Κατηγορία: Αφιερώματα

Απάντηση ΔΣ Ελληνικού Φεστιβάλ Α.Ε.

Με αφορμή δήλωση του Καλλιτεχνικού Διευθυντή, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ της 17-3-2019, το Διοικητικό Συμβούλιο του Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου επισημαίνει τα παρακάτω:

Η επιλογή και η αντικατάσταση τόσο των μελών του ΔΣ, όσο και του Καλλιτεχνικού Διευθυντή της «Ελληνικό Φεστιβάλ ΑΕ» ανήκουν στην αρμοδιότητα του Υπουργού Πολιτισμού. Δεν προϋποθέτουν συγκατάθεση ή επικύρωση τρίτων, ούτε τελούν υπό προϋποθέσεις.

Η «Ελληνικό Φεστιβάλ ΑΕ», σύμφωνα με τον ιδρυτικό της νόμο, έχει πλήρη αυτοτέλεια έναντι του εποπτεύοντος Υπουργείου. Ζητήματα αναγόμενα στη διαχείριση και λειτουργία της ανήκουν στην αποκλειστική αρμοδιότητα του Διοικητικού Συμβουλίου.

Τα αποδιδόμενα από τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή στον Οργανισμό σχετικά με δυσλειτουργίες, μη εκτέλεση αποφάσεων, διαχείριση του προϋπολογισμού και καφκικό κλίμα δημοσίου, αποτελούν προσωπικές του εκτιμήσεις. Αν τα αποδιδόμενα ήσαν αληθή, μερίδιο ευθύνης θα έφερε και ο ίδιος.

Η υπεράσπιση του καλλιτεχνικού προγράμματος αποτελεί μέριμνα, προεχόντως, του Καλλιτεχνικού Διευθυντή. Το εποπτεύον Υπουργείο και το Διοικητικό Συμβούλιο μεριμνούν για τη διασφάλιση του δημοσίου συμφέροντος.

Το παρόν Διοικητικό Συμβούλιο έχει στηρίξει αυτά τα περίπου δυόμισι χρόνια με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το έργο του καλλιτεχνικού διευθυντή. Σε αντίθεση με όσα ο ίδιος επισημαίνει, έχει δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες για την υλοποίηση του καλλιτεχνικού προγράμματος, εξασφαλίζοντας ταυτοχρόνως την εύρυθμη λειτουργία του Φεστιβάλ και τη διασφάλιση του δημοσίου συμφέροντος.

Υποψηφιότητες για το θεατρικό βραβείο “Δημήτρης Χορν” 2019

Το βραβείο «Δημήτρης Χορν» 2019  θα απονεμηθεί σε εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 18 Μαρτίου 2019,  στις 8 το βράδυ, στο θέατρο «Δημήτρης Χορν» (Αμερικής 10). Το επαμειβόμενο βραβείο «Δημήτρης Χορν» (για δέκατη ένατη χρονιά φέτος) είναι ο σταυρός που φορούσε ο ηθοποιός, ο οποίος περνάει κάθε χρόνο από τον έναν βραβευμένο στον άλλο, συνοδευόμενος  από περγαμηνή.

Το βραβείο είναι ετήσιο, επαμειβόμενο και απονέμεται για την καλύτερη ερμηνεία νέου άντρα ηθοποιού κατά την περασμένη θεατρική περίοδο. Το θεσμοθέτησε  ο Σταμάτης Φασουλής και το χρηματοδοτεί ο Γιάννης Χορν.

Οι  τέσσερις υποψήφιοι για το «Βραβείο Δημήτρης Χορν» για τη σαιζόν 2017-2018, με αλφαβητική σειρά, είναι οι ακόλουθοι:

 

Θάνος Λέκκας για τον ρόλο του Νάνκι-Που στην όπερα «Ο Μικάδος» των Ουίλλιαμ Σβενκ Γκίλμπερτ και Άρθουρ Σάλλιβαν, σε σκηνοθεσία Ακύλλα Καραζήση (Εθνική Λυρική Σκηνή /Εναλλακτική Σκηνή).

 

Μιχάλης Πανάδης  για τον ρόλο του Έντουαρντ  στον «Φεγγίτη» του Ντέιβιντ Χέαρ, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη (Εμπορικόν)

 

Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης  για τον ρόλο του Ορφέα στο «Ορφέας κι Ευρυδίκη» σε σκηνοθεσία – σύνθεση κειμένου του Δημήτρη Μπογδάνου  (Θέατρο του Νέου Κόσμου). 


Μιχάλης Συριόπουλος
  για τον ρόλο του Καντίντ στο «Καντίντ ή Η αισιοδοξία» του Βολταίρου, σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου (Πόρτα) και για τον ρόλο του  Κίμωνα στην «Πόλη» της Λούλας Αναγνωστάκη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου (Φεστιβάλ Αθηνών/ Πειραιώς 260).

Την εκδήλωση θα ανοίξει ο Σταμάτης Φασουλής. Στο θεσμό του βραβείου θα αναφερθεί ο πρόεδρος της επιτροπής, Κώστας Γεωργουσόπουλος (μέλη της επιτροπής είναι ο Σταμάτης Φασουλής, η Ξένια Καλογεροπούλου, η Λυδία Κονιόρδου και η δημοσιογράφος Αντιγόνη Καράλη). H Ανδριάννα Μπάμπαλη  θα ερμηνεύσει τραγούδια του Δημήτρη Χορν.

Ο περυσινός νικητής του «Βραβείου Δημήτρης Χορν», Γιάννης Νιάρρος, θα παραδώσει το χρυσό σταυρό του Δημήτρη Χορν που είχε λάβει κατά την περυσινή βράβευσή του,  στον φετινό βραβευθέντα.

Τη συνολικότερη οργάνωση έχουν επιμεληθεί ο Σταμάτης Φασουλής  και ο Θεοδόσης Ισαακίδης.  Τη βραδιά επιμελείται σκηνοθετικά ο Γιώργος Λύρας.

Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.

Βραδιά μνήμης για την Χρύσα Σπηλιώτη

Στιγμές ξεχωριστές, συγκίνηση, συναισθήματα ανάμεικτα, όλα μέσα από αγάπη, μοιράστηκαν όσοι βρέθηκαν στη Βραδιά Αφιερωμένη στη Χρύσα Σπηλιώτη, τη  Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου, στο κατάμεστο θέατρο «Γκλόρια».  Φίλοι και συνεργάτες της ηθοποιού και θεατρικής συγγραφέως, που έφυγε τόσο αιφνίδια από κοντά μας, αλλά και απλοί θεατές που την είχαν αγαπήσει μέσα από την πολύχρονη πορεία της στο θεατρικό στερέωμα, γέμισαν την πλατεία και τον εξώστη του θεάτρου για να μοιραστούν μαζί με τους ομιλητές, αναμνήσεις και λόγια τρυφερά, ενώ προβλήθηκε υλικό από την δουλειά της.

