Κατηγορία: Αφιερώματα

Κριτική του Γιάννη Αργυρούδη για την παράσταση «Ο ΕΡΑΣΤΗΣ» στο Θέατρο «ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ»

Από τον Γιάννη Αργυρούδη – Δημοσιογράφο

Το μονόπρακτο του Πίντερ  «Ο Εραστής» («The Lover») πρωτοπαρουσιάστηκε στην τηλεόραση από το βρετανικό ITV τον Μάρτιο του 1963, έκανε αίσθηση στο τηλεοπτικό κοινό της εποχής και ξεκίνησε την θεατρική του πορεία λίγους μήνες αργότερα.

Πρόκειται ίσως για το έργο του Πίντερ που είναι πιο πολύ κοντά στην κωμωδία από όλα τα υπόλοιπά του έργα.

Ήρωες του έργου είναι ο Ρίτσαρντ και η Σάρα, ένα παντρεμένο -από δεκαετίας- ζευγάρι αστών που ζει σε κάποιο προάστιο. Από την πρώτη κιόλας ατάκα, ο συγγραφέας μας ξαφνιάζει, καθοδηγώντας μας να πιστέψουμε ότι το ζευγάρι έχει συνάψει μια συμφωνία ανοιχτής σχέσης προκειμένου να αντιμετωπίσει την φθορά που έχει επιφέρει ο χρόνος στο γάμο τους.

Τα λεγόμενα όμως μπορεί και να απατούν ή και να έχουν διττή ερμηνεία, κάτι που εδώ ο Πίντερ αξιοποιεί στο έπακρο δημιουργώντας και έναν μικρό γρίφο για τους θεατές.

Στην παράσταση του θεάτρου ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ (και στα πλαίσια της θεματικής ενότητας «Άβυσσος η ψυχή…»), ο Γιάννης Μπουραζάνας με την μετάφραση και την σκηνοθεσία του, δημιουργεί με επιτυχία το δίπολο αστικού καθωσπρεπισμού-σεξουαλικού πόθου που επιδιώκει ο συγγραφέας.

Η σκηνογραφία και η μουσική εξαιρετικά καλόγουστες, εξυπηρετούν αποτελεσματικά το κείμενο. Η Δανάη Τωράκη δίνει μια πολύ στέρεη αλλά και αισθαντική-αισθησιακή ερμηνεία στο ρόλο της συζύγου.

Η έκπληξη όμως της παράστασης είναι ο Ντίνος Γκελαμέρης, που αν και πολύ νέος στα θεατρικά πράγματα, πραγματικά απογειώνει την παράσταση με αέρα και ακρίβεια πολύ έμπειρου ηθοποιού. Πολλά συγχαρητήρια στο θέατρο ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ που μας παρουσιάζει ακόμα μία αξιολογότατη παράσταση.

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Ο εραστής που θα παίζεται στο θέατρο Αγγέλων Βήμα Εδώ

 

Παρουσίαση του 27ου τόμου «Επίλογος 2018» στο Μουσείο Μπενάκη

Στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη της οδού Πειραιώς, η ετήσια πολιτιστική έκδοση «Επίλογος» γιόρτασε στις 11 Δεκεμβρίου, τα 27α γενέθλιά της συγκεντρώνοντας κορυφαίες προσωπικότητες του πνεύματος και του πολιτισμού του τόπου μας.

Στο πλαίσιο της φετινής εκδήλωσης έγιναν οι απονομές τιμής στον καθηγητή γλωσσολογίας του Παν/μίου Αθηνών κ. Γιώργο Μπαμπινιώτη για το σύνολο της προσφοράς του στα ελληνικά Γράμματα, τον αρχιτέκτονα κ. Μανόλη Κορρέ για το πλούσιο έργο του στη διάσωση και ανάδειξη της Πολιτιστικής μας κληρονομιάς και τον συνθέτη-τραγουδοποιό κ. Διονύση Σαββόπουλο για το σύνολο του έργου του στην ελληνική μουσική σκηνή.

Οι τιμητικές διακρίσεις επιδόθηκαν από την Α.Ε. τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κύριο Προκόπιο Παυλόπουλο.

Ως είθισται, στο πρώτο μέρος της εκδήλωσης έγινε η παρουσίαση του 27ου τόμου «Επίλογος 2018» από τον αρχισυντάκτη της έκδοσης, δημοσιογράφο Γιάννη Ν. Μπασκόζο, τον σύμβουλο έκδοσης συγγραφέα Κώστα Γεωργουσόπουλο και τον διευθυντή της Τάκη Βλαστό, οι οποίοι αναφέρθηκαν τόσο στην ύλη της φετινής έκδοσης, που περιλαμβάνει τα πολιτιστικά γεγονότα της χρονιάς που πέρασε, όσο στις ακατάβλητες προσπάθειες των ανθρώπων του πολιτισμού στις μέρες μας.

Ακολούθησε ένα αφιέρωμα στα 20 χρόνια λειτουργίας και δημιουργίας του θεάτρου «Τρένο στο Ρουφ» με την προβολή video.     

Στο δεύτερο μέρος της εκδήλωσης προβλήθηκαν βίντεο με χαρακτηριστικά αποσπάσματα για το έργο των τιμηθέντων και πραγματοποιήθηκαν οι βραβεύσεις.

Για τον κ. Γιώργο Μπαμπινιώτη μίλησε ο καθηγητής αρχαιολογίας κ. Βασίλης Λαμπρινουδάκης, για τον κ. Μανόλη Κορρέ ο σκηνοθέτης κ. Λάκης Παπαστάθης και για τον κ. Διονύση Σαββόπουλο ο φιλόλογος και ποιητής κ. Κώστας Γεωργουσόπουλος.

Η προσέλευση του κόσμου ήταν αναπάντεχη όπως και η ανταπόκριση στο κάλεσμα του «Επιλόγου» για τις απονομές τιμής των εξεχουσών αυτών προσωπικοτήτων έκανε την ατμόσφαιρα της βραδιάς ιδιαίτερα συγκινητική. Τα λόγια των ομιλητών που παρουσίασαν τους βραβευθέντες ήταν γεμάτα θαυμασμό και εκτίμηση και οι ευχαριστήριες ομιλίες των τελευταίων, φανέρωναν τη σεμνότητά τους.

Ο Διευθυντής Έκδοσης του ΕΠΙΛΟΓΟΥ Τάκης Βλαστός, η Ιδρύτρια του Τρένο στο Ρουφ Τατιάνα Λύγαρη και ο ηθοποιός Σπύρος Μπιμπίλας

Κάθε ένας από τους τιμηθέντες, με το ήθος των ανθρώπων που προσφέρουν αλλά και αγάπη γι’ αυτό που κάνουν, δήλωσαν μεταξύ άλλων:

«Αν κάποιος με ρωτούσε τι είμαι θα του έλεγα: Δάσκαλος, αυτό, είμαι δάσκαλος» – Γιώργος Μπαμπινιώτης

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κύριος Προκόπιος Παυλόπουλος επιδίδει το βραβείο στον κ. Γ. Μπαμπινιώτη

«Πάντα εκτιμούσα τους ανθρώπους που δουλεύουν με τα χέρια, οι άνθρωποι που κάνουν χειρωνακτικές εργασίες έχουν ένα ήθος» – Μανόλης Κορρές

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κύριος Προκόπιος Παυλόπουλος επιδίδει το βραβείο στον κ. Μ. Κορρέ

«Πάντα έκανα αυτό που αισθανόμουν, ακόμα κι αν δεν ήταν αποδεκτό από τους άλλους» – Δ. Σαββόπουλος

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κύριος Προκόπιος Παυλόπουλος επιδίδει το βραβείο στον κ. Δ. Σαββόπουλο

Την εκδήλωση παρουσίασε o Γρηγόρης Βαλτινός που με την αυθεντικότητά του και το χιούμορ του  εξέφρασε το γνήσιο θαυμασμό όλων των παρευρισκόμενων για τους τιμώμενους αλλά και το κύρος του θεσμού.

Μετά τις απονομές ο Διονύσης Σαββόπουλος ερμήνευσε με την αξεπέραστη φωνή του δύο από τα αγαπημένα τραγούδια του που μεγάλωσαν γενιές Ελλήνων. Στο πιάνο τον συνόδευσε ο Στάθης Άννινος.

