχής, «η οικοτεχνία μας»  όπως συνηθίζει να λέει όταν αναφέρεται σε αυτό η φιλόξενη καλλιτεχνική διευθύντρια του, Γεωργία Δεληγιαννοπούλου. Ένας ολάνθιστος κήπος με βασιλικούς, λεβάντες, ευωδιές και δέντρα σε πλήρη ευφορία, «παιδιά» της προσωπικής αγάπης και φροντίδας των θεατράνθρωπων στους οποίους ανήκει το οίκημα, με καλοδέχτηκε με ανοικτές αγκάλες! Που να φανταζόμουν ότι αργότερα στην Β’ Πράξη αυτός ο υπέροχος κήπος θα αποτελούσε και το φυσικό σκηνικό του έργου…

Η παράσταση ήταν έτοιμη να ξεκινήσει και ο κόσμος πέρασε στην βασική εσωτερική σκηνή, όπου το έξυπνα στημένο σκηνικό του Γιάννη Παπαδάκη και η μαγική μελωδία του πιάνου του Φίλιππου Μοδινού καθώς και τα κουστούμια εποχής του Dennis Krief μας μετέφεραν αυτόματα στο Παρίσι του 1850.

Η ιστορία γνωστή λίγο πολύ σε όλους, «η Κυρία με τας Καμελίας» (1848, La Dame aux Camélias) του Αλέξανδρου Δουμά. Το σχεδόν αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα που έγραψε ο νεαρός Δουμάς στο δωμάτιο ενός πανδοχείου στο Παρίσι μέσα σε τέσσερις μόλις εβδομάδες, εμπνευσμένος από τον φλογερό του έρωτα με την διάσημη γυναίκα ελευθερίων ηθών του Παρισίου, Μαρί-Αλφονσίν ντυ Πλεσσί, η οποία κατέληξε από φυματίωση μόλις στα 23 χρόνια της.

Μυθιστόρημα που διασκευάστηκε δύο χρόνια αργότερα, το 1850, σε θεατρικό έργο με μεγάλη επιτυχία και στο οποίο βασίστηκε ο Τζουζέπε Βέρντι το 1853 για να γράψει το αριστουργηματικό μελόδραμα του, την Τραβιάτα (μεταφρ. «η παραστρατημένη»). Ένα έργο που στο σύνολο του (ως μυθιστόρημα, θεατρικό έργο και όπερα) πέρασε στην αθανασία.

Η Α’ πράξη ξεκίνησε και έφτασε η ώρα που η σκηνή γέμισε από την Ελληνίδα Τραβιάτα, την συγκλονιστική υψίφωνο Τζένη Δριβάλα (https://www.youtube.com/watch?v=EYz5av1A4O8), ενσαρκώνοντας την πρωταγωνίστρια Μαργαρίτα Γκωτιέ, η οποία είχε αποφασίσει σε αυτή τη διασκευή του έργου (διασκευή που υπεγράφη από την ίδια μαζί με την μετάφραση και την σκηνοθεσία) να μην μας τραγουδήσει προς μεγάλη λύπη μας, αλλά να δοκιμαστεί στους αυτούσιους απαιτητικούς διαλόγους του έργου και να μας αποδείξει ότι οι τραγουδιστές της λυρικής είναι όντως ηθοποιοί του μελοδράματος.

Υπέροχη διανομή και στους υπόλοιπους ρόλους, η οποία βασίστηκε και εκμεταλλεύτηκε πλήρως, ανάμεσα σε άλλα, τα φυσικά χαρακτηριστικά των ηθοποιών. Έτσι απολαύσαμε στους βασικούς ρόλους: μέσα από τα υπέροχα ονειροπόλα γαλάζια μάτια/ματιά του Νεκτάριου Παπαλεξίου έναν ευαίσθητο και ρομαντικό Αρμάνδο Ντυβάλ, την αριστοκρατική φυσιογνωμία του Ανδρέα Παπαγιαννάκη σε διπλό ρόλο ως Αλέξανδρο Δουμά και ως Γκαστόν τον επιστήθιο φίλου του Αρμάνδου, την εμπειρία του δοκιμασμένου επί σειρά ετών στο θεατρικό σανίδι πατέρα του Αρμάνδου, Γιάννη Παπαθύμνιου, την κορμοστασιά του mangenue Βασίλη Ασημάκη ως τον αθεράπευτα και μάταια ερωτευμένο «Κόμη Ζιρέ» και σε ρόλο-αποκάλυψη η Ειρήνη Αΐβαλιώτου ως την φίλη και συνεργό της Μαργαρίτας, Προυντάνς, που κέρδισε αβίαστα το γέλιο των θεατών με την τσαχπινιά της και την ιδανική για τον ρόλο φωνή της.

Μία από τις πολλές εκπλήξεις της παράστασης : Le duo des chats του Gioacchino Rossini “Μiaou” που τραγούδησαν η Νάγια Ναούμ (η οποία είχε και τον ρόλο της καλόκαρδης υπηρέτριας της Μαργαρίτας, Αννίνα) και η Αυγουστίνα Τόττη ως χορεύτριες της όπερας.

Εν κατακλείδι μία απαιτητική διαδραστική παράσταση η οποία εκτυλίσσεται σε όλους τους χώρους του οικήματος, κάνοντας όντως τον θεατή να αισθάνεται ότι βρίσκεται σε ένα κινηματογραφικό πλατό, όπου γυρίζεται σε ταινία το θεατρικό έργο!

Παρουσιάστηκε από 26/06/2015 έως 19/07/2015 στον Χώρο Τέχνης Ιδιόμελο