Η φωτογραφία της Χρύσας κυριαρχεί στην οθόνη. «Πριν από ένα μήνα βρεθήκαμε φίλοι συνεργάτες και αγαπημένοι άνθρωποι της Χρύσας και αποφασίσαμε να οργανώσουμε αυτήν την εκδήλωση για την ίδια και το έργο της» ανέφερε η Αννέτα Παπαθανασίου στον χαιρετισμό της. «Ήταν συγκινητική η συμμετοχή και η συμπαράσταση όλων των φίλων και συνεργατών της Χρύσας οι οποίοι άμεσα μας έδωσαν υλικό, φωτογραφίες και βίντεο από παραστάσεις της, όπως και άμεση ήταν η ανταπόκριση των ομιλητών, των ανθρώπων που θα μιλήσουν σήμερα. Θα ήθελα όλους να τους ευχαριστήσω», ανέφερε, πριν συστήσει στο κοινό τους ομιλητές της βραδιάς: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλοςσκηνοθέτης, καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών, Γιάννης Αναστασάκηςσκηνοθέτης, καλλιτεχνικός διευθυντής του Κ.Θ.Β.Ε., Θοδωρής Γκόνηςσκηνοθέτης, στιχουργός διευθυντής ΔΗΠΕΘΕ ΚΑΒΑΛΑΣΈλση Σακελλαρίδου, Ομότιμη Καθηγήτρια στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, Κωνσταντίνα Ζηροπούλουθεατρολόγος, διδάσκει στο Πανεπιστήμιο και στη Δραματική Σχολή του Ωδείου ΑθηνώνΆσπα ΤομπούλησκηνοθέτηςΑυγουστίνος Ρεμούνδοςσκηνοθέτης, ηθοποιόςΑγγελική Αντωνίου, σκηνοθέτης κινηματογράφου, Βασίλης Κατσικονούρηςθεατρικός συγγραφέαςΚαρυοφυλλιά Καραμπέτη, ηθοποιόςΓεωργία Δεληγιαννοπούλουφιλόλογος, διευθύνει τον χώρο Τέχνης ‘Ιδιόμελο’ στο Μαρούσι.

«Συνήθως η Χρύσα έβλεπε τις ταινίες μου πριν τις παρουσιάσω και έκανε τις παρατηρήσεις της. Τώρα δεν είναι εδώ για να εγκρίνει την ταινία που την αφορά προσωπικά, αλλά προσπάθησα να την κάνω με, όσο μπορούσα περισσότερη αντικειμενικότητα και πολύ αγάπη, ελπίζοντας ότι δεν θα είχε αντίρρηση» είπε ανοίγοντας την εκδήλωση η Αννέτα Παπαθανασίου, στενή φίλη και συνεργάτιδα της Χρύσας για πάνω από τρεις δεκαετίες, έχοντας αναλάβει την παρουσίαση και τον συντονισμό της βραδιάς, όπως και την παρουσίαση του βιογραφικού οπτικού υλικού από τη ζωή και το έργο της Χρύσας. Θαυμαστή μπαλωματού, Μίνα, Βάρια, Όλγα, Αλεξάνδρα Παύλοβα, Γερτρούδη, κυρία Ελβστεντ, Μπολέττα,  Αντιγόνη, Ηλέκτρα και πολλοί άλλοι ρόλοι ευτύχησαν να αποκτήσουν σάρκα και οστά επί σκηνής από την Χρύσα Σπηλιώτη.  Οι φωτογραφίες της και τα βίντεο στην οθόνη (με την πολύτιμη βοήθεια του μοντέρ Χρόνη Θεοχάρη) μας υπενθύμισαν την καταλυτική  παρουσία της στις παραστάσεις όπου έπαιξε, αλλά και την τηλεοπτική της παρουσία.

Ιδιαίτερη μνεία έγινε στα θεατρικά της έργα και στην παρουσία της Χρύσας Σπηλιώτη ως θεατρική συγγραφέας.  Έμφαση  δόθηκε στο πρώτο της θεατρικό, το «Ποιος ανακάλυψε την Αμερική» (1997), έργο το οποίο αποτέλεσε την αρχή της καριέρας της στη θεατρική γραφή, ενώ έχει ανέβει σε 35 διαφορετικές παραστάσεις, έχει μεταφραστεί σε επτά γλώσσες, έχει παιχτεί σε Ν. Υόρκη, Κροατία, Ολλανδία, Αθήνα,  Λευκωσία, Λεμεσό, στις περισσότερες πόλεις της Ελλάδας, και σχεδόν σε όλα τα ΔΗΠΕΘΕ.  Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, σκηνοθέτης του πρώτου ανεβάσματος του «Ποιος ανακάλυψε την Αμερική» που γνώρισε μεγάλη επιτυχία,  αφού παίχτηκε πρώτα στο θέατρο «Αμόρε» και την επόμενη σαιζόν στο θέατρο «Αυλωνίτη», διηγήθηκε χαριτωμένες στιγμές από τη συνεργασία τους στις πρόβες της παράστασης, δίνοντας έτσι έναν πιο ανάλαφρο τόνο στην αφήγησή του.

Είκοσι  χρόνια μετά, το 2017 – 2018 πρωταγωνιστεί στον μονόλογό της  «Ο γιος μου ο Νικόλαος Μάντζαρος» (που έμελλε να είναι το τελευταίο έργο της….) σε σκηνοθεσία Αυγουστίνου Ρεμούνδου που ανέβηκε στην Αθήνα, αλλά και περιόδευσε ανά την Ελλάδα.  Μέχρι τον μοιραίο Ιούλιο του 2018…. Ο Αυγουστίνος Ρεμούνδος αναφέρθηκε τόσο σε αυτή την παράσταση όσο και στην συνεργασία και στην φιλία που είχαν αναπτύξει, όταν είχε σκηνοθετήσει ένα άλλο  έργο της, τις «Πόρτες».

 “Δεν θα το φανταζόμουν ποτέ πως θα βρισκόμουν σε αυτήν τη θέση σήμερα και ότι θα μιλούσα εδώ μπροστά σας για την απουσία της Χρύσας.  Και η έκπληξη αυτή γίνεται τύψη γιατί, τι μπορεί να γράψει κανείς για ένα αγαπημένο του πρόσωπο, μέσα σε δυο γραμμές, τι μπορεί να πει με πέντε λόγια; Δεν θα παραδεχθώ λοιπόν ποτέ πως η αγαπημένη μου φίλη Χρύσα δεν είναι εδώ» εξομολογήθηκε  ο Θοδωρής Γκόνης, λίγο πριν γυρίσει τον χρόνο πίσω «Γενάρης του ογδόντα -σήμερα -έχουμε μόλις τελειώσει από τις σχολές μας, έχουμε ραντεβού στη γωνία, στο φανάρι Ακαδημίας και Γενναδίου απέναντι από την εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής….».