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους: ο υφυπουργός Πολιτισμού κ. Κ. Στρατής ως εκπρόσωπος της Κυβερνήσεως, ο κος Π. Σκουρολιάκος ως εκπρόσωπος του προέδρου της Βουλής, η κα Όλγ. Κεφαλογιάννη ως εκπρόσωπος του προέδρου της Ν.Δ. Κυρ. Μητσοτάκη, η κα Όλγ. Κεφαλίδου ως εκπρόσωπος της προέδρου του ΚΙΝ.ΑΛ. κας Φ. Γεννηματά και βουλευτές όλων των κομμάτων.

Αλλά και καλλιτέχνες, άνθρωποι των Γραμμάτων, των Τεχνών, και της κοινωνικής  ζωής: η κα Τ. Λύγαρη, η δντρια της Εθν. Πινακοθήκης κα Μ. Λαμπράκη-Πλάκα, κα Μ. Πατούλη-Σταυράκη Πρ. της UNESCO Βορείων Προαστίων, ο Πανεπιστημιακός Μιχ. Μερακλής, η κα Σύλ. Κουτρούλη,η ιστορικός κα Μ. Ηλιού, η κα Κική Μουσελά, η κα Δώρα Μασκλαβάνου,ο κ. Μ. Μητσιάς, ο κ. Ι. Κύζης, ο κ. Γιακουμακάτος, η Ζ. Σαπουντζάκη, ο Κ. Τριανταφυλλόπουλος, ο Γ. Μόρτζος, η Κ. Λέχου, η Μ. Παπαοικονόμου, ο Σπ. Μπιμπίλας, ο Σπ. Πούλης κ.ά.

Η βραδιά έκλεισε με κοκτέιλ στον φιλόξενο χώρο του φουαγιέ του Μουσείου Μπενάκη.

Ο «ΕΠΙΛΟΓΟΣ 2018» βρίσκεται σε όλα τα  βιβλιοπωλεία από την 1η Δεκέμβρη.
Σελίδες: 576
Τιμή: 42 ευρώ

 

Nατάσα Παπαμιχαήλ: Ο χορός είναι η κοινή γλώσσα όλου του κόσμου, καθώς όλοι ανεξαιρέτως ζούμε μέσα σε ένα σώμα που κινείται διαρκώς, ακολουθεί ρυθμούς, χαίρεται και λυπάται.”

10945870_10153054393364691_3752937194273345367_o Από την Άννα Μαύρου (Anna Black)

Μία όμορφη κουβέντα με την Νατάσα Παπαμιχαήλ, διακεκριμένη χορογράφο και χορεύτρια, επ’ ευκαιρία της παιδικής παράστασης «Τα μάγια της πεταλούδας» στην οποία χορεύει. Το έργο είναι βασισμένο στο ομώνυμο έργο του Φ. Γκ. Λόρκα και η χορογραφία είναι της Κατερίνας Ανδριοπούλου. Η παράσταση ξεκίνησε να παίζεται για δεύτερη χρονιά στο θέατρο OLVIO, από την Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2018 για λίγες μόνο παραστάσεις.

Χορός. Η κοινή γλώσσα των παιδιών όλου του κόσμου. Πόσο σημαντικό είναι, Νατάσα, στη ζωή ενός παιδιού να μαθαίνει και να διαισθάνεται τον κόσμο μέσα από τον χορό;

Nατάσα Παπαμιχαήλ: Θα έλεγα πως ο χορός είναι η κοινή γλώσσα όλου του κόσμου και όχι μόνο των παιδιών, καθώς όλοι ανεξαιρέτως ζούμε μέσα σε ένα σώμα που διαρκώς κινείται, ακολουθεί ρυθμούς, χαίρεται και λυπάται. Για ένα παιδί το να παρατείνει την ικανότητα του να εκφράζεται και αντίλαμβάνεται τον κόσμο μέσα από το σώμα του, του δίνει τη δυνατότητα να γίνει ένας ενήλικας που δύσκολα θα χάσει την σύνδεση με τα βαθύτερα ένστικτά του και άρα θα αναζητά στη ζωή του ένα από τα πολυτιμότερα αγθά,  που είναι η εσωτερική του ελευθερία.

Γιαυτούς τους λόγους ιδρύθηκε η ομάδα χορού X-Art που απευθύνεται αποκλειστικά σε παιδιά; Μίλησέ μας λίγο για την ομάδα.

Nατάσα Παπαμιχαήλ: Η ομάδα ιδρύθηκε από την Κατερίνα Ανδριοπούλου χορογράφο και χορεύτρια, η οποία πάντα είχε και έχει μέσα της ένα μικρό παιδί με ποιητική ψυχή. Έτσι, ήταν μονόδρομος για κείνη να συνδυάσει την τέχνη της με το παραμύθι και τις βαθύτερες ανθρώπινες ανάγκες. Οι παραστάσεις της ομάδας χορού X- Art απευθύνονται σε παιδιά από 3 έως 93 ετών. Με την Κατερίνα Ανδριοπούλου συνεργαζόμαστε πολλά χρόνια και η ανάγκη μας να μιλήσουμε στις ψυχές των παιδιών χορεύοντας, έφερε στη σκηνή του θεάτρου OLVIO “Τα Μάγια της Πεταλούδας”.

Το θέατρο OLVIO με πίστη στις ευεργετικές συνέπειες της τέχνης στον άνθρωπο αλλά και ιδιαίτερα του χορού στα παιδιά, στηρίζει το χοροθέατρο ακόμα και στις δύσκολες μέρες που περνάει γενικά το Θέατρο.

Τι συναισθήματα σου δημιουργεί να χορεύεις για παιδιά;

Nατάσα Παπαμιχαήλ: Είναι εντυπωσιακό το πόσα περισσότερα πράγματα καταλαβαίνουν τα παιδιά από μία παράσταση χορού σε σχέση με τους ενήλικες. Τα παιδιά ακριβώς επειδή παίζουν πάντα χρησιμοποιώντας το σώμα τους, μπορούν πολύ εύκολα να αντιλαμβάνονται τους σωματικούς κώδικες και επομένως και τα συναισθήματα τους προκαλούνται όταν παρακολουθούν χορό. Είναι υπέροχο να χορεύει κανείς για αυτό κοινό.

Σκαθάρια, πεταλούδες, πυγολαμπίδες, γρύλοι, σκορπιοί, τζίτζικες, φαύνοι. Ο θαυμαστός κόσμος των εντόμων. Ποιος είναι ο ρόλος που ερμηνεύεις και τι σε ενδιαφέρει περισσότερο σ’αυτόν;

Nατάσα Παπαμιχαήλ: Ο ρόλος της Δόνιας Σκαθαρίνας είναι πολύ ιδιαίτερος και τον αγαπώ πολύ. Η Δόνια είναι η μητέρα του “ονειροπαρμένου” ποιητή Σκαθαράκου. Είναι μια γυναίκα γεμάτη αγάπη για όλους, καλοσυνάτη και σοφή.  Μ’ έναν τρόπο είναι το σταθερό σημείο αναφοράς που όλοι χρειαζόμαστε, προκειμένου να προχωράμε στη ζωή, ακόμα και μετά από έναν ανεκπλήρωτο έρωτα ή μια ανεκπλήρωτη αγάπη.

Απαγορευμένος έρωτας ανάμεσα σε έναν σκαθαράκο και μία πεταλούδα. Η αγάπη έχει όρια;

Nατάσα Παπαμιχαήλ: “Κάθε πρωί ο ήλιος βγαίνει όπως την πρώτη – πρώτη του φορά…Κάθε φορά η αγάπη έρχεται το ίδιο δυνατά, το ίδιο απρόσμενα, το ίδιο μαγικά.” Αυτά λέει ο ποιητής στο έργο μας και δεν θα μπορούσα να τα πω καλύτερα.

Το σημαντικότερο μήνυμα που θέλει να μεταλαμπαδεύσει η παραμυθένια αυτή ιστορία;

Nατάσα Παπαμιχαήλ: Είμαστε ένα μικρό κομμάτι αυτού του κόσμου και δεν πρέπει να χάνουμε την πίστη και την ελπίδα, καθώς….”όλοι έχουμε δικαίωμα στον ήλιο, στην αγάπη και στα μάγια”.

Θεατρικά σχέδια για μετά την ολοκλήρωση της παράστασης αυτής;

Nατάσα Παπαμιχαήλ: Ένα νέο “ταξίδι” στον κόσμο που αγαπάμε. Ένα νέο ποιητικό παραμύθι!

Θα μοιραστείς μαζί μας ένα όνειρό σου για το μέλλον;

Nατάσα Παπαμιχαήλ: Να γίνει ο χορός το θέατρο η μουσική και γενικότερα η ομορφιά, μέρος της καθημερινότητάς μας. Και ίσως έτσι όλα να είναι πιο ευχάριστα γύρω μας.

