Κατηγορία: Αφιερώματα

Η Ηλέκτρα Σαρρή απαντάει το ερωτηματολόγιο μιας θεατροπερίεργης

Αγαπημένη Ηλέκτρα Σαρρή, παρακαλώ καθίστε αναπαυτικά και συμπληρώστε κατά βούληση την πρώτη σκέψη που σας έρχεται στο μυαλό.

Γεννήθηκα… χοντρούλα και με στραβά ποδαράκια. Τους πρώτους μήνες της ζωής μου φορούσα νάρθηκα και όλοι με φωνάζανε «Φούσκα».

Μεγάλωσα… στην Ηλιούπολη και περνούσα τα καλοκαίρια μου στη Χίο.

Ονειρεύτηκα…να μεγαλώσω γρήγορα και να έχω ένα στέκι με τους φίλους μου. Μου φαινόταν πολύ κουλ το στέκι.

Πραγματοποίησα…το όνειρό μου να γίνω ηθοποιός. Κάθε μέρα που περνάω στο θέατρο με κάνει χαρούμενη.

Ζωή είναι… μια έλλειψη στην ανυπαρξία.

Θέατρο είναι…μια όμορφη δικαιολογία για να έρθουν οι άνθρωποι κοντά και να αφουγκραστούν ο ένας τον άλλον.

Αγάπη είναι…επανάσταση, είναι αντίσταση στις δύσκολες εποχές που ζούμε.

Θεός είναι…τα αθώα μάτια των μικρών παιδιών.

Θάνατος είναι…να μην έχεις αξιοπρέπεια.

Πλήττω… με τις ουρές στις δημόσιες υπηρεσίες.

Ενθουσιάζομαι… με το γιασεμί μου, που μεγαλώνει πολύ γρήγορα!!! 

Ελπίζω… σε ένα κόσμο που θα είναι όλοι ίσοι, που θα υπάρχει σεβασμός στον άνθρωπο και τις ανάγκες του και κανείς δε θα υποφέρει.


Η Ηλέκτρα Σαρρή είναι ηθοποιός, απόφοιτος του θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν και αυτή την περίοδο μπορούμε να τη δούμε στην παράσταση VITA BREVIS ή «Η ζωή είναι σύντομη, κι εμείς ξέρουμε τόσα λίγα» που παίζεται για λίγες ακόμη παραστάσεις στο θέατρο Faust κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 20:30. Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Εδώ

Η Σόνια Καλαϊτζίδου απαντάει το ερωτηματολόγιο μιας θεατροπερίεργης

Αγαπημένη μου Σόνια Καλαϊτζίδου, παρακαλώ καθίστε αναπαυτικά και συμπληρώστε κατά βούληση την πρώτη σκέψη που σας έρχεται στο μυαλό.

Γεννήθηκα… 3.600 γρ.

Μεγάλωσα… στην Μεταμόρφωση, ένα προάστιο της Αθήνας. Νιώθω τυχερή γι’αυτό γιατί θυμάμαι ότι ως παιδί μπορούσα να είμαι έξω στον δρόμο και να παίζω μέχρι να νυχτώσει ή μέχρι να πει η μαμά «ΕΙΠΑ ανεβείτε ΤΩΡΑ».

Ονειρεύτηκα… να μπορώ να ταξιδεύω.

Πραγματοποιώ… ακόμη το όνειρό μου, παίζοντας στο θέατρο, τον χώρο που σου επιτρέπει να ταξιδεύεις μέσα στον χρόνο, στις λέξεις, στα συναισθήματα.

Ζωή είναι… μία μόνο στάση ενός μεγάλου ταξιδιού.

Θέατρο είναι… ένα σύνολο λειτουργιών μέσω των οποίων βρίσκει τον χώρο να γεννηθεί η Φαντασία. Είναι ένας χώρος όπου ο χρόνος γίνεται συγκεκριμένος. Κι άγνωστοι άνθρωποι έχουν για λίγο την ευκαιρία να συναισθάνονται και να συνδέονται με άλλους αγνώστους.

Αγάπη είναι… μάλλον αυτό το απροσδιόριστο «κάτι» που υπάρχει ανάμεσα στο ον που την προσφέρει και στο ον που την δέχεται. Αυτό το «κάτι» που δεν μπορείς να ορίσεις με λέξεις αλλά το ξέρεις όταν το νιώθεις.

Θεός είναι… τα πάντα μέσα μας, γύρω μας και πάνω από τα κεφάλια μας. Είναι οι άνθρωποι, είναι η Φύση και ό,τι βρίσκεται σε εναρμόνιση με αυτήν. Είναι, μάλλον, ό,τι μπορεί να σε εμπνεύσει για να γίνεις λίγο καλύτερος.

Θάνατος είναι… ίσως η αρχή της Ζωής.

Πλήττω… με την στασιμότητα.

Ενθουσιάζομαι… εύκολα.

Ελπίζω… είναι το ρήμα που χρησιμοποιώ για να ξεκινήσει η δράση.


Η Σόνια Καλαϊτζίδου είναι ηθοποιός, απόφοιτος του θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν και αυτή την περίοδο μπορούμε να τη δούμε στην παράσταση VITA BREVIS ή «Η ζωή είναι σύντομη, κι εμείς ξέρουμε τόσα λίγα» που παίζεται για λίγες ακόμη παραστάσεις στο θέατρο Faust κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 20:30. Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Εδώ

Ανοιχτή επιστολή του θεατρικού οργανισμού «Κάτω απ’ τη γέφυρα» και τίτλοι τέλους για το «Cloud 9»

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του θεατρικού οργανισμού «Κάτω απ’ τη γέφυρα» Νίκος Δαφνής έδωσε στη δημοσιότητα ανοιχτή επιστολή προς τους αρμόδιους φορείς και το θεατρόφιλο κοινό σχετικά με την απόρριψη επιχορήγησης από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού της παράστασης «Cloud 9», έργο της σπουδαίας θεατρικής συγγραφέως Caryl Churchill. Στην επιστολή αναφέρει τα εξής:

Είναι γνωστό ότι για την περίοδο 2019-’20 είχαμε εξαγγείλει, μεταξύ άλλων, ΚΑΙ την παρουσίαση του «CLOUD 9» της σημαντικής Αγγλίδας συγγραφέως Caryl Churchill. 

Για να αντιμετωπίσουμε αυτή την πολυπρόσωπη (και πολυέξοδη) παραγωγή, στα μέσα του Απρίλη υποβάλαμε πρόταση επιχορήγησης στο ΥΠ.ΠΟ.Α. 

Η «Γνωμοδοτική επιτροπή θεάτρου» (Γ.Ε.Θ.) που αποτελείται από τους Ειρήνη Μουνδράκη (πρόεδρο), Γρηγόρη Ιωαννίδη, Αντώνη Βολανάκη, Γιώργο Μητρόπουλο, Αντιγόνη Καράλη, Τάκη Τζαμαργιά και Σάββα Πατσαλίδη, απέρριψε την πρότασή μας. 

Εδώ, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι ποτέ δεν θεωρήσαμε δεδομένη την επιχορήγησή μας και η Γ.Ε.Θ. (η ίδια Γ.Ε.Θ. που μας εμπιστεύτηκε 10 και 12.000 € τα δυο τελευταία χρόνια) είχε κάθε δικαίωμα να αρνηθεί και τρίτη επιχορήγηση. 