 “Καλησπέρα φιλενάδα. Πόσες  φορές δεν πιάνω  το τηλέφωνο  σχηματίζοντας, κατά λάθος, το νούμερο σου…”. Με αυτά  τα λόγια η Αγγελική  Αντωνίου άνοιξε τον χαιρετισμό της. “Έφυγες σε μια στιγμή  που είχες βρει καινούργιες ισορροπίες και  ετοιμάζουν να εκτοξευτείς ψηλά” υπογράμμισε, διηγήθηκε  την τελευταία τους συνάντηση,  για να κλείσει με τα ακόλουθα λόγια: “Κοιμήσου όμορφα αγαπημένη φιλενάδα. Καληνύχτα Χρύσα. Κι όνειρα γλυκά”. Για τη φίλη της Χρύσα (“χωρίς τη φιλία της αισθάνομαι φτωχότερη, δυσκολεύομαι να αποδεχθώ την απουσία της”)  αλλά και για τον Δημήτρη, τον σύζυγο της Χρύσας που “έφυγε” μαζί της , μίλησε από καρδιάς η Κωνσταντίνα Ζηροπούλου.

Αφιέρωμα  στην Χρύσα Σπηλιώτη με αποσπάσματα από τα έργα της, θα πραγματοποιήσει  το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου (27/3) ανακοίνωσε ο καλλιτεχνικός  διευθυντής  του, Γιάννης Αναστασάκης.  Ο τελευταίος είχε ζήσει την Χρύσα, ως μέλος του Δ.Σ. του ΚΘΒΕ,  και την κρατά στη μνήμη του σαν “μια όμορφη, χαρούμενη και ταλαντούχα γυναίκα, έναν δοτικό και γενναιόδωρο άνθρωπο”. “Η Χρύσα Σπηλιώτη στήριξε την υπόθεση του ελληνικού έργου, υπηρέτησε την ελληνική δραματουργία με τον καλύτερο τρόπο, χωρίς να επαίρεται γι αυτό” κατά τον Βασίλη Κατσικονούρη. ” Με το ‘Ποιος ανακάλυψε την Αμερική’ έδωσε μια ώθηση και μια πιο ποπ διάσταση στο ελληνικό θεατρικό κείμενο, ξαναφέρνοντας το ζήτημα του στο προσκήνιο”.

«Η Χρύσα είχε πάθος για τα πράγματα που πίστευε και για όσα διεκδικούσε συχνά με εκρηκτικό τρόπο» τόνισε η Άσπα Τομπούλη, σκηνοθέτης του έργου της, «Φωτιά και νερό». «Είχε μία σπάνια αίσθηση του χιούμορ και εκτιμούσε το χιούμορ στους άλλους (δεν συνυπάρχουν και τα δύο κατ’ ανάγκην, ειδικά όταν το χιούμορ κατευθύνεται προς εμάς τους ίδιους). Είχε ταλέντο και χαρίσματα, ήταν ανήσυχη και ερευνητική, αναζητούσε νέους δρόμους και νέα πράγματα, στη ζωή και την τέχνη της. Η Χρύσα είναι ίσως το πιο ΦΩΤΕΙΝΟ πρόσωπο που έχω γνωρίσει» κατέληξε, ενώ  μίλησε και για το «Φωτιά και Νερό», το οποίο «αποτελεί ένα σημαντικό έργο της και ως προς την θεματολογία του και ως προς τον τρόπο που είναι γραμμένο».

Συνολική αναφορά στο έργο της Χρύσας Σπηλιώτη έκανε η Καθηγήτρια Θεατρικών Σπουδών, Ελση Σακελλαρίδου. Διατρέχοντας τα θεατρικά της έργα εστίασε στην τελευταία της παράσταση, «όχι μόνο γιατί ήταν (δυστυχώς) η τελευταία της αλλά γιατί βασιζόταν σε ένα εξαιρετικά γραμμένο κείμενο, το οποίο ενσάρκωνε η ίδια με μια ακούραστη μα απόλυτα ελεγχόμενη ενέργεια, που αναδείκνυε όλη την επιτελεστική δύναμη του ίδιου του κειμένου. Γιατί η Χρύσα ήταν και μια πολύ χαρισματική περφόρμερ…».

Η Γεωργία  Δεληγιαννοπούλου και η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη διάβασαν δύο διηγήματα από το βιβλίο της Χρύσας «Χαμένο Δίκιο». Συγκινητική ήταν η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στην αναφορά της στη Χρύσα, όταν θυμήθηκε τη συνεργασία τους σε σημαντικές παραστάσεις του «Ανοιχτού Θεάτρου» του Γιώργου Μιχαηλίδη («Τρεις αδελφές», «Άμλετ», «Ανθή», «Βάτραχοι»). «Η Χρύσα  θα μας  μείνει  αξέχαστη. Για  την βαθιά της ευγένεια, τη μεγάλη καλοσύνη της, το γάργαρο γέλιο της , το χιούμορ της, την κοινωνική της συνείδηση» είπε η   Κ. Καραμπέτη. Για να προσθέσει: «Για μένα που είχα την απίστευτη χαρά να μοιραστώ μαζί της τη σκηνή, θα μου μείνει αξέχαστη και ως Όλγα, στις “Τρεις Αδελφές” του Τσέχωφ, παράσταση στην οποία παίξαμε μαζί στο “Ανοιχτό Θέατρο”» . Στη συνέχεια διάβασε, αφιερώνοντας  της, με φωνή σπασμένη, τα λόγια της Όλγας, από την τρίτη πράξη που αποτελούν και το φινάλε του έργου.

Yποψηφιότητες για το θεατρικό βραβείο “Μελίνα Μερκούρη” 2019

Ίδρυμα Μελίνα Μερκούρη

Απονομή “Θεατρικού Βραβείου Μελίνα Μερκούρη”

Φέτος συμπληρώνονται δεκατρία χρόνια από την καθιέρωση του “Θεατρικού Βραβείου Μελίνα Μερκούρη” που απονέμεται σε αναγνώριση  της καλύτερης γυναικείας ερμηνείας νέας ηθοποιού της περασμένης θεατρικής περιόδου. Η τιμητική διάκριση στη μνήμη της Μελίνας συνεκτιμά τη μέχρι τώρα σκηνική παρουσία των νέων ταλαντούχων  ηθοποιών και τις υποκριτικές επιδόσεις τους. Το βραβείο ανέρχεται σε  3.000 ευρώ και η τιμώμενη ηθοποιός κρατά για ένα χρόνο την  καρφίτσα της Μελίνας Μερκούρη, την οποία παραδίδει στην ομότεχνή της που διακρίνεται την επόμενη χρονιά. Την επιτροπή του βραβείου αποτελούν οι Μάγια Λυμπεροπούλου (επίτιμη πρόεδρος), Δηώ Καγγελάρη, Ματίνα Καλτάκη, Δημήτρης Λιγνάδης, Μιχαήλ Μαρμαρινός,  Ρένη Πιττακή.