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Τα μάγια της πεταλούδας που παίζεται στο θέατρο Olvio Εδώ

Νικήτρια για το “Θεατρικό Βραβείο Μελίνα Μερκούρη 2017” η αγαπημένη Ιωάννα Κολλιοπούλου! Άξια!

Το δωδέκατο “Θεατρικό Βραβείο Μελίνα Μερκούρη” για την θεατρική περίοδο 2017 απονεμήθηκε ομόφωνα από την επιτροπή, που αποτελείται από τους Μάγια Λυμπεροπούλου (πρόεδρο), Δηώ Καγγελάρη, Ματίνα Καλτάκη, Δημήτρη Λιγνάδη και Ρένη Πιττακή, στην Ιωάννα Κολλιοπούλου για το έργο “Στέλλα Κοιμήσου” σε σκηνοθεσία Γιάννη Οικονομίδη.

Κατά τη διάρκεια της απονομής προβλήθηκε φιλμάκι video art με θέμα την Μελίνα Μερκούρη σε σκηνοθεσία Εύας Νάθενα και Δημήτρη Μασούρα και μοντάζ Μαρίας Δούνη.

Η συγγραφέας Άλκη Ζέη, στενή φίλη της Μελίνας μοιράστηκε με το κοινό αναμνήσεις από την φιλία τους. Η κυρία Ζέη παρέδωσε την καρφίτσα της Μελίνας στην ηθοποιό που πήρε το βραβείο, καθώς η βραβευμένη ηθοποιός της περασμένης χρονιάς Ανθή Ευστρατιάδου δεν μπόρεσε να παρευρεθεί.

Πηγή: Σελίδα Μελίνα Μερκούρη official

rania nikolouli_passion theater (4)

Ράνια Νικολούλη: “Δεν φοβάμαι να ξεκινάω από το μηδέν”

10945870_10153054393364691_3752937194273345367_oΥπεύθυνη Συνέντευξης: Άννα Μαύρου (Anna Black)

 

Με αφορμή την παράσταση που ετοιμάζει πυρετωδώς και ανεβαίνει στο θέατρο Faust στις 11 Απριλίου, είχαμε μία όμορφη κουβέντα με την Ράνια Νικολούλη, η οποία πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Στο θέατρο».

Ράνια καλώς μας όρισες! Σε μία prima vista ανάγνωση του βιογραφικού σου, ανάμεσα σε άλλα, μου τράβηξε την προσοχή το «πιστοποιημένη εκπαιδεύτρια εκφραστικών μέσων». Μπορείς να αναπτύξεις αυτή σου την ιδιότητα;

Ράνια Νικολούλη: Καλώς σε βρήκα Άννα! Ασχολούμαι με την εκπαίδευση από το 2007 έως σήμερα. Στο διάστημα αυτό έχω λάβει πιστοποίηση εκπαιδευτικής επάρκειας ως εκπαιδεύτρια ενηλίκων και έχω δημιουργήσει, μέσα από την ενασχόλησή μου με τεχνικές υποκριτικής και χορού, ένα σχέδιο διδασκαλίας που αποσκοπεί στην ανάπτυξη των εκφραστικών μέσων. Αυτή η εκπαίδευση δεν αφορά μόνο τα άτομα που έχουν απώτερο στόχο να γίνουν ηθοποιοί, αλλά και άτομα τα οποία επιθυμούν να καλλιεργήσουν το δυναμικό της έκφρασής τους συνδυάζοντας λόγο και σώμα, ώστε να λειτουργούν με αυτοπεποίθηση και άνεση στην προσωπική και επαγγελματική τους ζωή.

Μίλησε μας λίγο για την μέχρι τώρα προσωπική σου πορεία στο χώρο της τέχνης.

Ράνια Νικολούλη: Στο θέατρο με θυμάμαι από πάντα. Από τη πρώτη γνωριμία μου με την θεατρική τέχνη, εργάζομαι αδιάκοπα. Έχω δουλέψει, μέσα, έξω και γύρω απ’ αυτό. Επαγγελματικά ξεκίνησα κάνοντας δημόσιες σχέσεις σε θεατρικές παραγωγές, έπειτα εργάστηκα ως ηθοποιός, έφτασα στην εκπαίδευση και τη σκηνοθεσία. Πιστεύω στη δια βίου μάθηση και είμαι ένας άνθρωπος που δε φοβάται να ξεκινάει από το μηδέν, που παίρνει ρίσκα και δεν το βάζει κάτω. Στόχος μου είναι μέσα από την ενασχόλησή μου αυτή να εξελίσσομαι σε επίπεδο γνώσεων και να γίνομαι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου.

Ποιές προσωπικές σου ανάγκες καλύπτεις με το να πορεύεσαι μέσα από την υποκριτική, τη διδασκαλία και το θέατρο;

Ράνια Νικολούλη: Το θέατρο για μένα είναι ένα ασφαλές περιβάλλον. Μπορώ να νιώθω απόλυτα ελεύθερη και δημιουργική. Μπορώ να είμαι ο εαυτός μου, να νιώθω παιδί και να ζω σα να μην υπάρχει αύριο. Λειτουργεί σαν διεγερτικό μέσα μου. Με ενεργοποιεί, με απασχολεί και έτσι με εξελίσσει. Είναι ένας κοινός τόπος όπου βρισκόμαστε για να δημιουργήσουμε κάτι μαζί. Κι αυτό το «μαζί» όταν επιτυγχάνει με κάνει να νιώθω αισιόδοξη.

Πως προέκυψε η ευτυχής συνάντηση με τον πιανίστα και συνθέτη, Ανδρέα Κατερινόπουλo, με τον οποίο ετοιμάζετε από κοινού το έργο «Στο θέατρο»;

Ράνια Νικολούλη: Με τον Ανδρέα γνωριστήκαμε μέσω ενός κοινού μας φίλου και συνεργαζόμαστε για πρώτη φορά. Όταν ο Ανδρέας επικοινώνησε μαζί μου για την ιδέα της παράστασης και μου πρότεινε να συμμετέχω ως ηθοποιός, χάρηκα πολύ, γιατί θα μου δινόταν η ευκαιρία να καταπιαστώ με νεοελληνικά κείμενα που αγαπώ πολλά χρόνια.

Η παράστασή σας είναι ένα γλυκό πάντρεμα λόγου, ποίησης, μουσικής, θεάτρου και τι άλλο;

Ράνια Νικολούλη: Η παράσταση αυτή μυρίζει Ελλάδα. Πρόκειται για μια υπενθύμιση, για μια επανασύνδεση με την ταυτότητά μας. Ακούς Τσιτσάνη, βλέπεις Καμπανέλλη και είναι αδύνατον να μην σιγοτραγουδήσεις και να μην ταυτιστείς. Ξεπηδούν αξίες και έννοιες που σήμερα επανεξετάζουμε. Για παράδειγμα, ο «όρκος» είχε μιαν άλλη, μεγάλη βαρύτητα κάποτε ενώ στις μέρες μας έχει σχεδόν ξεφτίσει. Κυρίαρχα στοιχεία της παράστασης είναι η δυναμική γυναίκα που επαναστατεί σε οτιδήποτε στέκεται εμπόδιο στα θέλω της και ο ανυπέρβλητος μεγάλος έρωτας που πότε σε πετάει ψηλά στον ουρανό και πότε σε γκρεμίζει ξαφνικά στη γη.

Τι θα ήθελες να μεταδώσει στους θεατές αυτή η καλλιτεχνική σου δημιουργία;

Ράνια Νικολούλη: Θα ήθελα να μεταδώσει χαρά, απλότητα και αλήθεια.


Γιατί επιλέξατε αυτόν τον τίτλο (από τα κρυμμένα ποιήματα του Καβάφη);

Ράνια Νικολούλη: Γιατί «Στο θέατρο» συναντηθήκαμε όλοι εμείς με το κείμενο, με τις μουσικές, με την ποίηση, με τον έρωτα. Αλλά και γιατί θέλαμε να το τονίσουμε, πως ότι διαδραματίζεται συμβαίνει στη σκηνή και όχι στη ζωή.

Aγαπημένη σου στιγμή στη παράσταση;

Ράνια Νικολούλη: Δυσκολεύομαι να απαντήσω σ’ αυτή την ερώτηση. Θα πω μια αγαπημένη μου φράση από το κείμενο: «Σε ικετεύω, μη θες κι εσύ να με αλλάξεις».

Θα μοιραστείς μαζί μας ένα όνειρο σου για το μέλλον;

Ράνια Νικολούλη: Ονειρεύομαι ένα δικό μου θίασο.