Αλλά το «σκεπτικό» της απόφασης, μας έκανε ιδιαίτερα… σκεπτικούς, αφού μάθαμε ότι τα μέλη της Γ.Ε.Θ. «…μελέτησαν προσεκτικά την πρόταση που υποβάλαμε, αναγνωρίζουν και σέβονται την πορεία και την προσφορά μας, αλλά επειδή υπήρξε μεγάλος αριθμός αιτήσεων, πρόκριναν αιτήσεις με προτάσεις που συμβάλλουν δραστικά στην ανανέωση της σύγχρονης θεατρικής δραστηριότητας, με ένα άρτια διαρθρωμένο δραματουργικό ή σκηνοθετικό όραμα και απέκλεισαν προτάσεις των οποίων το όραμα ή ο ανανεωτικός χαρακτήρας δεν ήταν αρκούντως σαφής». 

Έτσι, την 4η Σεπτέμβρη στείλαμε μια επιστολή-ένσταση στην υπουργό κυρία Μενδώνη. Η επιστολή έμεινε στο υπουργικό γραφείο 40 μέρες. 

Στις 14/10, έφτασε στο γραφείο του Γ.Γ. κ. Γιατρομανωλάκη, από εκεί σε διάφορα συναρμόδια γραφεία και τελικά έφτασε και στα μέλη της Γ.Ε.Θ. 

Στις 27/11/19, το αρμόδιο τμήμα του ΥΠ.ΠΟ.Α. μας ενημέρωσε ότι η Γ.Ε.Θ. «μελέτησε με προσοχή το αίτημά μας, αλλά μένει σταθερή στην απόφασή της». Και ακόμη, ότι μας εύχεται… καλή συνέχεια στο έργο μας. 

Μ’ αυτή την ανοικτή επιστολή, θέλουμε να ευχαριστήσουμε τα μέλη της Γ.Ε.Θ. (που κάποιοι είναι και αγαπητοί φίλοι) για την ευχή τους. 

Θέλουμε ακόμη να τους βεβαιώσουμε ότι στο μέλλον θα προσπαθήσουμε να βρίσκουμε έργα που να συμβάλλουν στη θεατρική δραστηριότητα (αφού το έργο της Churchill δεν συμβάλλει) και να έχουμε όραμα αρκούντως (!) σαφές και ανανεωτικό. 

Για τον θεατρικό οργανισμό Κάτω απ’ τη γέφυρα

 Νίκος Δαφνής

ΥΓ. Προχτές στη Βουλή καταψηφίστηκε η απαγόρευση των διακρίσεων βάσει φύλου, ταυτότητας φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού. Είμαστε σίγουροι ότι τα μέλη της Γ.Ε.Θ. διαφωνούν με την ντροπιαστική απόφαση. Θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε τι θα έλεγαν ΑΝ ΗΞΕΡΑΝ ότι αυτό ακριβώς είναι το επίμαχο ζήτημα του «CLOUD 9» και της Churchill, που απέρριψαν.

Κωνσταντίνος Γώγουλος: “Ο ουσιαστικά μυημένος άνθρωπος είναι αυτός που με ανοιχτή καρδιά, μυαλό και πνεύμα έρχεται να συναντηθεί με ένα έργο και να συσχετιστεί όσο πιο αυθεντικά γίνεται μαζί του”

από την Άννα Μαύρου (Anna Black)

Λίγα λόγια για τον ηθοποιό Κωνσταντίνο Γώγουλο:

  • Αριστούχος απόφοιτος της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου (2014)
  • Ήταν υποψήφιος για τον σταυρό του Χορν το 2016 για το ρόλο του Φρανκ Χάντερ στην «Εκδοχή του Μπράουνινγκ» του Τέρενς Ράττιγκαν, σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη (Εμπορικόν) και το ρόλο του Τζιμ Ο΄Κόνορ στον «Γυάλινο Κόσμο» του Τεννεσσή Ουίλλιαμς, σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη (Εμπορικόν).
  • Με την Ομάδα Συντεχνία του Γέλιου συμμετείχε στην παράσταση «Βάσος και Βιβή»του ΦόλκερΛούντβιγκ, σε σκηνοθεσία Βασίλη Κουκαλάνι και Γιώργου Παλούμπη (2016-2017)
  • Μετο Θέατρο Άττις συμμετείχε στην παράσταση Προμηθέας του Αισχύλου, σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου, στο Διεθνές Φεστιβάλ της Σαγκάης, Κίνα.
  • Με την ομάδα Σημείο Μηδέν του Σάββα Στρούμπου συνεργάστηκε το 2016 στην παράσταση «Εμείς» του Γιεβγκιένι Ζαμιάτιν και το 2018 στο «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Σάμουελ Μπέκετ και τώρα στον 3ο κύκλο παραστάσεων της «Αντιγόνης» του Σοφοκλή για την καλλιτεχνική περίοδο 2019-2020. 

Κωνσταντίνε, για 2η συνεχόμενη σαιζόν αναμετράσαι με τον τελειότατον των τραγικών, τον γίγαντα Σοφοκλή. Πως θα χαρακτήριζες την συνάντησή σου με την ρίζα του θεάτρου, την τραγωδία;

Κωνσταντίνος Γώγουλος: Πρώτα-πρώτα για να συνδιαλλαγείς με υγιή και γόνιμο τρόπο με ένα τέτοιο υλικό οφείλεις, κατά τη γνώμη μου, να αφήσεις στην άκρη την όποια «τελειότητά» του. Οφείλεις, ή τουλάχιστον για μένα έχει πολύ περισσότερο ενδιαφέρον και πλάκα, να τα κατανοήσεις και να συσχετιστείς μαζί του σε βάθος αλλά και στα ίσα. «Να πιαστείτε στα χέρια». Θεωρώ πως υπάρχει και μια πολιτική διάσταση εδώ. Ειδικά σε μια εποχή που ο ολοκληρωτισμός κερδίζει διαρκώς έδαφος, το τελευταίο πράγμα που χρειαζόμαστε είναι διάφορους «αρχι-πατέρες» και «σωτήρες». Η ιστορία η ίδια έχει αποδείξει περίτρανα πόσα προβλήματα έχουν προκαλέσει τέτοιες αγκυλώσεις. Κι εδώ για μένα βρίσκεται και ένα από τα κεντρικά ζητήματα της αττικής τραγωδίας. Η μελέτη και η έρευνα του ανθρώπου και πώς αυτός μπορεί να συνυπάρξει ουσιαστικά με τους άλλους ανθρώπους. Πρόκειται για ένα ζήτημα γεμάτο αντιφάσεις και με πολλές μεταβλητές. Κι εμείς καλούμαστε να βγάλουμε μια άκρη· και αυτή η διαδικασία είναι αέναη· και δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν να αποκωδικοποιήσεις τον ρόλο σου ως τύραννος Κρέοντας;

Κωνσταντίνος Γώγουλος: Ο Χάρης Φραγκούλης είχε πει κάτι πολύ εύστοχο κατά τη γνώμη μου σε μία συνέντευξη. Υπήρξε λέει ένα περιστατικό με τον προπονητή του στην πυγμαχία που όταν ο Φραγκούλης κατέβασε τα χέρια και είπε “τέλος”, ο προπονητής του απάντησε ότι “από δω και πέρα αρχίζει η προπόνηση”. Αυτό το περιστατικό έχει πολλά κοινά με την αναμέτρηση όχι μόνο με τον Κρέοντα αλλά με οποιοδήποτε υλικό. Αν δεν το φτάσεις στα άκρα του (και ποια είναι αυτά θα ρωτήσω εγώ;) σχεδόν δεν έχει νόημα για μένα.

Ενάντια στα ορμέμφυτα σου, έπρεπε να τον δικαιολογήσεις για να μπορέσεις να τον υποκριθείς;

Κωνσταντίνος Γώγουλος Θεωρώ ότι αγγίζεις πληρέστερα ένα υλικό όταν δεν το κρίνεις θετικά ή αρνητικά. Συσχετίζεσαι μαζί του και είσαι διαρκώς στην αναζήτηση της πιο αυθεντικής έκφρασής του. Πρέπει να το μασήσεις και να αφήσεις να σε μασήσει κι αυτό.