Οι φετινές υποψήφιες για το βραβείο είναι:

Ευαγγελία Καρακατσάνη

Έργο: Το Τραμ με το όνομα Πόθος

Συγγραφέας: Τένεσι Γουίλιαμς

Σκηνοθεσία: Μιχαήλ Μαρμαρινός

Θέατρο: Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

 

Ηρώ Μπέζου   

Έργο: Φιντανάκι  

Συγγραφέας: Παντελής Χορν

Σκηνοθεσία: Ανέστης Αζάς

Θέατρο:  Εθνικό Θέατρο Πειραματική Σκηνή (-Ι Θέατρο Rex – Σκηνή “Κατίνα Παξινού”)

 

Σίσσυ Τουμάση

Έργο:  Η Αγριόπαπια

Συγγραφέας: Χένρικ Ίψεν

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τάρλοου

Θέατρο: Πορεία

 

Έλλη Τρίγγου

Έργο: Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας

Κείμενο: Δημήτρης Δημητριάδης

Σκηνοθεσία: Θάνος Σαμαράς

Χώρος: Μπάγκειον

Η απονομή θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 19 Μαρτίου 2019 στις 19:30,  στο Ίδρυμα Μελίνα Μερκούρη, Πολυγνώτου 9-11, Πλάκα, τηλ. 210 3315601 (μετρό Μοναστηράκι). Είσοδος ελεύθερη.

Eίδαμε το “Κάθε Τρίτη με τον Μόρι” στο θέατρο Ιλίσια-Βολανάκης

10945870_10153054393364691_3752937194273345367_oΓράφει η Άννα Μαύρου (Anna Black)

Μιτς: «Αν ο σκοπός του ν’αγαπάς είναι…»

Mόρι: «Δεν υπάρχει σκοπός του ν’αγαπάς, το ν’αγαπάς είναι ο σκοπός.»

Όλοι είχαμε έναν καθηγητή στη ζωή μας που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ. Έναν δάσκαλο ή καθηγητή που προσπερνούσε τα στενά όρια του μαθητικής ύλης και της διδακτικής αίθουσας και μεταπηδούσε στα χωράφια της αφειδώλευτης αγάπης προς τους μαθητές. Αυτή η σχέση πρωταγωνιστεί στη παράσταση «Κάθε Τρίτη με τον Μόρι» («Tuesdays with Morrie»).

Βιβλίο μεταφρασμένο σε 45 γλώσσες, με πωλήσεις πάνω από 14 εκατομμύρια αντίτυπα, είναι ένα σύγχρονο αριστουργηματικό κείμενο που γυρίστηκε και σε τηλεοπτική ταινία (με πρωταγωνιστές τους Hank Azaria και τον Jack Lemmon) και απέσπασε, ανάμεσα σε άλλα, 4 βραβεία Εmmy.

Είναι η αληθινή ιστορία των Χρονικών των συναντήσεων ενός φοιτητή Μitch Albom και του καθηγητή Κοινωνιολογίας Morrie Schwartz. Έχοντας συνδεθεί οι δυο τους από τα φοιτητικά χρόνια, δίνουν την υπόσχεση να κρατήσουν επαφή μετά την αποφοίτηση. 16 χρόνια περνούν χωρίς να ανταλλάξουν καθόλου νέα. Ο Μitch, φτασμένος αθλητικογράφος, ένας αυθεντικός τεχνοκράτης πια, βλέπει τυχαία μία μέρα στην τηλεόραση τον ετοιμοθάνατο καθηγητή του να δίνει συνέντευξη για την θανατηφόρα του ασθένεια (Πλάγια Μυατροφική Σκλήρυνση Αmyotrophic Lateral Sclerosis – ALS ή Νόσος του Κινητικού Νευρώνα), και αποφασίζει να επικοινωνήσει μαζί του. Έκτοτε κάθε Τρίτη θα συναντιώνται μέχρι εκείνος να καταλήξει. Κάθε Τρίτη θα του χαρίζεται το πιο δυνατό μάθημα ζωής από έναν άνθρωπο που πεθαίνει. Ένα μάθημα, που συνεχίζεται έξω από την τάξη, που δεν τελειώνει ποτέ.

Το θεατρικό ανέβασμα στο Ιλίσια-Βολανάκης στέκεται στο ύψος της επιτυχίας του βιβλίου. Σκηνοθεσία με ωραίο ρυθμό και βαθιά ευαισθησία από τον πολλά υποσχόμενο Νικορέστη Χανιωτάκη, ο οποίος μας έχει παρουσιάσει ως τώρα ένα σερί με όμορφες σκηνοθετικά δουλειές. Θεωρώ ότι έχουμε πολλά να περιμένουμε από τον συγκεκριμένο σκηνοθέτη. Βοήθησε κατά πολύ και η θεατρική προσαρμογή, για να μεταφερθούν στην σκηνή όλα τα σημαίνοντα χωρίς φλυαρίες, ώστε εύκολα να εισέλθουν οι θεατές στο κόσμο των ηρώων.

Δυνατή χημεία ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές. Στο α’ μέρος όπως απαιτεί ο ρόλος, ο κ. Βαλτινός, παντοτινός γόης ας μου επιτραπεί, ενσαρκώνει με μπρίο και ζωντάνια τον ιδιαιτέρως συμπαθή καθηγητή που πορεύεται στη ζωή με χορό, μουσική, χιούμορ, πάθος και αγάπη. Ο κ. Σαρακατσάνης «στρώνει» με τη μοναδική δεξιοτεχνία του τη σκηνή ώστε να ταυτιστούμε μαζί του για να εισέλθει ο κ. Βαλτινός να απαντήσει τα υπαρξιακά ερωτήματα που βασανίζουν όχι μόνο τον Μιτς αλλά και όλους μας. Το δεύτερο μέρος είναι πιο συναισθηματικό, πιο εσωτερικό. Περνάμε στην εσωτερική περιπλάνηση των αξιών των πρωταγωνιστών. Κατάθεση ψυχής για τη ζωή, τις σχέσεις, την οικογένεια, την αγάπη, τον θάνατο. Όσο προχωρά η ασθένεια και «λιώνει» τον Μόρι, ο Μιτς μαλακώνει μαζί του βαδίζοντας τον δρόμο της αυτογνωσίας. Σώζει τη σχέση του, αντιλαμβάνεται πόσο σκλάβος είναι στη δουλειά του και επαναδιαπραγματεύεται, συμφιλιώνεται με την ιδέα του θανάτου.

