Blog

5ο Superstars Dance Show in Athens – Σάββατο 23 Ιανουαρίου 2016

 Για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά διοργανώνεται στην Αθήνα το 5ο Superstars Dance Show in Athens με την συμμετοχή παγκόσμιων πρωταθλητών αθλητικού Latin χορού από το εξωτερικό. Αυτή τη φορά οι πρωταγωνιστές είναι οι Slavik Kryklyvyy και Karina Smirnoff θρύλοι της παγκόσμιας χορευτικής σκηνής οι οποίοι έχουν σπάσει κάθε ρεκόρ προσέλευσης θαυμαστών από όλο τον Ελλαδικό χώρο και όχι μόνο. Η Karina Smirnoff είναι πρωταρχικό μέλος – χορεύτρια στο team  του Dancing with the Stars της Αμερικής κατάγεται από την Ρωσία και έχει και ελληνική φλέβα καθώς η γιαγιά τη ήταν ελληνίδα. Παγκοσμίου φήμης και ο Slavik Kryklyvyy ο οποίος θεωρείται ο σπουδαιότερος άντρας χορευτής των τελευταίων δεκατιών στον αθλητικό χορό Latin. Και οι δύο θεωρούνται celebrities καθώς έχουν πρωταγωνιστήσει σε ταινίες του Hollywoood και σε χορευτικά ντοκυμαντέρ που διηγούνται την ζωή και την καριέρα τους.

 

Η παράσταση θα πλαισιωθεί από μια επιλεγμένη ελληνική αποστολή, την αφρόκρεμα επαγγελματιών χορευτών και από παρουσιάσεις πρώτων θέσεων από τους διαγωνισμούς χορού satolia productions.

 

Σάββατο 23 Ιανουαρίου 2016
Ώρα έναρξης 11.00μμ
ΚΤΗΜΑ ΛΙΑΡΟΥ – ΒΑΡΗ
Πίσω από τη σχολή Ευελπίδων
Εισιτήρια θα προμηθευτείτε από τη διοργάνωση

satolia.com

12496472_10154511061369966_8216296062418437927_o  12180115_10154332433274966_2098966053_n 12188700_10154332433964966_632589821_n

 

210 9605202, 6974191707
Passion theater Χρήστος Συριώτης -τι κοιτάτε ρε

Συνέντευξη με τον δημιουργό και σκηνοθέτη της παράστασης “Τι κοιτάτε,ρε;” Χρήστο Συριώτη

10945870_10153054393364691_3752937194273345367_oΥπεύθυνη Συνέντευξης: Άννα Μαύρου (Anna Black)

Λίγο μετά την Επίσημη Πρεμιέρα της παράστασης «Τι κοιτάτε, ρε;», συναντήσαμε τον ηθοποιό Χρήστο Συριώτη (σκηνοθέτη και συγγραφέα του συγκεκριμένου έργου) και είχαμε την ευκαιρία να του απευθύνουμε μερικές ερωτήσεις.

Καλησπέρα Χρήστο. Θα ήθελα να πούμε λίγα πράγματα για την παράσταση «Τι κοιτάτε, ρε;» που έχει ανέβει από τις 11/01 στο θέατρο Αγγέλων Βήμα, και θα παίζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη μέχρι τις 09/02. Στην πρώτη εκτέλεση του έργου πριν από 2 χρόνια, έχοντας γράψει και το έργο, πρωταγωνιστούσες ο ίδιος. Φέτος δίνεις την σκυτάλη στην Λαμπρινή Αγιαννίτου. Αλήθεια, ποια τα συναισθήματα ενός δημιουργού, βλέποντας το έργο του να ερμηνεύεται αυτήν την φορά από έναν άλλον ηθοποιό;

Χρήστος Συριώτης: Η Λαμπρινή δεν ήταν απλά μία άλλη ηθοποιός, υπήρξε πραγματικά ένας άγγελος που εμφανίστηκε στη ζωή μου ξαφνικά! Είχα κανονίσει να επαναλάβω και φέτος το «Τι κοιτάτε ρε;», μετά την επιτυχία που γνώρισε προ διετίας, παίζοντας ο ίδιος ξανά τον κεντρικό ρόλο. Πηγαίνοντας σε μία ακρόαση για μία άλλη παράσταση, μία κωμωδία, συνάντησα την Λαμπρινή και όταν την είδα να ερμηνεύει πάνω στην σκηνή, είπα: «Αυτό το πλάσμα, πρέπει να παίξει αυτόν τον ρόλο και όχι εγώ». Πληρούσε όλες τις προϋποθέσεις για να υλοποιήσει το όνειρό μου για το έργο που έγραψα.