Κρέοντες σήμερα έχουμε πολλούς;

Κωνσταντίνος Γώγουλος: Έχουμε πάρα πολλούς. Από αυτόν που βλέπουμε κάθε πρωί στον καθρέφτη όταν ξυπνάμε (αν έχουμε καθρέφτη), μετά στην ίδια την οικογένειά μας, στις “παρέες” μας, στους χώρους εργασίας μας, ας μην ξεχάσουμε να αναφέρουμε διάφορους καλοθελητές έξω στο δρόμο είτε με πολιτικά ρούχα είτε με διάφορες στολές και φυσικά πρώτο και καλύτερο το πολιτικό και οικονομικό σύστημα που έχει κυριαρχήσει στην εποχή μας, τόσο σε τοπικό όσο και σε διεθνές επίπεδο.

Από την παράσταση Αντιγόνη Σοφοκλή (photo credits Αντωνία Κάντα)

Ποια θεωρείς ότι οφείλει να είναι η στάση του ανθρώπου στα λανθασμένα ειωθότα της εξουσίας;

Κωνσταντίνος Γώγουλος: Πρώτα και κύρια οφείλουμε να κατανοήσουμε την κατάσταση, να εντοπίσουμε το πραγματικό πρόβλημα και να μην ψάχνουμε αποδιοπομπαίους τράγους όπως επαναλαμβάνεται τόσο χυδαία και για ακόμα μία φορά στην ανθρώπινη ιστορία και φυσικά οφείλουμε να προστατεύουμε τα δικαιώματά μας και τα δικαιώματα των συνανθρώπων μας. Κάτι όμως που θεωρείται λογικό και αυτονόητο στην Ελλάδα το 2019 δεν αντιμετωπίζεται καθόλου ως τέτοιο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η απόρριψη της πρότασης αναθεώρησης του άρθρου 5.2 του Συντάγματος πριν από λίγες μέρες . Παραθέτω το άρθρο ως έχει και την πρόταση αναθεώρησης:

«ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Άρθρο 5 παράγραφος 2

«Όλοι όσοι βρίσκονται στην Eλληνική Eπικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους, χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής, γλώσσας και θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων».

178 ΟΧΙ πήρε η πρόταση αναθεώρησης του Άρθρου 5,2 του Συντάγματος για τη προσθήκη του φύλου, της αναπηρίας, του σεξουαλικού προσανατολισμού, της ταυτότητας και των χαρακτηριστικών φύλου.»

Το ηθικό δίδαγμα αυτού του βαθιά πολιτικού έργου της Αντιγόνης ποιο είναι;

Κωνσταντίνος Γώγουλος: Δε θα το έλεγα ακριβώς ηθικό δίδαγμα. Για μένα μια πυρηνική φράση του κειμένου είναι μια από αυτές που λέει ο Χορός (στην  ευστοχότατη κατά τη γνώμη μου μετάφραση του κ. Δημητριάδη για τις ανάγκες της παράστασης) “Πολλά τα δεινά· τίποτα πιο δεινό από τον άνθρωπο“. Η λέξη δεινός έχει και θετική και αρνητική χροιά. 

Ας περάσουμε και λίγο στα περί σωματικού θεάτρου. Πόση ενέργεια κρύβεται τελικά μέσα στο ανθρώπινο σώμα;

Κωνσταντίνος Γώγουλος: Τέτοιες κατηγοριοποιήσεις, τουλάχιστον εμένα, δεν θεωρώ ότι με βοηθάνε ούτε στο στάδιο της δημιουργίας ενός έργου τέχνης, ούτε όταν έρχομαι  σε επαφή μαζί του ως θεατής, αναγνώστης κλπ. Τώρα το τι κρύβει το ανθρώπινο σώμα ειδικά και ο άνθρωπος συνολικά ως ύπαρξη είναι ένα ερώτημα που παραμένει ανοιχτό και προς διερεύνηση. Οποιαδήποτε όρια προκύπτουν ανά στιγμές μου φαίνονται αρκετά ασαφή και ότι ανά πάσα στιγμή μπορούν να ανατραπούν.

Πόση από αυτή την ενέργεια μπορείς να μεταφέρεις στον θεατή;

Κωνσταντίνος Γώγουλος: Αυτό εξαρτάται και από τις δύο πλευρές.  Οι θεατές κρατάνε κι αυτοί έναν ρόλο στην παράσταση όπως οι ηθοποιοί. Δεν θεωρώ ότι οι θεατές πρέπει να είναι παθητικοί καταναλωτές ενός πολιτιστικού προϊόντος. Δεν τους βλέπω ως καταναλωτές, όπως επίσης δε βλέπω μια παράσταση ως ένα προϊόν προς πώληση. Μαζί παίζουμε· και το κατά πόσο θα καταφέρουμε να επικοινωνήσουμε είναι ευθύνη όλων μας. Ο καθένας βέβαια έχει διαφορετικό μερίδιο αλλά κανείς μας δεν είναι αθώος.


Μέθοδος Τερζόπουλου, μέθοδος Μπρεχτ, Φασμπίντερ, Μύλλερ κτλ. Το μη μυημένο κοινό, πως θα μπορούσε να συμπορευτεί στο ταξίδι του σώματος και της φωνής σου;

Κωνσταντίνος Γώγουλος: Ο Ταρκόφσκι αναφέρει σ’ ένα σημείο στο “Σμιλεύοντας το χρόνο” ότι “η τέχνη, όπως και η επιστήμη, είναι εργαλείο γνώσης και αφομοίωσης του κόσμου (…). Για την τέχνη όμως, σε αντίθεση με την επιστήμη, η μονή προκαταρκτική μάθηση που απαιτείται δεν συνιστά επιστημονική εκπαίδευση, παρά ξεχωριστό πνευματικό μάθημα(…). Η τέχνη απευθύνεται σε όλους, με την ελπίδα ότι θα αφήσει ίχνη, θα γίνει αισθητή, θα συνταράξει και θα γίνει αποδεκτή (…) “.

Ο ουσιαστικά μυημένος άνθρωπος για μένα είναι αυτός που με ανοιχτή καρδιά, μυαλό και πνεύμα έρχεται να συναντηθεί με ένα έργο και να συσχετιστεί όσο πιο αυθεντικά γίνεται μαζί του.

Σας ευχαριστώ.
Γώγουλος Κωνσταντίνος.

Από την καλοκαιρινή περιοδεία 2019 της παράστασης "Αντιγόνη"
Από την καλοκαιρινή περιοδεία 2019 της παράστασης “Αντιγόνη”

Photo credits για την κεντρική φωτογραφία του Κωνσταντίνου Στέλιος Χουστουλάκης

Η παράσταση παίζεται στο θέατρο Άττις – Νέος χώρος, κάθε Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή. Για λίγες ακόμη παραστάσεις!
Μην την χάσετε!
Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Εδώ

Η Ελένη Μεγγρέλη απαντάει το ερωτηματολόγιο μιας θεατροπερίεργης

Αγαπημένη Ελένη Μεγγρέλη, παρακαλώ καθίστε αναπαυτικά και συμπληρώστε κατά βούληση την πρώτη σκέψη που σας έρχεται στο μυαλό.