Έχει τόση ανάγκη ο γεμάτος με Μιτς κόσμος, από τους Μόρι προωθητές καταλύτες!

Φροντίστε εγκαίρως για τα εισιτήριά σας γιατί η παράσταση είναι sold-out.

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση “Κάθε Τρίτη με τον Μόρι” που θα παίζεται για λίγες ακόμη παραστάσεις, κάθε Δευτέρα και Τρίτη, στο θέατρο Ιλίσια Βολανάκης Εδώ

Δημήτρης Μαύρος: “Ο άνθρωπος πρέπει να είναι σε εγρήγορση γιατί η βία είναι κρυμμένη στην καθημερινότητα μας”

10945870_10153054393364691_3752937194273345367_oΥπεύθυνη Συνέντευξης: Άννα Μαύρου (Anna Black)

Παρακολούθησα στο θέατρο Olvio την εξαιρετική παράσταση Tango, έργο που χάρισε στον δημιουργό της, τον Πολωνό Slawomir Mrozek, μία θέση ανάμεσα στους κορυφαίους δραματουργούς του πρωτοποριακού θεάτρου. Μετά την παράσταση είχα την χαρά να συνομιλήσω με τον πρωταγωνιστή Δημήτρη Μαύρο, για να μας εισάγει λίγο στον κόσμο του ήρωα που υποδύεται.

Η ιστορία μίας ιλαροτραγικής οικογενειακής σάγκας. Θα μπορούσες να μας βοηθήσεις να την τοποθετήσουμε σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο;

Δημήτρης Μαύρος: Το Tango γράφτηκε το 1964. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Βελιγράδι το 1965 και στην συνέχεια τον ίδιο χρόνο, παρουσιάζεται στην Βαρσοβία από τον θίασο του Έρβιν Άξερ. Η παράσταση αποτέλεσε ένα θρίαμβο που έγινε η απαρχή μιας σημαντικής πορείας του έργου στην Ευρώπη. Στην χώρα μας παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1972 από το θίασο του Ν. Κούρκουλου στο θέατρο Αλάμπρα, σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου. Βάση αυτού του χρονολογικού πλαισίου για τα πρώτα ανεβάσματα του έργου, είναι εύκολο να πραγματοποιήσει κανείς μια πρώτη εκτίμηση για τον χωροχρόνο του έργου. Αλλά για μένα ο πραγματικός χωροχρόνος του κειμένου είναι μια αέναη κίνηση μέσα στην ιστορία του Δυτικού πολιτισμού από τον Διαφωτισμό μέχρι τις μέρες μας. Η διαχρονικότητα του έγκειται ακριβώς σε αυτό: Στην πλήρη απουσία οριοθέτησης χρόνου μέσα στο έργο. To έργο -όπως έγραψε ο κ. Γ. Πεφάνης στην κριτική του- είναι ένα φαρσικό θεατρικό σχόλιο για τα ιστορικά πεπραγμένα και το πολιτικό οικοδόμημα ολόκληρης της Ευρώπης. Τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται ο Μρόζεκ δεν έπαψαν ποτέ να απασχολούν το μυαλό κάθε ανθρώπου. Στις μέρες μας γίνεται ακόμη πιο επίκαιρο όταν βλέπεις την βία να ξεπηδά από παντού και να παίρνει την ουσιαστική της υπόσταση καλυμμένη πίσω από τις μάζες του πλήθους.

Το έργο πραγματικά βρίθει αποφθεγμάτων. Κάθε ατάκα και μια ιστορία. Γιατί κατά την γνώμη σου ο Slawomir Mrozek χρησιμοποίησε ως τίτλο του έργου του τον συγκεκριμένο;

Δημήτρης Μαύρος: Το Tango είναι ένας χορός για δύο. Ένας δυναμικός επιθετικός χορός. Σώμα με σώμα, ένα βήμα εμπρός, δύο βήματα πίσω. Τα κορμιά μπλέκονται, το πάθος ξεχειλίζει.  Όλα χωράνε σε αυτόν τον χορό. Πάθος, ένταση, ζωή, επανάσταση!!! Η πάλη των δύο…. δεν είναι μόνος του κανείς…

Γνώρισέ μας τον πατέρα του Άρθουρ, τον οποίο υποδύεσαι, τον Στόμιλ.

Δημήτρης Μαύρος: Ο Στόμιλ είναι ένας αφημένος άνθρωπος. Η παραίτηση είναι αυτό που τον χαρακτηρίζει. Ασχολείται με πειραματισμούς γύρω από την τέχνη για να δηλώνει την παρουσία του. Απογοητευμένος από την εξέλιξη των καταστάσεων, θεωρεί ότι το χρέος του το έχει κάνει.

Είναι όντως «όπου φυσάει ο άνεμος» άτομο;

Δημήτρης Μαύρος: Θα έλεγα ναι και όχι. Ο Στόμιλ παραιτείται από τα πάντα εκτός από την τέχνη του. Αυτή είναι η αντίδρασή του στην έκβαση της ζωής του. 

Η σχέση του με την οικογένειά του και ειδικά με τον γιό του πως είναι;

Δημήτρης Μαύρος: Η σχέση γονιού και παιδιού, παραμένει ίδια σε οποιαδήποτε εποχή. Βλέπουμε το χάσμα ανάμεσα στις δυο γενιές. Ο Στόμιλ, βλέπει στο γιο του τον εαυτό του όταν ήταν στην ηλικία του. Παρ’ ό,τι ο γιος  του έχει διαφορετικές ιδέες από τον ίδιο, η αγάπη του προς εκείνον παραμένει ίδια.

Ποια είναι η στάση του όσον αφορά την εξέλιξη της ιστορίας και την ανάληψη εξουσίας από τον Έντι; 

Δημήτρης Μαύρος: Μέσα από τον Έντι αντιλαμβάνεται ότι η αδράνεια του και η αποχή από τα τεκταινόμενα, έθρεψαν το τέρας της βίας. Νοιώθει γερασμένος και ανήμπορος να αντιδράσει στην βία της εξουσίας.

Να περιμένουμε κάτι από αυτόν μελλοντικά, κάποιας μορφής αντίδρασης  ή τον αισθάνεσαι πλήρως συμφιλιωμένο με όλα τα τραγικά που συμβαίνουν γύρω του;

Δημήτρης Μαύρος: Η συμφιλίωση του με τα τραγικά είναι δεδομένη. Η αδράνεια του τον σπρώχνει σε αποχή από την ενασχόληση του με τα κοινά. Όταν χτυπήσει όμως την πόρτα του ο κίνδυνος της βίας ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν θα αντιδράσει; Κανείς. Ο άνθρωπος είναι απρόβλεπτος….. Οι αντιδράσεις του μας αιφνιδιάζουν όταν βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο ο ίδιος.