Στο ευχόμαστε Ράνια και καλή συνέχεια σε όλα όσα κάνεις!

“Στο θέατρο”

Βαρέθηκα να βλέπω την σκηνή,
και σήκωσα τα μάτια μου στα θεωρεία.
Και μέσα σ’ ένα θεωρείο είδα σένα
με την παράξενη εμορφιά σου, και τα διεφθαρμένα νιάτα.
Κι αμέσως γύρισαν στο νου μου πίσω
όσα με είπανε το απόγευμα για σένα,
κ’ η σκέψις και το σώμα μου συγκινηθήκαν.
Κ’ ενώ εκοίταζα γοητευμένος
την κουρασμένη σου εμορφιά, τα κουρασμένα νιάτα,
το ντύσιμό σου το εκλεκτικό,
σε φανταζόμουν και σε εικόνιζα,
καθώς με είπανε το απόγευμα για σένα.

(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877-1923, Ίκαρος 1993)

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Στο θέατρο που ξεκινά στις 11 Απριλίου στο θέατρο Faust Εδώ

SimonMcBurney_passion theater

Το μήνυμα της Ευρώπης για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου 2018

Εορτασμός Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου
Τρίτη 27 Μαρτίου 2018
Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1962 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου (Δ.Ι.Θ.). Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου από την παγκόσμια θεατρική κοινότητα. Το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Δ.Ι.Θ. επιλέγει κάθε φορά μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου από μια χώρα-μέλος για να γράψει το μήνυμα, το οποίο διαβάζεται σε όλα τα θέατρα και μεταδίδεται από τα Μ.Μ.Ε σε όλον τον κόσμο. Κατά καιρούς μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου έχουν γράψει οι: Ζαν Κοκτώ, Άρθουρ Μίλλερ, Λώρενς Ολίβιε, Ζαν Λουί Μπαρώ, Πήτερ Μπρουκ, Πάμπλο Νερούδα, Ευγένιος Ιονέσκο, Λουκίνο Βισκόντι, Μάρτιν Έσλιν, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Αριάν Μνουσκίν, Ρομπέρ Λεπάζ, Αουγκούστο Μποάλ, Τζούντι Ντεντς, Τζον Μάλκοβιτς, Ντάριο Φο κ.ά.

Το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου γιορτάζει τα 70 χρόνια και ζήτησε από 5 άτομα να γράψουν μήνυμα από 5 διαφορετικές ηπείρους. Το μήνυμα για την Ευρώπη ανέλαβε να γράψει ο Βρετανός Σάιμον Μακ Μπέρνι, ηθοποιός, συγγραφέας, σκηνοθέτης και συνιδρυτής του Théâtre de Complicité από το Ηνωμένο Βασίλειο.

Το μήνυμα του σπουδαίου Άγγλου καλλιτέχνη θα μεταφραστεί σε περισσότερες από 50 γλώσσες και θα δημοσιοποιηθεί μέσα από το δίκτυο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (ΔΙΘ) και τα Εθνικά του Κέντρα, αλλά και θεατρικούς οργανισμούς σε όλο τον κόσμο, ενώ θα μεταδοθεί από τα Μέσα Επικοινωνίας σε όλο τον κόσμο. Στο μήνυμα του κάνει ιδιαίτερη μνεία στην Αρχαία Αθήνα και τη συμβολή της στην ανάπτυξη του Θεάτρου καθώς επίσης και στον αρχαίο Πολύκλειτο που σχεδίασε το θέατρο της Επιδαύρου.

Το μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου είθισται να διαβάζεται σε κάθε θέατρο πριν από την παράσταση της 27ης Μαρτίου.


Μήνυμα Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου 2018 – Ευρώπη

Simon McBurney, Ηνωμένο Βασίλειο
Ηθοποιός, συγγραφέας, σκηνοθέτης και συνιδρυτής του Théâtre de Complicité

Μισό μίλι από τις Κυρηναϊκές ακτές, στη Βόρεια Λιβύη, βρίσκεται ένα τεράστιο βραχώδες καταφύγιο. 80 μέτρα πλάτος και 20 ύψος. Στην τοπική διάλεκτο το λένε Hauh Fteah. Το 1951 μια ραδιοχρονολόγηση έδειξε αδιάκοπη ανθρώπινη δραστηριότητα για τουλάχιστον 10.000 χρόνια. Ανάμεσα στα χειροποίητα αντικείμενα που ήρθαν στο φως ήταν ένα οστέινο φλάουτο, που χρονολογείται ανάμεσα σε 40 και 70.000 χρόνια. Σαν παιδί, όταν το άκουσα αυτό, ρώτησα τον πατέρα μου:
“Οι άνθρωποι τότε είχαν μουσική;”
Μου χαμογέλασε.
“Όπως όλες οι ανθρώπινες κοινότητες.”
Ήταν αρχαιολόγος με ειδίκευση στην Προϊστορία, ο πρώτος που έκανε ανασκαφές στο Hauh Fteah στην Κυρηναϊκή.

Είναι μεγάλη μου τιμή και νιώθω ευτυχής που είμαι ο Ευρωπαίος εκπρόσωπος της φετινής Παγκόσμιας Ημέρας του Θεάτρου.

Το 1963, ο προκάτοχός μου, ο μεγάλος Arthur Miller, καθώς η απειλή ενός πυρηνικού πολέμου έπεφτε βαριά στον κόσμο, είχε πει: “Όταν ζητούν να γράψεις σε μια εποχή, όπου η διπλωματία και η πολιτική διαθέτουν τόσο τραγικά ανίσχυρα και περιορισμένα μέσα, η επισφαλής και, μερικές φορές, όψιμη εμβέλεια της τέχνης πρέπει να αντέχει το βαρύ καθήκον να διατηρεί τους δεσμούς ανάμεσα στους ανθρώπους”.

Το νόημα της λέξης Drama προέρχεται από το Ελληνικό “δρᾶν”, που σημαίνει “ενεργώ”…και η λέξη θέατρο γεννιέται από το Ελληνικό “Θέατρον”, που στην κυριολεξία σημαίνει τον χώρο όπου κάποιος θεάται (βλέπει, παρατηρεί). Έναν χώρο, όπου όχι μόνο κοιτάζουμε, αλλά βλέπουμε, λαμβάνουμε και αντιλαμβανόμαστε. 2400 χρόνια πριν ο Πολύκλειτος ο νεότερος σχεδίασε το σπουδαίο θέατρο της Επιδαύρου. Αυτό το υπαίθριο θέατρο, που μπορούσε να φιλοξενήσει μέχρι 14.000 ανθρώπους, διέθετε μια ακουστική αξιοθαύμαστη. Ένα άναμμα σπίρτου στο κέντρο της σκηνής μπορεί να ακουστεί σε όλες τις 14.000 θέσεις. Όπως συνηθιζόταν στα Ελληνικά θέατρα, όταν έβλεπες τους ηθοποιούς έβλεπες μαζί και το τοπίο γύρω από το θέατρο και πέρα στον ορίζοντα. Μέσα σε εκείνο συγκεντρώθηκαν ταυτόχρονα όχι μόνο ορισμένες όψεις του Ελληνικού Κόσμου, η κοινότητα, το θέατρο και το φυσικό τοπίο, αλλά συνενώθηκαν και όλες οι εποχές. Καθώς το έργο ανέσυρε στο παρόν παλιούς μύθους, μπορούσες να κοιτάξεις πάνω από τη σκηνή, σε εκείνο που θα ήταν το απώτερο μέλλον σου. Στη Φύση.

Μια από τις πλέον αξιοσημείωτες αποκαλύψεις της ανοικοδόμησης του σαιξπηρικού Globe στο Λονδίνο σχετίζεται και με αυτό που βλέπεις. Η αποκάλυψη αυτή έχει να κάνει με το φως. Σκηνή και αμφιθέατρο φωτίζονται το ίδιο. Καλλιτέχνες και κοινό μπορούν να κοιτάζονται μεταξύ τους. Πάντα. Όπου και να στρέψεις το βλέμμα βλέπεις ανθρώπους. Και ένα από τα επακόλουθα είναι η υπενθύμιση πως οι σπουδαίοι μονόλογοι, όπως, ας πούμε, του Άμλετ ή του Μάκβεθ δεν ήταν απλά προσωπικοί στοχασμοί αλλά δημόσιος διάλογος.