  1. Γεννήθηκαστην Αθήνα
  1. Μεγάλωσαμε πολλή αγάπη, πολλή θάλασσα και τον μονάκριβο αδερφό μου.
  1. Ονειρεύτηκαπολλά πράγματα κατά καιρούς. Άλλα τα γεύτηκα, άλλα τα έχασα και για κάποια ακόμα προσπαθώ.
  1. Πραγματοποίησαμια σειρά από ευτυχή γεγονότα και όσο μπορώ θα προσπαθώ και για άλλα.
  1. Ζωή είναιότι σε περιμένει αναπάντεχα στη γωνία γιατί “η σιγουριά είναι ο πρωταρχικός εχθρός των θνητών” (Σαίξπηρ, Μακβέθ).
  1. Θέατρο είναιμεταξύ άλλων μαγικών, αυτό το μεταίχμιο μεταξύ ρόλου και εαυτού.
  1. Αγάπη είναινα μεγαλώνουμε μαζί.
  1. Θεός είναικάτι πολύ προσωπικό για τον καθένα.
  1. Θάνατος είναιαυτό το κενό της οριστικής απώλειας στην καρδιά που κανένας και τίποτα δεν το γεμίζει.
  1. Πλήττω μετους ενήλικες που λένε ψέματα και δικαιολογίες και δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεων τους.
  2. Ενθουσιάζομαι μεκάθε πρώτη πρόβα, με κάθε καινούργιο έργο.
  1. Ελπίζωγια προσεχή Χριστούγεννα
    για κάποια επόμενη Πρωτοχρονιά
    άσε να δούμε και για παραπέρα”.
    (Άλλο ένα καλοκαίρι- Τίτος Πατρίκιος)


Η Έλενα Μεγγρέλη είναι ηθοποιός και αυτή την περίοδο θα τη δούμε στην παράσταση Γουόντερλαντ. Η Ηρώ Κισσανδράκη υπογράφει το έργο και η Θάλεια Γρίβα τη σκηνοθεσία. Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Γουόντερλαντ” που παρουσιάζεται στο θέατρο 104 κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 21:15 Εδώ

Το πάρτι του ελληνικού θεάτρου: μία κουβέντα με τον Κυριάκο Κουρουτσαβούρη

από την Άννα Μαύρου (Anna Black)

Μετράμε αντίστροφα για την 7η Τελετή Απονομής Θεατρικών Βραβείων Κοινού της ιστοσελίδας All4fun.
Συναντήσαμε τον υπεύθυνο της σελίδας και εμπνευστή των βραβείων, Κυριάκο Κουρουτσαβούρη για να μας πει λίγα λόγια για αυτήν την όμορφη προσπάθεια.

Αγαπημένε Κυριάκο, 7η χρονιά φέτος για τα βραβεία σας! Ποιο ήταν το όραμά σου όταν πρωτοξεκινήσατε το 2012;

Κυριάκος Κουρουτσαβούρης: Η αλήθεια είναι πως όταν ξεκίνησε η διοργάνωση το 2012, ήταν σ’ ένα στάδιο πειραματικό. Έγινε ξαφνικά. Κατά καιρούς μου προκύπτουν ιδέες από το πουθενά. Έτσι συνέβη και με τα βραβεία. Ήταν άνοιξη του 12, είχα μείνει χωρίς δουλειά, όταν είχε κλείσει η εφημερίδα, στην οποία δούλευα και έτσι μου δημιουργήθηκε αυτή η ιδέα. Στο πέρασμα του χρόνου τα βραβεία άρχισαν να καθιερώνονται, κάτι το οποίο η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα. Είμαι φυσικά πολύ χαρούμενος και υπερήφανος για την εξέλιξή τους. Aλλά και από το επίπεδο όσων βραβεύονται. Όλο αυτό που δημιουργήθηκε είναι προϊόν ομαδικής δουλειάς και ανιδιοτελούς προσφοράς πολλών συνεργατών. Προσδοκούμε να προοδεύουμε και να εξελισσόμαστε χρόνο με τον χρόνο. Αυτό που μελλοντικά θέλω αυτή η διοργάνωση να λογίζεται ως μια γιορτή των Ελλήνων ηθοποιών, των συντελεστών των παραστάσεων. Κάτι σαν το ετήσιο τους ραντεβού σ’ ένα αυθεντικό πλαίσιο και όχι σ’ ένα περιβάλλον δημόσιων σχέσεων (με την κακή έννοια) και καθωσπρεπισμού. Ένα ραντεβού και με την παρουσία μερίδας του κοινού, που βλέπει αρκετές παραστάσεις μέσα σε μια σεζόν και ψηφίζει εκείνες που τον άγγιξαν περισσότερο.

Από την πρώτη χρονιά που αποφασίσατε να διοργανώσετε τα βραβεία έως σήμερα, τι έχει αλλάξει στην διαδικασία;

Κυριάκος Κουρουτσαβούρης: Όταν ξεκίνησαν τα πρώτα βραβεία, είχαμε υποψήφιες μόνο τις παραστάσεις στις οποίες ήμασταν χορηγοί επικοινωνίας. Πρέπει να ήταν 60-70 το πολύ. Τον επόμενο χρόνο ο αριθμός αυτός αυξήθηκε και από τα 5α και μετά αποφάσισα ότι πρέπει να συμπεριλαμβάνονται όλες οι παραστάσεις, που ξεκινούν από τον Σεπτέμβριο μέχρι εκείνες που παρουσιάζονται τον Μάιο. Η διαδικασία που ακολουθούμε θεωρώ ότι είναι αρκετά δίκαιη. Είμαι πάντα ανοιχτός βέβαια στην κατάθεση προτάσεων που θα την κάνουν ακόμα δικαιότερη και πιο αξιοκρατική.

Η ιστοσελίδα σας μπορεί να λέγεται all for fun αλλά εγώ διακρίνω μία μεγάλη αγάπη all for art!

Κυριάκος Κουρουτσαβούρης: Aφού αρχικά αναφέρω ότι το All4fun είναι με 4 μου αρέσει που το παραλληλίζεις έτσι. Νομίζω ότι η έννοια διασκέδαση στην Ελλάδα είναι κάπως παρεξηγημένη. Δε θεωρώ ότι διασκέδαση είναι μόνο το να βγαίνουμε έξω να φάμε, να πιούμε, ν’ ακούσουμε μουσική κλπ. αλλά και το να ψυχαγωγούμαστε σε μια πιο ευρύτερη έννοια. Το θέατρο το κάνει περίτρανα, δεδομένου πως συνδυάζει πολλές μορφές τέχνης. Και όχι μόνο το θέατρο, αλλά και ο κινηματογράφος και η τηλεόραση, όταν το προϊόν που προσφέρει δεν είναι φτηνό. Στον όρο fun περιλαμβάνω και άλλες τέχνες, όπως είναι και η αθλητισμός, τον οποίο επίσης λογίζω ως τέχνη, αλλά και διάφορα ακόμα άρθρα από πιο χαλαρά, μέχρι και άρθρα κοινωνικού προβληματισμού.

Στιγμιότυπα από παλαιότερες βραβεύσεις

Έχει ολοκληρωθεί βέβαια η διαδικασία ψηφοφορίας (τελευταία μέρα ήταν στις 02/09) αλλά για μελλοντική χρήση πες μας πως γίνεται.

Κυριάκος Κουρουτσαβούρης: Θεωρώ αρχικά πως όσοι ψηφίζουν θα πρέπει να έχουν δει τουλάχιστον 10 παραστάσεις μέσα σε μια σεζόν. Επίσης να ψηφίζουν αξιοκρατικά και όχι να ψηφίζουν τον φίλο τους, τη φίλη τους, τους γνωστούς τους κλπ. Από εκεί και πέρα επιλέγουν 4 μίνιμουμ έως 10 μάξιμουμ παραστάσεις, σκηνοθεσίες, αντρικές ερμηνείες και γυναικείες κατά σειρά προτίμησης σχετικά με το ποιες τους άρεσαν περισσότερο.