Τι θα ήθελες ιδανικά να ξυπνήσει η παράστασή σας στην συνείδηση του θεατή;

Δημήτρης Μαύρος: Την πεποίθηση ότι ο άνθρωπος πρέπει να είναι σε εγρήγορση γιατί η βία είναι κρυμμένη στην καθημερινότητα μας και δεν χρειάζεται να φθάσει μπρος στην πόρτα μας, να μπει μέσα στο σπίτι μας για να αντιδράσουμε.

Τα επόμενα θεατρικά σου σχέδια;

Δημήτρης Μαύρος: Συνεχίζω στο θέατρο OLVIO με «Το υπόγειο» και μικρή περιοδεία με την παράσταση “ΟΔΟ ΑΒΥΣΣΟΥ, ΑΡΙΘΜΟΣ ΜΗΔΕΝ”.

Μία ευχή για σένα και μία ευχή για τους άλλους για την νέα χρόνια που ζούμε.

Δημήτρης Μαύρος: Να έχουν υγεία τα αγαπημένα μου πρόσωπα και εγώ. Να έχει υγεία όλος ο κόσμος και να ζούμε την καθημερινότητα μας με λιγότερο τρόμο!

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Tango που θα παίζεται για λίγες ακόμη παραστάσεις, κάθε Δευτέρα και Τρίτη, στο θέατρο Olvio Εδώ

Κριτική για την παράσταση «Ο ΕΡΑΣΤΗΣ» στο θέατρο «ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ»

Από τον Γιάννη Αργυρούδη – Δημοσιογράφο

Το μονόπρακτο του Πίντερ  «Ο Εραστής» («The Lover») πρωτοπαρουσιάστηκε στην τηλεόραση από το βρετανικό ITV τον Μάρτιο του 1963, έκανε αίσθηση στο τηλεοπτικό κοινό της εποχής και ξεκίνησε την θεατρική του πορεία λίγους μήνες αργότερα.

Πρόκειται ίσως για το έργο του Πίντερ που είναι πιο πολύ κοντά στην κωμωδία από όλα τα υπόλοιπά του έργα.

Ήρωες του έργου είναι ο Ρίτσαρντ και η Σάρα, ένα παντρεμένο -από δεκαετίας- ζευγάρι αστών που ζει σε κάποιο προάστιο. Από την πρώτη κιόλας ατάκα, ο συγγραφέας μας ξαφνιάζει, καθοδηγώντας μας να πιστέψουμε ότι το ζευγάρι έχει συνάψει μια συμφωνία ανοιχτής σχέσης προκειμένου να αντιμετωπίσει την φθορά που έχει επιφέρει ο χρόνος στο γάμο τους.

Τα λεγόμενα όμως μπορεί και να απατούν ή και να έχουν διττή ερμηνεία, κάτι που εδώ ο Πίντερ αξιοποιεί στο έπακρο δημιουργώντας και έναν μικρό γρίφο για τους θεατές.

Στην παράσταση του θεάτρου ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ (και στα πλαίσια της θεματικής ενότητας «Άβυσσος η ψυχή…»), ο Γιάννης Μπουραζάνας με την μετάφραση και την σκηνοθεσία του, δημιουργεί με επιτυχία το δίπολο αστικού καθωσπρεπισμού-σεξουαλικού πόθου που επιδιώκει ο συγγραφέας.

Η σκηνογραφία και η μουσική εξαιρετικά καλόγουστες, εξυπηρετούν αποτελεσματικά το κείμενο. Η Δανάη Τωράκη δίνει μια πολύ στέρεη αλλά και αισθαντική-αισθησιακή ερμηνεία στο ρόλο της συζύγου.

Η έκπληξη όμως της παράστασης είναι ο Ντίνος Γκελαμέρης, που αν και πολύ νέος στα θεατρικά πράγματα, πραγματικά απογειώνει την παράσταση με αέρα και ακρίβεια πολύ έμπειρου ηθοποιού. Πολλά συγχαρητήρια στο θέατρο ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ που μας παρουσιάζει ακόμα μία αξιολογότατη παράσταση.

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Ο εραστής που θα παίζεται στο θέατρο Αγγέλων Βήμα Εδώ

 

Παρουσίαση του 27ου τόμου «Επίλογος 2018» στο Μουσείο Μπενάκη

Στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη της οδού Πειραιώς, η ετήσια πολιτιστική έκδοση «Επίλογος» γιόρτασε στις 11 Δεκεμβρίου, τα 27α γενέθλιά της συγκεντρώνοντας κορυφαίες προσωπικότητες του πνεύματος και του πολιτισμού του τόπου μας.

Στο πλαίσιο της φετινής εκδήλωσης έγιναν οι απονομές τιμής στον καθηγητή γλωσσολογίας του Παν/μίου Αθηνών κ. Γιώργο Μπαμπινιώτη για το σύνολο της προσφοράς του στα ελληνικά Γράμματα, τον αρχιτέκτονα κ. Μανόλη Κορρέ για το πλούσιο έργο του στη διάσωση και ανάδειξη της Πολιτιστικής μας κληρονομιάς και τον συνθέτη-τραγουδοποιό κ. Διονύση Σαββόπουλο για το σύνολο του έργου του στην ελληνική μουσική σκηνή.

Οι τιμητικές διακρίσεις επιδόθηκαν από την Α.Ε. τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κύριο Προκόπιο Παυλόπουλο.

Ως είθισται, στο πρώτο μέρος της εκδήλωσης έγινε η παρουσίαση του 27ου τόμου «Επίλογος 2018» από τον αρχισυντάκτη της έκδοσης, δημοσιογράφο Γιάννη Ν. Μπασκόζο, τον σύμβουλο έκδοσης συγγραφέα Κώστα Γεωργουσόπουλο και τον διευθυντή της Τάκη Βλαστό, οι οποίοι αναφέρθηκαν τόσο στην ύλη της φετινής έκδοσης, που περιλαμβάνει τα πολιτιστικά γεγονότα της χρονιάς που πέρασε, όσο στις ακατάβλητες προσπάθειες των ανθρώπων του πολιτισμού στις μέρες μας.

Ακολούθησε ένα αφιέρωμα στα 20 χρόνια λειτουργίας και δημιουργίας του θεάτρου «Τρένο στο Ρουφ» με την προβολή video.     

Στο δεύτερο μέρος της εκδήλωσης προβλήθηκαν βίντεο με χαρακτηριστικά αποσπάσματα για το έργο των τιμηθέντων και πραγματοποιήθηκαν οι βραβεύσεις.