Αυτό δείχνει μεγάλη γενναιοδωρία και παντελή έλλειψη εγωισμού. Πολλές φορές οι ηθοποιοί που τυχαίνει να συγγράφουν κιόλας, κρατούν αυτό το κομμάτι ως προσωπικό και δεν το μοιράζονται με ευκολία.

Χρήστος Συριώτης: Εγώ δεν ανήκω σε αυτήν την κατηγορία. Κάνω συχνά αυτοκριτική. Ξέρω πως  δεν μπορούμε να τα κάνουμε όλοι όλα, να επωμισθούμε όλους τους ρόλους. Όσοι το κάνουν, πάσχουν από οίηση, πράγμα που προσωπικά σιχαίνομαι. Όσον αφορά την συγγραφή αυτού του κειμένου, οι συνθήκες κάτω από τις οποίες γράφτηκε ήταν ιδιαίτερες. Όταν το παίρνω στα χέρια μου και το διαβάζω, είναι σαν να το έχει γράψει ένας «άλλος», ο οποίος τυγχάνει… να είμαι εγώ.

Για όσους δεν το γνωρίζουν, το κείμενο αυτό γράφτηκε την περίοδο που ασθενούσες από καρκίνο. Τι σε οδήγησε στην συγγραφή αυτού του έργου; Φτάνοντας στα όρια σου, ήταν η ανάγκη σου να αναζητήσεις από την αρχή το κουβάρι της ζωής σου;

Χρήστος Συριώτης: Στη μέση των χημειοθεραπειών μου, είχα πάθει και  θρόμβωση, ήμουν στην πιο φρικτή μου στιγμή και είπα στον πατέρα μου ότι δεν αντέχω άλλο, ότι θέλω να πεθάνω. Εκείνος μου απάντησε αυστηρά  ότι δεν θέλει να ξανακούσει κάτι τέτοιο και τότε εγώ ξεστόμισα: «Εντάξει να μην πεθάνω, τουλάχιστον να ξαναγεννηθώ, να ξαναγυρίσω στην μήτρα της μάνας μου». Την επόμενη μέρα πήρα ένα χαρτί και ένα μολύβι και έγραψα το «Τι κοιτάτε, ρε;».

Ένοιωσες ότι ξαναγεννήθηκες μέσα από τον καρκίνο;

Χρήστος Συριώτης: Πρακτικά, άμεσα, ντόμπρα και σταράτα : Άλλαξε εντελώς η ζωή μου! Μπήκα στο Πανεπιστήμιο, ανέβασα στο θέατρο το έργο που έγραψα, ξεκαθάρισα σχέσεις και φίλους, σταμάτησα να αγχώνομαι με προβλήματα που δεν αξίζουνε, όπως αν θα έχω ή δεν θα έχω δουλειά ή χρήματα, άρχισα να εκτιμώ περισσότερο τα μικρά πράγματα, τον ήλιο, την θάλασσα, μια καλή παρέα. Κάνω πράγματα που αγαπώ αληθινά. Φυσικά εξακολουθώ να αγχώνομαι, τουλάχιστον όμως τώρα πια γι’ αυτά που αγαπώ, για αυτά που αξίζουν.

Σοκαριστικό, να φτάνεις σε ένα σημείο και να λες «Δεν θέλω άλλο να ζήσω».