Του χρόνου λοιπόν θα ψηφίσουμε όλοι όσοι αγαπάμε το θέατρο!

Κυριάκος Κουρουτσαβούρης: Εννοείται και με μεγάλη χαρά. Και εσύ και οι αναγνώστες του passiontheater.

Πώς ονειρεύεσαι τα βραβεία κοινού της ιστοσελίδας σας στο μέλλον;

Κυριάκος Κουρουτσαβούρης: Όπως είπα και νωρίτερα σαν το πάρτι του ελληνικού θεάτρου. Μια αφορμή για συναντήσεις, συζητήσεις, όπου η βράβευση θα είναι μόνο η αφορμή. Να σημειώσω επίσης πως ενώ τα βραβεία που δίνονται π.χ. στις ερμηνείες είναι τρία, το να βρεθεί π.χ. ένας ηθοποιός στην δεκάδα είναι από μόνο του μια τεράστια επιτυχία. Νομίζω πως κάθε χρόνο πάνω από 5000 ηθοποιοί βρίσκονται στη θεατρική σκηνή αν θεωρήσουμε ότι ο αριθμός των παραστάσεων αγγίζει τις 1500 (και ενδεχομένως να είναι και περισσότερες).

Ας κλείσουμε με μια ευχή για το ελληνικό θέατρο.

Κυριάκος Κουρουτσαβούρης: Θα ήθελα να βλέπω τους κόπους των ηθοποιών να ανταμείβονται όχι μόνο σε ηθικό επίπεδο αλλά και σε οικονομικό. Να μπορούν έτσι περισσότεροι ηθοποιοί να έχουν ικανοποιητικές – τουλάχιστον – απολαβές και όχι μόνο ελάχιστοι. Να συνεχιστεί η έμπνευση και να μη σταματήσει η επιθυμία για δημιουργικότητα παρά τις αντίξοες συνθήκες. Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι γίνονται τόσο πολλές δουλειές και ο κόσμος του θεάτρου δεν το βάζει κάτω, αλλά εξακολουθεί να δημιουργεί. Να γίνει επίσης μια συνολικότερη προσπάθεια διεύρυνσης του κοινού, το οποίο θα βλέπει συστηματικά παραστάσεις. Κακά τα ψέματα το κοινό είναι περιορισμένο και πολύς κόσμος γύρω μας θεωρεί το θέατρο ή «βαριά κουλτούρα» ή «χαζοκωμωδίες». Φυσικά υπάρχουν και αυτές οι παραστάσεις, αλλά υπάρχουν και παραστάσεις ουσίας, τις οποίες μπορεί να δει ο καθένας με μια στοιχειώδη αντίληψη. Βέβαια σε όλα αυτά οι συζητήσεις μοιάζουν ατέρμονες, δεδομένου πως πάνω απ’ όλα είναι θέμα παιδείας και εκπαίδευσης. Είναι και μια αφορμή για μια άλλη συνάντησή μας.

Στιγμιότυπα από παλαιότερες βραβεύσεις

Καλή επιτυχία ευχόμαστε ολόψυχα! Θα είμαστε εκεί!

Κυριάκος Κουρουτσαβούρης: Σας ευχαριστούμε πολύ και σας περιμένουμε με χαρά. Θεωρώ ότι τα σάιτ, που βρίσκονται στον χώρο δε θα πρέπει να είναι ανταγωνιστικά μεταξύ τους, διότι πραγματικά δεν έχουμε κάτι να χωρίσουμε.  Τα περισσότερα σάιτ, εξάλλου, δεν έχουν έσοδα. Επομένως δεν υπάρχει οικονομικός ανταγωνισμός και ποιος θα επωφεληθεί από το μοίρασμα της πίτας.

Πληροφορίες
Η 7η τελετή απονομής θεατρικών βραβείων κοινού θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 25 Σεπτεμβρίου (ώρα έναρξης 21:30) στην Αίθουσα Αντιγόνη στο Θέατρο “Ελληνικός Κόσμος” με παρουσιαστές τον Βασίλη Παλαιολόγο και την Μαριάννα Πολυχρονίδη. Τη σκηνοθετική επιμέλεια έχει ο Αντώνης Morgan Κωνσταντουδάκης, την οργάνωση παραγωγής η Μαρίνα Σημαντηράκη, ενώ η πρωτότυπη μουσική είναι της Error In Persona.

Διατίθεται δωρεάν χώρος στάθμευσης για όσους επιθυμούν να παρακολουθήσουν τα βραβεία.

Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού «ΘΕΑΤΡΟΝ» Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» Πειραιώς 254, Ταύρος Τηλέφωνο: 2122540300 www.theatron254.gr www.facebook.com/Theatron254

 

Yρώ Μανέ: είμαι στο «άρμα» της Ρένας κι ελπίζω να είμαι για πολύ πολύ ακόμα!

από την Άννα Μαύρου (Anna Black)

«Ρένα» το τελευταίο μυθιστόρημα του Α. Κορτώ (εκδόσεις Πατάκη), σε θεατρική διασκευή Στέλιου Χατζηαδαμίδη και σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη, με την Υρώ Μανέ στον ομώνυμο ρόλο. Ένα έργο που πρωτοανέβηκε στο Δημοτικό θέατρο Πειραιά τον θεατρικό χειμώνα που μας πέρασε και απέσπασε υμνητικές κριτικές! Συνέχισε με μία επιτυχημένη καλοκαιρινή περιοδεία με sold-out σε ολόκληρη την Ελλάδα και επιστρέφει τώρα στην Αθήνα για λίγες ακόμη παραστάσεις. Τελευταία ευκαιρία να γνωρίσουμε την Ρένα…

 

Αγαπημένη Υρώ, πως θα περιέγραφες το ταξίδι σου στην προσπάθεια σου να κατακτήσεις τον ρόλο της Ρένας;

Yρώ Μανέ: Είναι ένα ταξίδι πραγματικά μοναδικό, το οποίο βέβαια συνεχίζεται. Έχω αγαπήσει τη «Ρένα», την έχω στην καρδιά μου. Για μένα ήταν μια πρόκληση να ερμηνεύσω έναν τέτοιο χαρακτήρα. Όλα ξεκίνησαν όταν διάβασα το βιβλίο του Αύγουστου Κορτώ. Με μάγεψε ο μυθιστορηματικός χαρακτήρας της και χαίρομαι ιδιαίτερα που ο Αύγουστος Κορτώ μου εμπιστεύτηκε το βιβλίο.

Πώς είναι να ενσαρκώνεις μία εργάτρια του σεξ και ειδικά την «μυθική πόρνη με την χρυσή καρδιά», όπως την αποκαλεί ο δημιουργός της;

Yρώ Μανέ: Με ιντριγκάρει ο χαρακτήρας της. Η «Ρένα» είναι ένας μοναδικός χαρακτήρας. Παρόλο που ασκεί ένα δύσκολο επάγγελμα, δεν έχει αλλοτριωθεί, δεν έχει χάσει την ψυχή της. Έχει μια απολύτως αθώα ματιά στη ζωή, είναι αισιόδοξη, παλεύει για τις μεγάλες αξίες της, είναι δίκαιη. Τόσο αθώα που γίνεται αφοπλιστική. Νιώθω μεγάλη αγάπη και χαρά που ενσαρκώνω τη «Ρένα».