Ζούμε σε εποχή που είναι δύσκολο να δούμε καθαρά. Σε καμία άλλη στιγμή της Ιστορίας ή της Προϊστορίας δεν μάς περιέβαλλε περισσότερο η μυθοπλασία. Κάθε “γεγονός” μπορεί να αμφισβητηθεί, ένα ανέκδοτο μπορεί να επιβάλλεται στην προσοχή μας ως “αλήθεια”. Είναι όμως ένα συγκεκριμένο αποκύημα της φαντασίας, που μας περιβάλλει διαρκώς. Εκείνο που ζητά να μας χωρίσει. Από την αλήθεια. Να σπείρει τον διχασμό ανάμεσά μας. Έτσι που να είμαστε χωρισμένοι. Οι άνθρωποι από τους ανθρώπους. Οι γυναίκες από τους άντρες. Τα ανθρώπινα όντα από τη φύση.

Την ίδια, όμως, στιγμή που ζούμε σε καιρούς διχασμού και κατακερματισμού, ζούμε και σε εποχή τεράστιας κίνησης. Περισσότερο από ποτέ στην Ιστορία, οι άνθρωποι μετακινούνται, πολύ συχνά τρέπονται σε φυγή, περπατούν, στην ανάγκη, κολυμπούν, μεταναστεύουν παντού στον κόσμο. Και αυτό είναι μόνο η αρχή. Η απάντηση, όπως γνωρίζουμε, είναι να κλείσουμε τα σύνορα. Να υψώσουμε τείχη. Να αποκλείσουμε. Να απομονώσουμε. Ζούμε σε μία παγκόσμια τάξη που είναι τυραννική, όπου η αδιαφορία είναι το νόμισμα και η ελπίδα το παράνομο εμπόρευμα. Και κομμάτι αυτής της τυραννίας είναι ο έλεγχος, όχι μόνο του χώρου αλλά και του χρόνου. Η εποχή που ζούμε απέχει από το παρόν. Εστιάζει στο πρόσφατο παρελθόν και στο κοντινό μέλλον. Δεν το έχω αυτό. Θα το αγοράσω. Τώρα το αγόρασα, χρειάζομαι το επόμενο…πράγμα. Το μακρινό παρελθόν έχει ακυρωθεί. Το μέλλον είναι χωρίς επιπτώσεις.

Υπάρχουν πολλοί που λένε πως το θέατρο δεν πρόκειται, ούτε μπορεί να αλλάξει κάτι από όλα αυτά. Όμως το θέατρο δεν θα φύγει. Γιατί το θέατρο είναι χώρος. Καταφύγιο, τολμώ να πω. Εκεί όπου οι άνθρωποι συναθροίζονται και αμέσως σχηματίζουν κοινότητες. Όπως κάνουμε πάντα. Κάθε θέατρο έχει το μέγεθος των πρώτων ανθρώπινων κοινοτήτων, από 50 μέχρι 14.000 ψυχές. Από ένα νομαδικό καραβάνι μέχρι κάποια στην Αρχαία Αθήνα.

Κι επειδή το θέατρο υπάρχει μόνο στο παρόν, αυτή την καταστροφική όψη της εποχής την αψηφά. Για το θέατρο το ζήτημα είναι πάντοτε η παρούσα στιγμή. Τα νοήματά του χτίζονται με κοινή δράση ανάμεσα στον ερμηνευτή και το κοινό. Όχι μονάχα εδώ, αλλά και τώρα. Το κοινό δεν θα μπορούσε να πιστέψει δίχως τη δράση του καλλιτέχνη. Και χωρίς την πίστη του κοινού η ερμηνεία δεν θα ήταν ολοκληρωμένη. Γελάμε την ίδια στιγμή. Συγκινούμαστε. Μέσα στη σιωπή κόβεται η ανάσα μας ή μας διαπερνά ένα σοκ. Και ακριβώς τότε, μέσα από το δράμα, ανακαλύπτουμε την πιο ουσιαστική αλήθεια: πως αυτό το μύχιο στοιχείο που θεωρούσαμε πως μας χωρίζει, το όριο της ατομικής μας συνείδησης, είναι κάτι που δε γνωρίζει σύνορα. Είναι κάτι που μοιραζόμαστε.

Κανείς δεν μπορεί να μας σταματήσει. Κάθε βράδυ θα είμαστε πάλι στη σκηνή. Κάθε βράδυ ηθοποιοί και κοινό θα είναι ξανά όλοι μαζί και το ίδιο έργο θα ξαναπαίζεται. Γιατί, όπως είπε (ο Βρετανός κριτικός, συγγραφέας, ποιητής και καλλιτέχνης) Τζον Μπέργκερ, “βαθιά μέσα στη φύση του θεάτρου υπάρχει ριζωμένη μια αίσθηση τελετουργικής επιστροφής”, γι’ αυτό, άλλωστε, είναι και η τέχνη των ανθρώπων των απογυμνωμένων, αυτό που, τελικά, είμαστε όλοι εμείς μέσα σε ένα κόσμο διαλυμένο. Όσο υπάρχουν καλλιτέχνες και ακροατήρια, όλο και θα λέγονται ιστορίες επάνω στη σκηνή, που πουθενά αλλού δεν θα μπορούν να ειπωθούν, είτε σε όπερες, είτε στα θέατρα των μεγαλουπόλεων ή ακόμα και σε στρατόπεδα φιλοξενίας μεταναστών και προσφύγων στη Βόρεια Λιβύη, αλλά και σε κάθε γωνιά στον κόσμο. Σε αυτή την αναπαράσταση θα είμαστε πάντοτε δεμένοι, συλλογικά.

Και αν βρισκόμασταν στην Επίδαυρο θα μπορούσαμε να σηκώσουμε τα μάτια για να δούμε πως όλο αυτό το μοιραζόμαστε με το τοπίο πέρα στον ορίζοντα. Να δούμε πως είμαστε πάντοτε κομμάτι της φύσης, πως δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτή, όπως δεν μπορούμε να δραπετεύσουμε και από τον πλανήτη. Ή αν ίσως πάλι βρισκόμασταν στο Globe, θα βλέπαμε πόσο ξεκάθαρα τίθενται σε όλους εμάς εσώτερα ερωτήματα. Και αν κρατούσαμε στα χέρια μας το Κυρηναϊκό φλάουτο των 40.000 χρόνων, θα αντιλαμβανόμασταν πως παρελθόν και παρόν είναι ένα. Πως η αλυσίδα της ανθρώπινης κοινότητας δεν θα σπάσει ποτέ από τυράννους και δημαγωγούς.

Μετάφραση: Γιώργος Παπαγιαννάκης

Πηγή http://www.ntng.gr/default.aspx?lang=el-GR&page=91&newsid=2603

 

Oι υποψηφιότητες για το “Θεατρικό Βραβείο Μελίνα Μερκούρη” 2018

Τη Δευτέρα 16 Απριλίου 2018 και ώρα 20:00 (με είσοδο ελεύθερη για το κοινό),  στο Ίδρυμα Μελίνα Μερκούρη (Πολυγνώτου 9-11, Πλάκα, τηλ. 210 3315601),  θα κληθεί να παραδώσει την καρφίτσα της Μελίνας Μερκούρη, η περσινή νικήτρια του “Θεατρικού βραβείου Μελίνα Μερκούρη”, Ανθή Ευστρατιάδου στην νέα βραβευθείσα.

Το “Θεατρικό Βραβείο Μελίνα Μερκούρη” θεσπίστηκε το 2007 με πρωτοβουλία του Ιδρύματος Μελίνα Μερκούρη και απονέμεται ετησίως για την καλύτερη ερμηνεία νέας γυναίκας ηθοποιού κατά την προηγούμενη θεατρική περίοδο. Στην ηθοποιό μαζί με το χρηματικό έπαθλο (3.000 ευρώ) περιέρχεται και η καρφίτσα της Μελίνας Μερκούρη την οποία παραδίδει στην επόμενη βραβευθείσα. Το βραβείο αφορά σε υποψήφιες απόφοιτες δραματικής σχολής, με μια ικανή πορεία στις θεατρικές σκηνές, με συμμετοχές σε παραστάσεις και ερμηνείες σε ρόλους τέτοιες, που να έχουν αναδείξει και αποδείξει το ταλέντο τους.

Η επιτροπή του θεατρικού βραβείου, όπως κάθε χρόνο, αποτελείται από τους: Μάγια Λυμπεροπούλου (πρόεδρος), Δηώ Καγγελάρη, Ματίνα Καλτάκη, Δημήτρη Λιγνάδη και Ρένη Πιττακή.