Χρήστος Συριώτης: Είναι ναι, αλλά τώρα πια δεν θα το έλεγα…

Στο οπισθόφυλλο του όμορφου προγράμματος της παράστασης έχεις γράψει: «Μια γιγάντια σκούπα ο χρόνος σπρώχνει τα νεκρά κουφάρια των ανθρώπων πίσω από τον τοίχο, που πάνω γράφει Λησμονιά». Θεωρείς ότι οι άνθρωποι ζούνε με τον παρελθόν τους;

Χρήστος Συριώτης: Θεωρώ ότι δεν μένει τίποτα. Όλοι κάποια στιγμή θα χαθούμε  στη λησμονιά.

Έχεις πει πολλές φορές σε ανθρώπους «Τι κοιτάτε, ρε;»

Χρήστος Συριώτης: Εννοείται! Όπως και «Ξυπνήστε!». Και εμένα μου το έχουν πει.  Οι άνθρωποι πολλές φορές στεκόμαστε  παθητικοί, άβουλοι. Σκέψου, ότι στο έργο μιλάει ένα πλάσμα που δεν έχει έρθει ακόμη στη ζωή, δεν έχει γεννηθεί ακόμη και απορεί με  τους ανθρώπους που τους αισθάνεται να στέκονται παθητικά απέναντι στη ζωή. 

Ποια ατάκα από το έργο θεωρείς ότι θα μείνει σε έναν θεατή που θα παρακολουθήσει την παράσταση;

Χρήστος Συριώτης: Η εξής: «Το μόνο σημείο που ενώνει τα όνειρα με την ιστορία, το μόνο σημείο που ενώνει το παρελθόν με το μέλλον είναι η σιωπή». Αναφέρομαι στην σιωπή της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Ότι το «Τώρα», το «Παρόν»,  μπορείς να το ορίσεις μόνο με την καλλιτεχνική δημιουργία. Φαντάσου ότι και η λέξη παρόν, που μόλις είπαμε, και αυτή στο παρελθόν ειπώθηκε. Άρα το τώρα «ορίζεται» μόνο με την δημιουργία. Όσο πιο πολύ κατέχει κανείς την Μανία των Μουσών τόσο πιο δύσκολα θα περάσει στην λησμονιά.

Καλή συνέχεια Χρήστο σου ευχόμαστε και πολλές παρατάσεις στην ιδιαίτερη αυτή παράσταση που παρακολουθήσαμε και πραγματικά απολαύσαμε.

Χρήστος Συριώτης: Σας ευχαριστώ κι εγώ. Καλή συνέχεια σε σας και στην νεοσύστατη ιστοσελίδα σας.

afisa

Κριτική για την παράσταση “Επάγγελμα Πόρνη”

Από την Άννα Μαύρου.

«Επάγγελμα Πόρνη»-1978, το κατά σειράν 13ο έργο της Κρητικιάς συγγραφέως, (από ένα σύνολο 24 έργων) και το δεύτερο μεγαλύτερο σε επανεκδόσεις της (37 επανεκδόσεις ως το 1998). Το έργο της Λιλής Ζωγράφου, γνωστής και ως σκοτεινή θεά Εκάτη της λογοτεχνίας μας λόγω της πύρινης, μαχητικής και αντισυμβατικής γραφής της, είναι αυτό που θα αναβιώσει τη θεατρική περίοδο που διανύουμε δια στόματος Αλεξάνδρας Παλαιολόγου και σκηνοθεσίας Ένκε Φεζολλάρι.

Ένας σοκαριστικός αυτοβιογραφικός μονόλογος που τσακίζει κόκκαλα, ξυπνάει μνήμες και επιχειρεί να αφυπνίσει συνειδήσεις. Χωρίζεται σε δύο μέρη,  το πρώτο μέρος, πραγματεύεται την απάνθρωπη δύναμη της δικτατορικής εξουσίας ως μέσο εξαθλίωσης της προσωπικής ελευθερίας πνεύματος και λόγου. Το δεύτερο μέρος, η φρικιαστική εμπειρία της στο ψυχιατρείο όπου βρέθηκε αλυσοδεμένη μετά την απόπειρα αυτοκτονίας της, παραμονές Πρωτοχρονιάς του 1973, όπου βιαζόταν από τρεις νυχτοφύλακες για ένα ολόκληρο βράδυ.