Μπορεί τελικά ένας ηθοποιός να επωμισθεί έναν ρόλο δίχως να τον αγαπήσει έστω και λίγο;

Yρώ Μανέ: Πιστεύω πως κάθε ρόλο που παίζουμε οι ηθοποιοί τον αγαπάμε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Περνάμε πολλές ώρες μαζί του, να τον πλάσουμε, να τον καταλάβουμε, να τον αποδώσουμε. Δεν είναι δυνατόν να μην αγαπήσεις έναν ρόλο όταν έχεις περάσει τόσες ώρες μαζί του σε μια πολύ βαθιά και ουσιαστική ενδοσκόπηση.

Θεωρείς ότι τα κοινωνικά ή τα πολιτικά μηνύματα είναι αυτά που υπερισχύουν στο έργο;

Yρώ Μανέ: Το έργο αναφέρεται στον έρωτα, στην αγάπη και στη ζωή της «Ρένας». Η αφήγηση της ζωής της διαπερνά σχεδόν όλη την ιστορία της Ελλάδας τον 20ου αιώνα. Η παράσταση έχει σίγουρα και κοινωνικά και πολιτικά μηνύματα. Μια τέτοιου είδους αναδρομή γοητεύει τον θεατή. Αλλά αυτό που υπερισχύει είναι η ίδια η «Ρένα».

Ποιό είναι το μήνυμα που σε άγγιξε περισσότερο; Υπάρχει μία φράση του έργου που κρατάς ως θησαυρό για σένα;

Yρώ Μανέ: Η «Ρένα» έχει περάσει δια πυρός και σιδήρου. Πόλεμο, εμφύλιο, εξορία, έχει δεινοπαθήσει, έχει πέσει, έχει ταπεινωθεί, έχει ταλαιπωρηθεί. Αγωνίστηκε όμως, άντεξε, σηκώθηκε και την βρίσκουμε μέχρι τις μέρες μας να έχει μια αχαλίνωτη δύναμη για τη ζωή. Η ζωή της η ίδια είναι συναρπαστική, γεμάτη ανατροπές αλλά και πολλή αγάπη. Η φράση της «Ρένας» που κρατάω είναι : «να αγαπήσετε και να αγαπηθείτε».

Μετά την Ερασμία (σ.σ. ο ρόλος της στον Συμβολαιογράφο) και την Ρένα, ένιωσες να δικαιώνεσαι ως ηθοποιός-απόφοιτος του θεάτρου Τέχνης;

Yρώ Μανέ: Αν εννοείτε δικαίωση το γεγονός ότι κάνω έναν ρόλο τελείως διαφορετικό από τους τηλεοπτικούς με τους οποίους με έχει αγαπήσει ο κόσμος, τότε ναι θα μπορούσα να πω ότι δικαιώνει κανείς την επιλογή του κάνοντας κάτι τέτοιο, τόσο δύσκολο και τόσο απρόσμενο για το κοινό.

Ο επόμενος ρόλος σου γράφτηκε ή γράφεται; Τι μας ετοιμάζεις;

Yρώ Μανέ: Ο επόμενος ρόλος δεν έχει ακόμα αποφασιστεί, εξάλλου είμαι στο «άρμα» της Ρένας κι ελπίζω να είμαι για πολύ πολύ ακόμα!

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Ρένα που θα παρουσιαστεί για λίγες ακόμη παραστάσεις στην Αθήνα Εδώ

Πέμπτη 12 Σεπτεμβρίου: Πετρούπολη-Μικρό Θέατρο (Πήτερ Μπρουκ)
Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου: Αχαρναί, Θέατρο Μ. Θεοδωράκης
Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου: Βριλήσσια, Θέατρο Αλίκη Βουγιουκλάκη
Τετάρτη 18 Σεπτεμβρίου: Κορυδαλλός, Δημοτικό Αμφιθέατρο Θανάσης Βέγγος
Πέμπτη 19 Σεπτεμβρίου: Χαλάνδρι, Θέατρο Ρεματιάς
Έναρξη στις 21:00

Mην την χάσετε!

Απάντηση ΔΣ Ελληνικού Φεστιβάλ Α.Ε.

Με αφορμή δήλωση του Καλλιτεχνικού Διευθυντή, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ της 17-3-2019, το Διοικητικό Συμβούλιο του Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου επισημαίνει τα παρακάτω:

Η επιλογή και η αντικατάσταση τόσο των μελών του ΔΣ, όσο και του Καλλιτεχνικού Διευθυντή της «Ελληνικό Φεστιβάλ ΑΕ» ανήκουν στην αρμοδιότητα του Υπουργού Πολιτισμού. Δεν προϋποθέτουν συγκατάθεση ή επικύρωση τρίτων, ούτε τελούν υπό προϋποθέσεις.

Η «Ελληνικό Φεστιβάλ ΑΕ», σύμφωνα με τον ιδρυτικό της νόμο, έχει πλήρη αυτοτέλεια έναντι του εποπτεύοντος Υπουργείου. Ζητήματα αναγόμενα στη διαχείριση και λειτουργία της ανήκουν στην αποκλειστική αρμοδιότητα του Διοικητικού Συμβουλίου.

Τα αποδιδόμενα από τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή στον Οργανισμό σχετικά με δυσλειτουργίες, μη εκτέλεση αποφάσεων, διαχείριση του προϋπολογισμού και καφκικό κλίμα δημοσίου, αποτελούν προσωπικές του εκτιμήσεις. Αν τα αποδιδόμενα ήσαν αληθή, μερίδιο ευθύνης θα έφερε και ο ίδιος.

Η υπεράσπιση του καλλιτεχνικού προγράμματος αποτελεί μέριμνα, προεχόντως, του Καλλιτεχνικού Διευθυντή. Το εποπτεύον Υπουργείο και το Διοικητικό Συμβούλιο μεριμνούν για τη διασφάλιση του δημοσίου συμφέροντος.

Το παρόν Διοικητικό Συμβούλιο έχει στηρίξει αυτά τα περίπου δυόμισι χρόνια με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το έργο του καλλιτεχνικού διευθυντή. Σε αντίθεση με όσα ο ίδιος επισημαίνει, έχει δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες για την υλοποίηση του καλλιτεχνικού προγράμματος, εξασφαλίζοντας ταυτοχρόνως την εύρυθμη λειτουργία του Φεστιβάλ και τη διασφάλιση του δημοσίου συμφέροντος.

Υποψηφιότητες για το θεατρικό βραβείο “Δημήτρης Χορν” 2019

Το βραβείο «Δημήτρης Χορν» 2019  θα απονεμηθεί σε εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 18 Μαρτίου 2019,  στις 8 το βράδυ, στο θέατρο «Δημήτρης Χορν» (Αμερικής 10). Το επαμειβόμενο βραβείο «Δημήτρης Χορν» (για δέκατη ένατη χρονιά φέτος) είναι ο σταυρός που φορούσε ο ηθοποιός, ο οποίος περνάει κάθε χρόνο από τον έναν βραβευμένο στον άλλο, συνοδευόμενος  από περγαμηνή.

Το βραβείο είναι ετήσιο, επαμειβόμενο και απονέμεται για την καλύτερη ερμηνεία νέου άντρα ηθοποιού κατά την περασμένη θεατρική περίοδο. Το θεσμοθέτησε  ο Σταμάτης Φασουλής και το χρηματοδοτεί ο Γιάννης Χορν.

Οι  τέσσερις υποψήφιοι για το «Βραβείο Δημήτρης Χορν» για τη σαιζόν 2017-2018, με αλφαβητική σειρά, είναι οι ακόλουθοι:

 

Θάνος Λέκκας για τον ρόλο του Νάνκι-Που στην όπερα «Ο Μικάδος» των Ουίλλιαμ Σβενκ Γκίλμπερτ και Άρθουρ Σάλλιβαν, σε σκηνοθεσία Ακύλλα Καραζήση (Εθνική Λυρική Σκηνή /Εναλλακτική Σκηνή).