Οι υποψηφιότητες για το θεατρικό έτος 2018 είναι οι κάτωθι:

  1. Ευγενία Δημητροπούλου για την ερμηνεία της στο έργο Στέλλα Βιολάντη (Έρως Εσταυρωμένος) του Γρηγορίου Ξενόπουλου, σε σκηνοθεσία Γιώργου Λύρα

2. Αμαλία Καβάλη για την ερμηνεία της στο έργο Ορλάντο της Βιρτζίνια Γουλφ, σε διασκευή και σκηνοθεσία της  Ιώς Βουλγαράκη

3. Αλεξάνδρα Καζάζου για το έργο Insenso του Δημήτρη Δημητριάδη, σε σκηνοθεσία Πέτρου Σεβαστίκογλου

4. Ιωάννα Κολλιοπούλου για την ερμηνεία της στο έργο Στέλλα Κοιμήσου, του Γιάννη Οικονομίδη, σε σκηνοθεσία του ιδίου

Για την ιστορία οι προηγούμενες νικήτριες ήταν:

  • 2007: Εύη Σαουλίδου (για την ερμηνεία της στο έργο Μπέλα Βενέτσια του Γιώργου Διαλεγμένου και στην Αντιγόνη του Σοφοκλή, και τα δύο σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή)
  • 2008: Στεφανία Γουλιώτη (για την ερμηνεία της στο έργο Ηλέκτρα του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Πέτερ Στάιν)
  • 2009: Έλενα Μαυρίδου (για την ερμηνεία της στο έργο Λιωμένο βούτυρο του Σάκη Σερέφα, σε σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα)
  • 2010: Μαρίνα Ασλάνογλου (για την ερμηνεία της στο έργο Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι του Τενεσί Γουίλιαμς, σε σκηνοθεσία Σπύρου Α. Ευαγγελάτου )
  • 2011: Λουκία Μιχαλοπούλου (για την ερμηνεία της στο έργο Η κυρία από τη θάλασσα του Ερρίκου Ίψεν, σε σκηνοθεσία Έρικ Στούμπε και για την ερμηνεία της στο έργο Τόκος του Δημήτρη Δημητριάδη, σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή)
  • 2012: Μαρία Κίτσου (για την ερμηνεία της στο έργο Ορφανά του Ντένις Κέλι, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου )
  • 2013: Λένα Παπαληγούρα (για την ερμηνεία της στο έργο Αόρατη Όλγα του Γιάννη Τσίρου, σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη)
  • 2014: Γιούλικα Σκαφιδά (για την ερμηνεία της στο έργο Ορφέας στον Άδη του Τενεσί Ουίλιαμς, σε σκηνοθεσία Barbara Weber και για την ερμηνεία της στο έργο Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα του Γιουτζίν Ο’ Νιλ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά)
  • 2015: Λένα Δροσάκη (για την ερμηνεία της στο έργο Ramona Travel – Η γη της καλοσύνης της Γλυκερίας Μπασδέκη και για την ερμηνεία της στο έργο Πολιτισμός: μια κοσμική τραγωδία του Δημήτρη Δημητριάδη και τα δύο σε σκηνοθεσία του Γιάννη Σκουρλέτη)
  • 2016: από κοινού η Ιωάννα Παππά (για την ερμηνεία της στο έργο Οδός Πολυδούρη της Ρούλας Γεωργακοπούλου, σε σκηνοθεσία Θοδωρή Γκόνη) με την Αλεξάνδρα Αϊδίνη (για την ερμηνεία της στο έργο Η Μεγάλη Χίμαιρα του Μ. Καραγάτση, σε διασκευή Στρατή Πασχάλη και σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου)
  • 2017: Ανθή Ευστρατιάδου (για την ερμηνεία της στο έργο Ο Αδαής και ο Παράφρων του Thomas Bernhard, μετάφραση Γιώργος Δεπάστας, σκηνοθεσία Γιάννος Περλέγκας).

Περισσότερες πληροφορίες στην επίσημη σελίδα του ιδρύματος Μελίνα Μερκούρη: http://melinamercourifoundation.com/ &  https://www.facebook.com/melinamercouriofficial

Στέλιος Νίνης: “Οι λέξεις και οι αριθμοί προέρχονται από το ίδιο μέρος του εγκεφάλου”

Υπεύθυνη Συνέντευξης: Άννα Μαύρου (Anna Black)

 Η παράσταση «Anacarbit-Ο Βιτγκενστάιν σε Αντίλογο» της Πειραματικής Σκηνής του ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων έφτασε για 2 μόνο μέρες στην Αθήνα. Mιλήσαμε με τον Στέλιο Νίνη που ερμηνεύει τον ρόλο του νεαρού επιστήμονα στην παράσταση.

Ο Στέλιος Νίνης με τον Δημήτρη Βαρτζιώτη

Πείτε μας δυο λόγια για τον ρόλο που ερμηνεύετε στο έργο.
Στέλιος Νίνης:
Ένας νεαρός επιστήμονας της σύγχρονης τεχνολογίας και της νέας γλώσσας παλεύει με μετασχηματισμούς. Βρισκόμενος σε κατάσταση οίστρου δημιουργικού, οπλισμένος με τους δύο μεγάλους έρωτες του τη Λέξη (ποίηση) και τη Γεωμετρία (μαθηματικά), καλεί τον αριστοκράτη επιστήμονα – φιλόσοφο Λούντβιχ Βιτγκενστάιν σε μία αντιπαράθεση στοχασμών πάνω στις λέξεις και στα μαθηματικά και τον αντιμετωπίζει πότε αστεία και πότε σοβαρά. Τολμά να αποδείξει πως οι λέξεις και οι αριθμοί προέρχονται από το ίδιο μέρος του εγκεφάλου.

Πως εμπλέκεται η επιστήμη στην παράσταση στην οποία πρωταγωνιστείτε;
Στέλιος Νίνης: Η επιστήμη εμπλέκεται σε μεγάλο βαθμό στο έργο καθώς παρουσιάζει ένα ευρύ φάσμα θεμάτων όπως θερμοδυναμική, αλγόριθμους υπολογιστών, τη δυναμική του πληθυσμού, θεωρία του χάους σε αντίθεση με τον ντετερμινισμό. Ο Λούντβιχ Βιτγκενστάιν έρχεται αντιμέτωπος με μία καινούρια τεχνολογική πραγματικότητα με νέα μηχανήματα καθώς έχει ζήσει σε άλλη εποχή. Ο νεαρός επιστήμονας είναι θερμός υποστηρικτής της συνύπαρξης φιλοσοφίας-επιστήμης λέγοντας χαρακτηριστικά στο έργο βρισκόμενος σε ποιητικό οίστρο: “Ναι στη Φιλοσοφία και δίπλα της μια Επιστήμη”.
Τα σχέδιά σας για το μέλλον;
Στέλιος Νίνης: Βρίσκομαι σε συζητήσεις για μία νέα παράσταση το καλοκαίρι κι ελπίζω να συνεχίσω να εργάζομαι στο θέατρο.

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Anacarbit-Ο Βιτγκενστάιν σε Αντίλογο που θα παίζεται στο θέατρο  Αθηνά Εδώ

Ελένη Ευθυμίου: “Η εποχή μας έχει περισσότερο από ποτέ ανάγκη για τέχνη που μιλάει – είτε με άμεσο είτε με ποιητικό τρόπο – για την πραγματικότητά μας”

10945870_10153054393364691_3752937194273345367_oΥπεύθυνη Συνέντευξης: Άννα Μαύρου (Anna Black)

Η Ελένη Ευθυμίου, σκηνοθέτης, ηθοποιός και τραγουδίστρια, γεννήθηκε στο Έξετερ της Αγγλίας το 1986. Ευτυχώς μεγάλωσε στην Αθήνα. Έτσι την γνωρίσαμε και της ζητήσαμε να μας παρουσιάσει το έργο της, για να την μάθουν και όσοι δεν είχαν την τύχη να την συναντήσουν μέχρι σήμερα.

Kαλώς μας όρισες! Αν μελετήσει κάποιος τη θεατρική πορεία σου, θα μπορούσε κάλλιστα να σε ανακηρύξει πρέσβειρα του κοινωνικού θεάτρου. Τι σημαίνει Ελένη, για σένα θέατρο;

Ελένη Ευθυμίου: Για μένα το θέατρο είναι ένας τρόπος να κοινοποιηθούν ενδόμυχες σκέψεις, να δημιουργηθούν φανταστικοί κόσμοι, να μετατραπεί η πραγματικότητα σε τόπος ποίησης και να γεννηθούν νέα ερωτήματα, να ταρακουνηθεί εκ νέου το μυαλό και η ψυχή μας.