Για τον κ. Γιώργο Μπαμπινιώτη μίλησε ο καθηγητής αρχαιολογίας κ. Βασίλης Λαμπρινουδάκης, για τον κ. Μανόλη Κορρέ ο σκηνοθέτης κ. Λάκης Παπαστάθης και για τον κ. Διονύση Σαββόπουλο ο φιλόλογος και ποιητής κ. Κώστας Γεωργουσόπουλος.

Η προσέλευση του κόσμου ήταν αναπάντεχη όπως και η ανταπόκριση στο κάλεσμα του «Επιλόγου» για τις απονομές τιμής των εξεχουσών αυτών προσωπικοτήτων έκανε την ατμόσφαιρα της βραδιάς ιδιαίτερα συγκινητική. Τα λόγια των ομιλητών που παρουσίασαν τους βραβευθέντες ήταν γεμάτα θαυμασμό και εκτίμηση και οι ευχαριστήριες ομιλίες των τελευταίων, φανέρωναν τη σεμνότητά τους.

Ο Διευθυντής Έκδοσης του ΕΠΙΛΟΓΟΥ Τάκης Βλαστός, η Ιδρύτρια του Τρένο στο Ρουφ Τατιάνα Λύγαρη και ο ηθοποιός Σπύρος Μπιμπίλας

Κάθε ένας από τους τιμηθέντες, με το ήθος των ανθρώπων που προσφέρουν αλλά και αγάπη γι’ αυτό που κάνουν, δήλωσαν μεταξύ άλλων:

«Αν κάποιος με ρωτούσε τι είμαι θα του έλεγα: Δάσκαλος, αυτό, είμαι δάσκαλος» – Γιώργος Μπαμπινιώτης

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κύριος Προκόπιος Παυλόπουλος επιδίδει το βραβείο στον κ. Γ. Μπαμπινιώτη

«Πάντα εκτιμούσα τους ανθρώπους που δουλεύουν με τα χέρια, οι άνθρωποι που κάνουν χειρωνακτικές εργασίες έχουν ένα ήθος» – Μανόλης Κορρές

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κύριος Προκόπιος Παυλόπουλος επιδίδει το βραβείο στον κ. Μ. Κορρέ

«Πάντα έκανα αυτό που αισθανόμουν, ακόμα κι αν δεν ήταν αποδεκτό από τους άλλους» – Δ. Σαββόπουλος

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κύριος Προκόπιος Παυλόπουλος επιδίδει το βραβείο στον κ. Δ. Σαββόπουλο

Την εκδήλωση παρουσίασε o Γρηγόρης Βαλτινός που με την αυθεντικότητά του και το χιούμορ του  εξέφρασε το γνήσιο θαυμασμό όλων των παρευρισκόμενων για τους τιμώμενους αλλά και το κύρος του θεσμού.

Μετά τις απονομές ο Διονύσης Σαββόπουλος ερμήνευσε με την αξεπέραστη φωνή του δύο από τα αγαπημένα τραγούδια του που μεγάλωσαν γενιές Ελλήνων. Στο πιάνο τον συνόδευσε ο Στάθης Άννινος.

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους: ο υφυπουργός Πολιτισμού κ. Κ. Στρατής ως εκπρόσωπος της Κυβερνήσεως, ο κος Π. Σκουρολιάκος ως εκπρόσωπος του προέδρου της Βουλής, η κα Όλγ. Κεφαλογιάννη ως εκπρόσωπος του προέδρου της Ν.Δ. Κυρ. Μητσοτάκη, η κα Όλγ. Κεφαλίδου ως εκπρόσωπος της προέδρου του ΚΙΝ.ΑΛ. κας Φ. Γεννηματά και βουλευτές όλων των κομμάτων.

Αλλά και καλλιτέχνες, άνθρωποι των Γραμμάτων, των Τεχνών, και της κοινωνικής  ζωής: η κα Τ. Λύγαρη, η δντρια της Εθν. Πινακοθήκης κα Μ. Λαμπράκη-Πλάκα, κα Μ. Πατούλη-Σταυράκη Πρ. της UNESCO Βορείων Προαστίων, ο Πανεπιστημιακός Μιχ. Μερακλής, η κα Σύλ. Κουτρούλη,η ιστορικός κα Μ. Ηλιού, η κα Κική Μουσελά, η κα Δώρα Μασκλαβάνου,ο κ. Μ. Μητσιάς, ο κ. Ι. Κύζης, ο κ. Γιακουμακάτος, η Ζ. Σαπουντζάκη, ο Κ. Τριανταφυλλόπουλος, ο Γ. Μόρτζος, η Κ. Λέχου, η Μ. Παπαοικονόμου, ο Σπ. Μπιμπίλας, ο Σπ. Πούλης κ.ά.

Η βραδιά έκλεισε με κοκτέιλ στον φιλόξενο χώρο του φουαγιέ του Μουσείου Μπενάκη.

Ο «ΕΠΙΛΟΓΟΣ 2018» βρίσκεται σε όλα τα  βιβλιοπωλεία από την 1η Δεκέμβρη.
Σελίδες: 576
Τιμή: 42 ευρώ

 

Nατάσα Παπαμιχαήλ: Ο χορός είναι η κοινή γλώσσα όλου του κόσμου, καθώς όλοι ανεξαιρέτως ζούμε μέσα σε ένα σώμα που κινείται διαρκώς, ακολουθεί ρυθμούς, χαίρεται και λυπάται.”

10945870_10153054393364691_3752937194273345367_o Από την Άννα Μαύρου (Anna Black)

Μία όμορφη κουβέντα με την Νατάσα Παπαμιχαήλ, διακεκριμένη χορογράφο και χορεύτρια, επ’ ευκαιρία της παιδικής παράστασης «Τα μάγια της πεταλούδας» στην οποία χορεύει. Το έργο είναι βασισμένο στο ομώνυμο έργο του Φ. Γκ. Λόρκα και η χορογραφία είναι της Κατερίνας Ανδριοπούλου. Η παράσταση ξεκίνησε να παίζεται για δεύτερη χρονιά στο θέατρο OLVIO, από την Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2018 για λίγες μόνο παραστάσεις.

Χορός. Η κοινή γλώσσα των παιδιών όλου του κόσμου. Πόσο σημαντικό είναι, Νατάσα, στη ζωή ενός παιδιού να μαθαίνει και να διαισθάνεται τον κόσμο μέσα από τον χορό;

Nατάσα Παπαμιχαήλ: Θα έλεγα πως ο χορός είναι η κοινή γλώσσα όλου του κόσμου και όχι μόνο των παιδιών, καθώς όλοι ανεξαιρέτως ζούμε μέσα σε ένα σώμα που διαρκώς κινείται, ακολουθεί ρυθμούς, χαίρεται και λυπάται. Για ένα παιδί το να παρατείνει την ικανότητα του να εκφράζεται και αντίλαμβάνεται τον κόσμο μέσα από το σώμα του, του δίνει τη δυνατότητα να γίνει ένας ενήλικας που δύσκολα θα χάσει την σύνδεση με τα βαθύτερα ένστικτά του και άρα θα αναζητά στη ζωή του ένα από τα πολυτιμότερα αγθά,  που είναι η εσωτερική του ελευθερία.