 

Μιχάλης Πανάδης  για τον ρόλο του Έντουαρντ  στον «Φεγγίτη» του Ντέιβιντ Χέαρ, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη (Εμπορικόν)

 

Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης  για τον ρόλο του Ορφέα στο «Ορφέας κι Ευρυδίκη» σε σκηνοθεσία – σύνθεση κειμένου του Δημήτρη Μπογδάνου  (Θέατρο του Νέου Κόσμου). 


Μιχάλης Συριόπουλος
  για τον ρόλο του Καντίντ στο «Καντίντ ή Η αισιοδοξία» του Βολταίρου, σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου (Πόρτα) και για τον ρόλο του  Κίμωνα στην «Πόλη» της Λούλας Αναγνωστάκη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου (Φεστιβάλ Αθηνών/ Πειραιώς 260).

Την εκδήλωση θα ανοίξει ο Σταμάτης Φασουλής. Στο θεσμό του βραβείου θα αναφερθεί ο πρόεδρος της επιτροπής, Κώστας Γεωργουσόπουλος (μέλη της επιτροπής είναι ο Σταμάτης Φασουλής, η Ξένια Καλογεροπούλου, η Λυδία Κονιόρδου και η δημοσιογράφος Αντιγόνη Καράλη). H Ανδριάννα Μπάμπαλη  θα ερμηνεύσει τραγούδια του Δημήτρη Χορν.

Ο περυσινός νικητής του «Βραβείου Δημήτρης Χορν», Γιάννης Νιάρρος, θα παραδώσει το χρυσό σταυρό του Δημήτρη Χορν που είχε λάβει κατά την περυσινή βράβευσή του,  στον φετινό βραβευθέντα.

Τη συνολικότερη οργάνωση έχουν επιμεληθεί ο Σταμάτης Φασουλής  και ο Θεοδόσης Ισαακίδης.  Τη βραδιά επιμελείται σκηνοθετικά ο Γιώργος Λύρας.

Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.

Βραδιά μνήμης για την Χρύσα Σπηλιώτη

Στιγμές ξεχωριστές, συγκίνηση, συναισθήματα ανάμεικτα, όλα μέσα από αγάπη, μοιράστηκαν όσοι βρέθηκαν στη Βραδιά Αφιερωμένη στη Χρύσα Σπηλιώτη, τη  Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου, στο κατάμεστο θέατρο «Γκλόρια».  Φίλοι και συνεργάτες της ηθοποιού και θεατρικής συγγραφέως, που έφυγε τόσο αιφνίδια από κοντά μας, αλλά και απλοί θεατές που την είχαν αγαπήσει μέσα από την πολύχρονη πορεία της στο θεατρικό στερέωμα, γέμισαν την πλατεία και τον εξώστη του θεάτρου για να μοιραστούν μαζί με τους ομιλητές, αναμνήσεις και λόγια τρυφερά, ενώ προβλήθηκε υλικό από την δουλειά της.

Η φωτογραφία της Χρύσας κυριαρχεί στην οθόνη. «Πριν από ένα μήνα βρεθήκαμε φίλοι συνεργάτες και αγαπημένοι άνθρωποι της Χρύσας και αποφασίσαμε να οργανώσουμε αυτήν την εκδήλωση για την ίδια και το έργο της» ανέφερε η Αννέτα Παπαθανασίου στον χαιρετισμό της. «Ήταν συγκινητική η συμμετοχή και η συμπαράσταση όλων των φίλων και συνεργατών της Χρύσας οι οποίοι άμεσα μας έδωσαν υλικό, φωτογραφίες και βίντεο από παραστάσεις της, όπως και άμεση ήταν η ανταπόκριση των ομιλητών, των ανθρώπων που θα μιλήσουν σήμερα. Θα ήθελα όλους να τους ευχαριστήσω», ανέφερε, πριν συστήσει στο κοινό τους ομιλητές της βραδιάς: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλοςσκηνοθέτης, καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών, Γιάννης Αναστασάκηςσκηνοθέτης, καλλιτεχνικός διευθυντής του Κ.Θ.Β.Ε., Θοδωρής Γκόνηςσκηνοθέτης, στιχουργός διευθυντής ΔΗΠΕΘΕ ΚΑΒΑΛΑΣΈλση Σακελλαρίδου, Ομότιμη Καθηγήτρια στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, Κωνσταντίνα Ζηροπούλουθεατρολόγος, διδάσκει στο Πανεπιστήμιο και στη Δραματική Σχολή του Ωδείου ΑθηνώνΆσπα ΤομπούλησκηνοθέτηςΑυγουστίνος Ρεμούνδοςσκηνοθέτης, ηθοποιόςΑγγελική Αντωνίου, σκηνοθέτης κινηματογράφου, Βασίλης Κατσικονούρηςθεατρικός συγγραφέαςΚαρυοφυλλιά Καραμπέτη, ηθοποιόςΓεωργία Δεληγιαννοπούλουφιλόλογος, διευθύνει τον χώρο Τέχνης ‘Ιδιόμελο’ στο Μαρούσι.

«Συνήθως η Χρύσα έβλεπε τις ταινίες μου πριν τις παρουσιάσω και έκανε τις παρατηρήσεις της. Τώρα δεν είναι εδώ για να εγκρίνει την ταινία που την αφορά προσωπικά, αλλά προσπάθησα να την κάνω με, όσο μπορούσα περισσότερη αντικειμενικότητα και πολύ αγάπη, ελπίζοντας ότι δεν θα είχε αντίρρηση» είπε ανοίγοντας την εκδήλωση η Αννέτα Παπαθανασίου, στενή φίλη και συνεργάτιδα της Χρύσας για πάνω από τρεις δεκαετίες, έχοντας αναλάβει την παρουσίαση και τον συντονισμό της βραδιάς, όπως και την παρουσίαση του βιογραφικού οπτικού υλικού από τη ζωή και το έργο της Χρύσας. Θαυμαστή μπαλωματού, Μίνα, Βάρια, Όλγα, Αλεξάνδρα Παύλοβα, Γερτρούδη, κυρία Ελβστεντ, Μπολέττα,  Αντιγόνη, Ηλέκτρα και πολλοί άλλοι ρόλοι ευτύχησαν να αποκτήσουν σάρκα και οστά επί σκηνής από την Χρύσα Σπηλιώτη.  Οι φωτογραφίες της και τα βίντεο στην οθόνη (με την πολύτιμη βοήθεια του μοντέρ Χρόνη Θεοχάρη) μας υπενθύμισαν την καταλυτική  παρουσία της στις παραστάσεις όπου έπαιξε, αλλά και την τηλεοπτική της παρουσία.

Ιδιαίτερη μνεία έγινε στα θεατρικά της έργα και στην παρουσία της Χρύσας Σπηλιώτη ως θεατρική συγγραφέας.  Έμφαση  δόθηκε στο πρώτο της θεατρικό, το «Ποιος ανακάλυψε την Αμερική» (1997), έργο το οποίο αποτέλεσε την αρχή της καριέρας της στη θεατρική γραφή, ενώ έχει ανέβει σε 35 διαφορετικές παραστάσεις, έχει μεταφραστεί σε επτά γλώσσες, έχει παιχτεί σε Ν. Υόρκη, Κροατία, Ολλανδία, Αθήνα,  Λευκωσία, Λεμεσό, στις περισσότερες πόλεις της Ελλάδας, και σχεδόν σε όλα τα ΔΗΠΕΘΕ.  Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, σκηνοθέτης του πρώτου ανεβάσματος του «Ποιος ανακάλυψε την Αμερική» που γνώρισε μεγάλη επιτυχία,  αφού παίχτηκε πρώτα στο θέατρο «Αμόρε» και την επόμενη σαιζόν στο θέατρο «Αυλωνίτη», διηγήθηκε χαριτωμένες στιγμές από τη συνεργασία τους στις πρόβες της παράστασης, δίνοντας έτσι έναν πιο ανάλαφρο τόνο στην αφήγησή του.