Σχετικά με θέατρο που ασχολείται με κοινωνικά ζητήματα με γοητεύει για πολλούς λόγους: ο ένας και κυριότερος είναι ότι βρίσκω την πραγματικότητα πολλές φορές πιο ποιητική κι από την ίδια τη λογοτεχνία, ο άλλος είναι ότι υπό προϋποθέσεις  ένας άνθρωπος που δεν είναι ηθοποιός, και αφηγείται πάνω στη σκηνή κάτι που γνωρίζει πολύ καλά, μπορεί να είναι πολύ πιο αυθεντικός, γνήσιος και ταιριαστός από έναν ηθοποιό για μία συγκεκριμένη παράσταση και τέλος, γιατί αγαπώ το θέατρο που συμβάλλει στην κοινωνική αλλαγή-από το παρουσιαστεί ένα θέμα ταμπού στο κοινό και να ανοίξει διάλογος και σκέψη πάνω σε αυτό, το να δοθεί λόγος σε ανθρώπους που θεωρούνται περιθωριακοί και να αλλάξουν για λίγο οι ισορροπίες του ποιός είναι ο “δυνατός” και ποιός ο “αδύναμος” μέχρι του να γίνει προσβάσιμο το θέατρο σε ανθρώπους που η κοινωνία συχνά βάζει στην άκρη με διάφορους εκλεπτυσμένους τρόπους.

Χορωδία Ανέργων

Χορωδία ανέργων, θεατρικά έργα για ιδρύματα, για νοσοκομεία, συμμετοχή παιδιών με ειδικές ανάγκες στις παραστάσεις σου. Θα μας απαριθμήσεις τα μέχρι τώρα ιδιαίτερα κοινωνικοθεατρικά projects σου;

Ελένη Ευθυμίου: Θεωρώ ότι όλες οι παραστάσεις που έχω σκηνοθετήσει εξετάζουν τη σχέση του ανθρώπου με την κοινωνία με διαφορετικούς κάθε φορά τρόπους: από το Με χτύπησε στις 2:45, (Πειραματική Σκηνή της “Τέχνης”-Φεστιβάλ Δημητρίων 2012) μια παράσταση, που βασιζόταν σε μαρτυρίες ανθρώπων που είχαν υποστεί ενδοοικογεννιακή βία, το Άλλο Σπίτι (Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, 2016) με την ομάδα Εν Δυνάμει, που μιλούσε για τη ζωή των ανθρώπων με αναπηρία στο σπίτι και στο ίδρυμα, Το Κάλεσμα της Άγριας Φύσης του Τζακ Λόντον, (Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, 2016-2017) μία παράσταση που η λειτουργία της ήταν να ταξιδεύει σε χώρους που οι άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση στο θέατρο, μέχρι την Αντιγόνη του Ζαν Ανούιγ (Φεστιβάλ Αθηνών 2016) και Το Νησί των Σκλάβων του Πιερ Ντε Μαριβώ (Δηπεθε Κοζάνης, 2015) δύο δραματικά κείμενα που καθόλου δεν θα χαρακτηρίζονταν ως κοινωνικοθεατρικά από μόνα τους, αλλά η ανάγνωση των κειμένων ήταν επικεντρωμένη στην επιρροή ενός “κλειστού” συστήματος στους ανθρώπους.  

«Αντιγόνη» του Ζαν Ανούιγ σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου στο Φεστιβάλ Αθηνών 2016

Η εποχή μας, και δεν αναφέρομαι αποκλειστικά και μόνο στην οικονομική κρίση, επιβάλλει την ανάγκη φιλανθρωπίας στην τέχνη. Φιλανθρωπία με τον αρχικό ετυμολογικό προσδιορισμό της λέξης, ως αγάπη για τον άνθρωπο και βελτίωση επί της ουσίας της ποιότητας της ζωής του και όχι να μαζέψουμε τα ψιλά μας για την πρόσκαιρη ανακούφιση του ατόμου.

Ελένη Ευθυμίου: Όντως, θα συμφωνήσω μαζί σας, η λέξη “φιλανθρωπία” είναι ιδιαίτερα παρεξηγημένη και, κατά τη γνώμη μου, ακόμα και στην περίπτωση που την ορίζουμε ως “αγάπη για τον άνθρωπο”, διαχωρίζει τους ανθρώπους σε (ανώτερους) φιλάνθρωπους και σε (κατώτερους, αδύναμους, δεινοπαθούντες, “καημένους”…) ανθρώπους που δέχονται αυτή τη φιλανθρωπία-“αγάπη”. Κατά τη γνώμη μου η λέξη “φιλανθρωπία”, όπως προσλαμβάνεται συνήθως, δεν ενισχύει την ιδέα ισότιμης μεταχείρισης μεταξύ των ανθρώπων και όχι απλά αποφεύγω να τη χρησιμοποιώ αλλά για την ακρίβεια δε θέλω καθόλου να χαρακτηρίζει τη δουλειά μου και τις επιλογές μου γιατί κατευθύνει το νου των ανθρώπων σε τελείως αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που θα ήθελα. Θα έλεγα λοιπόν πως η εποχή μας έχει περισσότερο από ποτέ ανάγκη για τέχνη που μιλάει – είτε με άμεσο είτε με ποιητικό τρόπο – για την πραγματικότητά μας και που έχει να θέσει ερωτήματα και να ανοίξει διαλόγους. Τέχνη που επιστρέφει στο πρωταρχικό παιδευτικό και κοινωνικό χαρακτήρα της αρχαίας τραγωδίας, που βάζει τους θεατές σε ενεργητική θέση και μιλάει για επίκαιρα και φλέγοντα θέματα, κι όχι για αναμασήματα των ίδιων πραγμάτων ή εντυπωσιακά θεάματα κενά νοήματος. Κάθε καλλιτεχνική έκφραση, σήμερα πιο πολύ από άλλοτε, πρέπει να έχει μία καθαρή θέση, ένα καθαρό λόγο που γίνεται ή έστω μία καθαρή ανάγκη να καλύψει. 

Ποια κοινωνία περιγράφετε στο έργο «Mellonia» που παρουσιάζετε αυτή τη περίοδο μαζί με τους συνεργάτες σου στο θέατρο Χώρος;

Ελένη Ευθυμίου: Η πρωτότυπη ιστορία που έγραψαν και σκηνοθέτησαν οι Hippo Theatre Group (Αλέξανδρος Ράπτης και Φώτης Δούσος) διαδραματίζεται σε μία επινοημένη κοινωνία τον καιρό του Αστρικού Έτους ΧΚΑ 2059. Η κοινωνία αυτή έχει πολλά στοιχεία της σημερινής πραγματικότητας, με λίγο πιο εξπρεσσιονιστικό τρόπο φυσικά, μιας και πρόκειται για ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Το καθεστώς είναι απολυταρχικό, οι άνθρωποι δυστυχισμένοι και εγκλωβισμένοι στο σύστημα και στο γνωστό μοτίβο “δουλειά-σπίτι-δουλειά” με έναν τρόπο εμμονικό, αδύναμοι να αναπτύσσουν συναισθήματα και πλήρως απομακρυσμένοι από τη φύση. Η τεχνητή νοημοσύνη είναι εξαιρετικά ανεπτυγμένη αλλά ο κυβερνήτης Σαμπάτ έχει καταστείλει όλα τα ρομπότ που δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντά του. Η Μαίρη Άνν, μία νεαρή δημόσια υπάλληλος ξαφνικά θα βρεθεί μπροστά στο δίλημμα να σώσει τον κόσμο…

Πως θα αποδράσουμε από την δυστοπική κοινωνία μας;

Ελένη Ευθυμίου: Όσο αντιστεκόμαστε στη μιζέρια, το συμβιβασμό, τη μοιρολατρία και συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε και να διεκδικούμε καλές συνθήκες ζωής, πετυχαίνουμε σίγουρα μία κάποια απόδραση. Ωστόσο το θέμα δεν είναι μόνο να αποδράσουμε αλλά και να συμβάλλουμε – να δράσουμε ώστε να σταματήσει η κοινωνία μας να είναι δυστοπική. Δεν το θεωρώ ουτοπικό, ίσως βέβαια να είμαι ακόμα ονειροπόλα και αφελής…

Η μουσική, τι θέση έχει στη συγκεκριμένη παράσταση και γιατί;

Ελένη Ευθυμίου: Η μουσική είτε ζωντανή είτε ηχογραφημένη, καθώς και το ζωντανό sound design διατρέχουν την παράσταση σε όλη τη διάρκειά της. Οι ήχοι και η μουσική άλλοτε λειτουργούν ως ένα μέσο αφήγησης και προώθησης της δράσης και άλλοτε δημιουργούν την πολύ ιδιαίτερη και υποβλητική ατμόσφαιρα της παράστασης. 