Γιαυτούς τους λόγους ιδρύθηκε η ομάδα χορού X-Art που απευθύνεται αποκλειστικά σε παιδιά; Μίλησέ μας λίγο για την ομάδα.

Nατάσα Παπαμιχαήλ: Η ομάδα ιδρύθηκε από την Κατερίνα Ανδριοπούλου χορογράφο και χορεύτρια, η οποία πάντα είχε και έχει μέσα της ένα μικρό παιδί με ποιητική ψυχή. Έτσι, ήταν μονόδρομος για κείνη να συνδυάσει την τέχνη της με το παραμύθι και τις βαθύτερες ανθρώπινες ανάγκες. Οι παραστάσεις της ομάδας χορού X- Art απευθύνονται σε παιδιά από 3 έως 93 ετών. Με την Κατερίνα Ανδριοπούλου συνεργαζόμαστε πολλά χρόνια και η ανάγκη μας να μιλήσουμε στις ψυχές των παιδιών χορεύοντας, έφερε στη σκηνή του θεάτρου OLVIO “Τα Μάγια της Πεταλούδας”.

Το θέατρο OLVIO με πίστη στις ευεργετικές συνέπειες της τέχνης στον άνθρωπο αλλά και ιδιαίτερα του χορού στα παιδιά, στηρίζει το χοροθέατρο ακόμα και στις δύσκολες μέρες που περνάει γενικά το Θέατρο.

Τι συναισθήματα σου δημιουργεί να χορεύεις για παιδιά;

Nατάσα Παπαμιχαήλ: Είναι εντυπωσιακό το πόσα περισσότερα πράγματα καταλαβαίνουν τα παιδιά από μία παράσταση χορού σε σχέση με τους ενήλικες. Τα παιδιά ακριβώς επειδή παίζουν πάντα χρησιμοποιώντας το σώμα τους, μπορούν πολύ εύκολα να αντιλαμβάνονται τους σωματικούς κώδικες και επομένως και τα συναισθήματα τους προκαλούνται όταν παρακολουθούν χορό. Είναι υπέροχο να χορεύει κανείς για αυτό κοινό.

Σκαθάρια, πεταλούδες, πυγολαμπίδες, γρύλοι, σκορπιοί, τζίτζικες, φαύνοι. Ο θαυμαστός κόσμος των εντόμων. Ποιος είναι ο ρόλος που ερμηνεύεις και τι σε ενδιαφέρει περισσότερο σ’αυτόν;

Nατάσα Παπαμιχαήλ: Ο ρόλος της Δόνιας Σκαθαρίνας είναι πολύ ιδιαίτερος και τον αγαπώ πολύ. Η Δόνια είναι η μητέρα του “ονειροπαρμένου” ποιητή Σκαθαράκου. Είναι μια γυναίκα γεμάτη αγάπη για όλους, καλοσυνάτη και σοφή.  Μ’ έναν τρόπο είναι το σταθερό σημείο αναφοράς που όλοι χρειαζόμαστε, προκειμένου να προχωράμε στη ζωή, ακόμα και μετά από έναν ανεκπλήρωτο έρωτα ή μια ανεκπλήρωτη αγάπη.

Απαγορευμένος έρωτας ανάμεσα σε έναν σκαθαράκο και μία πεταλούδα. Η αγάπη έχει όρια;

Nατάσα Παπαμιχαήλ: “Κάθε πρωί ο ήλιος βγαίνει όπως την πρώτη – πρώτη του φορά…Κάθε φορά η αγάπη έρχεται το ίδιο δυνατά, το ίδιο απρόσμενα, το ίδιο μαγικά.” Αυτά λέει ο ποιητής στο έργο μας και δεν θα μπορούσα να τα πω καλύτερα.

Το σημαντικότερο μήνυμα που θέλει να μεταλαμπαδεύσει η παραμυθένια αυτή ιστορία;

Nατάσα Παπαμιχαήλ: Είμαστε ένα μικρό κομμάτι αυτού του κόσμου και δεν πρέπει να χάνουμε την πίστη και την ελπίδα, καθώς….”όλοι έχουμε δικαίωμα στον ήλιο, στην αγάπη και στα μάγια”.

Θεατρικά σχέδια για μετά την ολοκλήρωση της παράστασης αυτής;

Nατάσα Παπαμιχαήλ: Ένα νέο “ταξίδι” στον κόσμο που αγαπάμε. Ένα νέο ποιητικό παραμύθι!

Θα μοιραστείς μαζί μας ένα όνειρό σου για το μέλλον;

Nατάσα Παπαμιχαήλ: Να γίνει ο χορός το θέατρο η μουσική και γενικότερα η ομορφιά, μέρος της καθημερινότητάς μας. Και ίσως έτσι όλα να είναι πιο ευχάριστα γύρω μας.

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Τα μάγια της πεταλούδας που παίζεται στο θέατρο Olvio Εδώ

Νικήτρια για το “Θεατρικό Βραβείο Μελίνα Μερκούρη 2017” η αγαπημένη Ιωάννα Κολλιοπούλου! Άξια!

Το δωδέκατο “Θεατρικό Βραβείο Μελίνα Μερκούρη” για την θεατρική περίοδο 2017 απονεμήθηκε ομόφωνα από την επιτροπή, που αποτελείται από τους Μάγια Λυμπεροπούλου (πρόεδρο), Δηώ Καγγελάρη, Ματίνα Καλτάκη, Δημήτρη Λιγνάδη και Ρένη Πιττακή, στην Ιωάννα Κολλιοπούλου για το έργο “Στέλλα Κοιμήσου” σε σκηνοθεσία Γιάννη Οικονομίδη.

Κατά τη διάρκεια της απονομής προβλήθηκε φιλμάκι video art με θέμα την Μελίνα Μερκούρη σε σκηνοθεσία Εύας Νάθενα και Δημήτρη Μασούρα και μοντάζ Μαρίας Δούνη.

Η συγγραφέας Άλκη Ζέη, στενή φίλη της Μελίνας μοιράστηκε με το κοινό αναμνήσεις από την φιλία τους. Η κυρία Ζέη παρέδωσε την καρφίτσα της Μελίνας στην ηθοποιό που πήρε το βραβείο, καθώς η βραβευμένη ηθοποιός της περασμένης χρονιάς Ανθή Ευστρατιάδου δεν μπόρεσε να παρευρεθεί.

Πηγή: Σελίδα Μελίνα Μερκούρη official