Είκοσι  χρόνια μετά, το 2017 – 2018 πρωταγωνιστεί στον μονόλογό της  «Ο γιος μου ο Νικόλαος Μάντζαρος» (που έμελλε να είναι το τελευταίο έργο της….) σε σκηνοθεσία Αυγουστίνου Ρεμούνδου που ανέβηκε στην Αθήνα, αλλά και περιόδευσε ανά την Ελλάδα.  Μέχρι τον μοιραίο Ιούλιο του 2018…. Ο Αυγουστίνος Ρεμούνδος αναφέρθηκε τόσο σε αυτή την παράσταση όσο και στην συνεργασία και στην φιλία που είχαν αναπτύξει, όταν είχε σκηνοθετήσει ένα άλλο  έργο της, τις «Πόρτες».

 “Δεν θα το φανταζόμουν ποτέ πως θα βρισκόμουν σε αυτήν τη θέση σήμερα και ότι θα μιλούσα εδώ μπροστά σας για την απουσία της Χρύσας.  Και η έκπληξη αυτή γίνεται τύψη γιατί, τι μπορεί να γράψει κανείς για ένα αγαπημένο του πρόσωπο, μέσα σε δυο γραμμές, τι μπορεί να πει με πέντε λόγια; Δεν θα παραδεχθώ λοιπόν ποτέ πως η αγαπημένη μου φίλη Χρύσα δεν είναι εδώ» εξομολογήθηκε  ο Θοδωρής Γκόνης, λίγο πριν γυρίσει τον χρόνο πίσω «Γενάρης του ογδόντα -σήμερα -έχουμε μόλις τελειώσει από τις σχολές μας, έχουμε ραντεβού στη γωνία, στο φανάρι Ακαδημίας και Γενναδίου απέναντι από την εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής….».

 “Καλησπέρα φιλενάδα. Πόσες  φορές δεν πιάνω  το τηλέφωνο  σχηματίζοντας, κατά λάθος, το νούμερο σου…”. Με αυτά  τα λόγια η Αγγελική  Αντωνίου άνοιξε τον χαιρετισμό της. “Έφυγες σε μια στιγμή  που είχες βρει καινούργιες ισορροπίες και  ετοιμάζουν να εκτοξευτείς ψηλά” υπογράμμισε, διηγήθηκε  την τελευταία τους συνάντηση,  για να κλείσει με τα ακόλουθα λόγια: “Κοιμήσου όμορφα αγαπημένη φιλενάδα. Καληνύχτα Χρύσα. Κι όνειρα γλυκά”. Για τη φίλη της Χρύσα (“χωρίς τη φιλία της αισθάνομαι φτωχότερη, δυσκολεύομαι να αποδεχθώ την απουσία της”)  αλλά και για τον Δημήτρη, τον σύζυγο της Χρύσας που “έφυγε” μαζί της , μίλησε από καρδιάς η Κωνσταντίνα Ζηροπούλου.

Αφιέρωμα  στην Χρύσα Σπηλιώτη με αποσπάσματα από τα έργα της, θα πραγματοποιήσει  το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου (27/3) ανακοίνωσε ο καλλιτεχνικός  διευθυντής  του, Γιάννης Αναστασάκης.  Ο τελευταίος είχε ζήσει την Χρύσα, ως μέλος του Δ.Σ. του ΚΘΒΕ,  και την κρατά στη μνήμη του σαν “μια όμορφη, χαρούμενη και ταλαντούχα γυναίκα, έναν δοτικό και γενναιόδωρο άνθρωπο”. “Η Χρύσα Σπηλιώτη στήριξε την υπόθεση του ελληνικού έργου, υπηρέτησε την ελληνική δραματουργία με τον καλύτερο τρόπο, χωρίς να επαίρεται γι αυτό” κατά τον Βασίλη Κατσικονούρη. ” Με το ‘Ποιος ανακάλυψε την Αμερική’ έδωσε μια ώθηση και μια πιο ποπ διάσταση στο ελληνικό θεατρικό κείμενο, ξαναφέρνοντας το ζήτημα του στο προσκήνιο”.

«Η Χρύσα είχε πάθος για τα πράγματα που πίστευε και για όσα διεκδικούσε συχνά με εκρηκτικό τρόπο» τόνισε η Άσπα Τομπούλη, σκηνοθέτης του έργου της, «Φωτιά και νερό». «Είχε μία σπάνια αίσθηση του χιούμορ και εκτιμούσε το χιούμορ στους άλλους (δεν συνυπάρχουν και τα δύο κατ’ ανάγκην, ειδικά όταν το χιούμορ κατευθύνεται προς εμάς τους ίδιους). Είχε ταλέντο και χαρίσματα, ήταν ανήσυχη και ερευνητική, αναζητούσε νέους δρόμους και νέα πράγματα, στη ζωή και την τέχνη της. Η Χρύσα είναι ίσως το πιο ΦΩΤΕΙΝΟ πρόσωπο που έχω γνωρίσει» κατέληξε, ενώ  μίλησε και για το «Φωτιά και Νερό», το οποίο «αποτελεί ένα σημαντικό έργο της και ως προς την θεματολογία του και ως προς τον τρόπο που είναι γραμμένο».

Συνολική αναφορά στο έργο της Χρύσας Σπηλιώτη έκανε η Καθηγήτρια Θεατρικών Σπουδών, Ελση Σακελλαρίδου. Διατρέχοντας τα θεατρικά της έργα εστίασε στην τελευταία της παράσταση, «όχι μόνο γιατί ήταν (δυστυχώς) η τελευταία της αλλά γιατί βασιζόταν σε ένα εξαιρετικά γραμμένο κείμενο, το οποίο ενσάρκωνε η ίδια με μια ακούραστη μα απόλυτα ελεγχόμενη ενέργεια, που αναδείκνυε όλη την επιτελεστική δύναμη του ίδιου του κειμένου. Γιατί η Χρύσα ήταν και μια πολύ χαρισματική περφόρμερ…».

Η Γεωργία  Δεληγιαννοπούλου και η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη διάβασαν δύο διηγήματα από το βιβλίο της Χρύσας «Χαμένο Δίκιο». Συγκινητική ήταν η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στην αναφορά της στη Χρύσα, όταν θυμήθηκε τη συνεργασία τους σε σημαντικές παραστάσεις του «Ανοιχτού Θεάτρου» του Γιώργου Μιχαηλίδη («Τρεις αδελφές», «Άμλετ», «Ανθή», «Βάτραχοι»). «Η Χρύσα  θα μας  μείνει  αξέχαστη. Για  την βαθιά της ευγένεια, τη μεγάλη καλοσύνη της, το γάργαρο γέλιο της , το χιούμορ της, την κοινωνική της συνείδηση» είπε η   Κ. Καραμπέτη. Για να προσθέσει: «Για μένα που είχα την απίστευτη χαρά να μοιραστώ μαζί της τη σκηνή, θα μου μείνει αξέχαστη και ως Όλγα, στις “Τρεις Αδελφές” του Τσέχωφ, παράσταση στην οποία παίξαμε μαζί στο “Ανοιχτό Θέατρο”» . Στη συνέχεια διάβασε, αφιερώνοντας  της, με φωνή σπασμένη, τα λόγια της Όλγας, από την τρίτη πράξη που αποτελούν και το φινάλε του έργου.