Εκτός από το θέατρο και τη μουσική τι άλλο αγαπάς να κάνεις με πάθος;

Ελένη Ευθυμίου: Μου αρέσει να ταξιδεύω, να μαγειρεύω, να παίζω ομαδικά παιχνίδια και να περνάω χρόνο με τους ανθρώπους που αγαπώ και με το γάτο μου τον Ίγκυ. 

Ετοιμάζεις κάτι για μετά την ολοκλήρωση των παραστάσεων της «Μellonia»;

Ελένη Ευθυμίου: Με την ομάδα Εν Δυνάμει ετοιμάζουμε το τρίτο μέρος της τριλογίας μας Ερωτευμένα Άλογα με θέμα τον έρωτα. Η παράσταση αρχικά θα ανέβει το Μάιο στη Θεσσαλονίκη και μετά θα ταξιδέψει και σε άλλα θέατρα της Ελλάδας.

Αμέσως μετά, τον Ιούνιο, θα συμμετέχουμε με μία εξαιρετική ομάδα καλλιτεχνών (Λευτέρης Βενιάδης, Λεωνίδας Γιαννακόπουλος, Νατάσσα Ευσταθιάδη, Μαρία Καραμούζα) στη Μπιενάλε Νέου Μουσικού Θεάτρου του Μονάχου με μία πολύ ιδιαίτερη μουσική παράσταση με τίτλο The bathtub memory project.

Καλή επιτυχία Ελένη και στην Μπιενάλε & σε όλα τα μελλοντικά έργα σου!

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση “Mellonia που θα παίζεται για ακόμη 2 παραστάσεις (26 και 27 Φεβρουαρίου) στο θέατρο  Χώρος Θέατρο Εδώ

Αλέξιος Κοτσώρης: Η ποίηση είναι φάρμακο για το μυαλό και την καρδιά

Μία από τις πιο ατμοσφαιρικές παραστάσεις που έχω ζήσει στο θέατρο, υπήρξε η παράσταση «Μόνος κόσμος – Έμιλι Ντίκινσον». Είχα την τύχη να την παρακολουθήσω ένα από τα τελευταία καλοκαιρινά και λίγο συννεφιασμένα βράδια του Σεπτεμβρίου. Η Χριστίνα, ντυμένη φυσικά στα άσπρα, το αιθέριο αερικό που ενσάρκωνε την Έμιλι Ντίκινσον, η ατμοσφαιρική μουσική της Violet Louise, οι εκφραστικοί φωτισμοί του Αλέξανδρου, το ρεαλιστικό σκηνικό της αυλίτσας στον μαγικό χώρο Βρυσάκι και η απόλυτη σκηνοθεσία του Αλέξιου. Ύστατη πινελιά σε αυτόν τον θεατρικό καμβά, η ΦΥΣΗ η οποία καταλαμβάνει στα ποιήματα της Ντίκινσον την τιμητική που της αξίζει, δεν άντεξε και αποφάσισε να συμπρωταγωνιστήσει, προσθέτοντας μία απαλή βραδινή βροχή. Μία βροχή που μπερδευόταν με τον δακρυσμένο λόγο της Χριστίνας και που κανέναν από τους θεατές της γεμάτης αυλής δεν ένοιαξε, γιατί κανείς δεν κουνήθηκε από τη θέση του. Απλά όποιος είχε ομπρέλα, πολύ τρυφερά την άνοιξε!

Αλέξιε καλώς μας όρισες! Πότε πρωτοσυναντήθηκαν οι δρόμοι σας με την ποιήτρια Έμιλι Ντίκινσον;

Αλέξιος Κοτσώρης:  Καλώς σας βρήκα! Και ευχαριστώ για την φιλοξενία. Επί της ουσίας και σε βάθος, όταν αποφάσισα να κάνω αυτήν την παράσταση. Τότε ανακάλυψα όλον αυτόν τον υπέροχο κόσμο όμορφων λέξεων, της πρωτοπόρας για την εποχή της και πάντα επίκαιρης συναισθηματικά ποιήτριας.

Πόσο σημαίνουσα υπήρξε η συνάντηση μαζί της, ώστε να θελήσεις να της αφιερώσεις ένα θεατρικό project;

Αλέξιος Κοτσώρης: Το πιο σημαντικό για μένα ήταν ότι είδα την Έμιλι μέσα στην Χριστίνα, οραματίστηκα όλη την παράσταση μέσα στα μάτια της, τότε όλα έγιναν μονόδρομος, μια ευθεία που ανοίχτηκε μπροστά μου! Εγώ άπλα την περπάτησα…

Ο  στίχος της που σε στοίχειωσε.

Αλέξιος Κοτσώρης: Αν σταματήσω μια Καρδιά που πάει να σπάσει

                                        Δεν ήρθα μάταια στη ζωή

                                       Αν απαλύνω κάποιου την Οδύνη

                                      Ή ηρεμήσω άλλου τον Πόνο

                                     ‘Η βοηθήσω τον μισολιπόθυμο Κοκκινολαίμη

                                     Να μπει ξανά μες στη Φωλιά

                                    Δεν ήρθα μάταια στη ζωή.

Ένας τίτλος βιβλίου, εξαντλημένο κιόλας, είναι: «Έμιλυ Ντίκινσον- Ἡ ποιήτρια τῶν ἑπομένων ἐποχῶν», θεωρώ ότι είναι εξαιρετικός και συμπυκνώνει το πόσο μπροστά από την εποχή της ήταν η Έμιλι ή καλύτερα ότι ζούσε σε ένα παράλληλο σύμπαν μόνη της.

Αλέξιος Κοτσώρης: Ναι συμφωνώ και αυτό αποδεικνύεται. Διαβάζεται σήμερα και θα συνεχίσει να διαβάζεται για πάντα.  Έχει οικουμενικό και παντοτινό λόγο.

Η ομολογουμένως σοφή επιλογή της Χριστίνας Τασκασαπίδου στον πρωταγωνιστικό ρόλο πως έγινε;

Αλέξιος Κοτσώρης: Το πρότζεκτ έγινε για την Χριστίνα, η μια βρήκε την άλλη, η ποιήτρια την ηθοποιό και η ηθοποιός την ποιήτρια και αυτό είναι το υπέροχο! Αυτές οι δυο είναι σήμερα εκεί στο Βρυσάκι ως ένα πρόσωπο… συνυπάρχουν στο σήμερα και αυτό είναι μεγάλη χαρά για μένα.

Ευτυχής συνάντηση και με την μουσικό και performer Violet Louise που σου έγραψε τη μουσική για την παράσταση.

Αλέξιος Κοτσώρης: Υπέροχη καλλιτέχνης! Αφουγκράστηκε την παράσταση τόσο καλά και θέλησε να μάθει όλο τον συναισθηματικό κόσμο που ήθελα να βγάλω επί σκηνής, πριν γράψει την μουσική, και το έκανε μοναδικά! Πολύ χαίρομαι για την συνεργασία μας.

Η ποίηση, τι ρόλο θεωρείς ότι μπορεί να παίξει στη ζωή μας;

Αλέξιος Κοτσώρης: Η ποίηση είναι φάρμακο για το μυαλό και την καρδιά.

Ποιες είναι οι θεμελιώδεις αξίες τις οποίες πραγματεύεται η Έμιλι Ντίκινσον στο έργο της;

Αλέξιος Κοτσώρης: Αγάπη, Τρυφερότητα, Πίστη, Αυθεντικότητα, Ακεραιότητα.

Σκέψεις για νέα παράταση υπάρχουν;

Αλέξιος Κοτσώρης: Είναι η δεύτερη παράταση που παίρνουμε. Ξεκινήσαμε τον Σεπτέμβριο και το ότι παίζουμε ακόμα, μου δίνει μεγάλη χαρά. Με το καλό να ολοκληρώσουμε και ίσως να παίξουμε και εκτός Αθήνας μετά, μας έχουν ήδη καλέσει και θα ήθελα πολύ να πάμε.

Ένα όνειρο σου για το μέλλον.

Αλέξιος Κοτσώρης: Έρχεται τόσο σύντομα το μέλλον που δεν προλαβαίνω να κάνω όνειρα.

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση η οποία συνεχίζει με παράταση στο Βρυσάκι, Χώρος Τέχνης & Δράσης, να παίζεται κάθε Παρασκευή στις 21:30 (σε εσωτερικό χώρο, το ίδιο όμορφο με τον εξωτερικό), Εδώ. Μην την χάσετε.

Φωτογραφίες Αλέξιου: Ελένη Ονάσογλου