Στην παράσταση που παρακολούθησα στο θέατρο Vault, είδα μια Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, αγνώριστη, ώριμη θεατρικά, εντελώς ενσταντική. Από το πρώτο δευτερόλεπτο που εισέβαλε στη σκηνή, μέχρι το τσιγάρο αποφόρτισης στο τέλος της παράστασης, φαίνεται ότι έβαλε την ψυχή της σε αυτόν τον απαιτητικό μονόλογο. Άνοιξε την παλέτα των συναισθημάτων της και ζωγράφισε τη κάθε φράση με ότι της έπρεπε: απογοήτευση, ειρωνεία, περιφρόνηση, αυτοπεποίθηση, αηδία, αγωνία, φόβος, τρόμος, φρίκη, θυμός, ντροπή, θλίψη, μοναξιά, είναι με τη σειρά κάποια από αυτά που μπόρεσα ευδιάκριτα να ξεχωρίσω στη μία ώρα της παράστασης. Ειδικά στο δεύτερο μέρος, που το ξεχωρίζει και η ίδια η ηθοποιός, ως μάνα το αγαπημένο της παιδί, η ρεαλιστική της θεατρική απόδοση ήταν τέτοια που μας οδήγησε να φαντασιωθούμε ότι δεν είναι μόνο μια γυναίκα που αφηγείται αλλά η Ελλάδα ολόκληρη ως πολύπαθος λαός που εκδίδεται και βιάζεται, συνειδητά και ασύνειδα.

Ο Ένκε Φεζολλάρι σκηνοθετικά επιτέλεσε με επιτυχία όχι μόνο τα προαπαιτούμενα, αφ’ενός την πλήρη αφοσίωση του θεατή προς τον μονολογούντα και αφ’ ετέρου το περιθώριο στην πρωταγωνίστρια του να αναδείξει τις ερμηνευτικές της δυνατότητες, αλλά και να εγείρει πολιτικούς, κοινωνικούς, ιστορικούς και ανθρωπιστικούς προβληματισμούς, που θεωρώ ότι ήταν και ο ευσεβής πόθος του.

Στα συν της παράστασης, το τραγούδι με το οποίο πέφτει η αυλαία και έγραψε ο Σταμάτης Κραουνάκης, μελοποιώντας φράσεις της Λιλής Ζωγράφου από το βιβλίο.

Παρουσιάστηκε στο θέατρο Vault από 03-10-2015 έως 13-12-2015

Η Οικογένεια Τσέντσι κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία από την Κάπα Εκδοτική

H «Οικογένεια Τσέντσι», το θεατρικό έργο της Ιόλης Ανδρεάδη και του Άρη Ασπρούλη το οποίο απέσπασε εξαιρετικές κριτικές από τον αθηναϊκό τύπο, κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία από την Κάπα Εκδοτική. Προλογίζει η ποιήτρια Γλυκερία Μπασδέκη.

…H οικογένεια Τσέντσι είναι μια θλιμμένη οικογένεια τεράτων, όπως οι περισσότερες οικογένειες αυτού του (επίγειου) κόσμου. H Iόλη Ανδρεάδη και ο Άρης Ασπρούλης ένιωσαν τη θλίψη των Τσέντσι, δεν φοβήθηκαν το μαύρο αίμα τους, δεν μπήκαν στην ευκολία μιας καταγγελτικής αφήγησης. Οι πρωταγωνιστές (επινοημένοι εκ νέου) λένε τα καινούρια τους λόγια έγκλειστοι σε μια βιτρίνα – Αγία Τράπεζα και θυσιαστήριο και “περάστε ν’ αγοράσετε”. Όλοι γνωρίζουν τη μοίρα τους, όλοι είναι αιώνια παγιδευμένοι στα σώματά τους – σώματα εξουσίας, υποταγής, έρωτα, μοιρολατρείας. Η (εξαιρετική, εξαιρετικότατη) δραματουργία πάτησε πάνω στα προϋπάρχοντα κείμενα των Αρτώ και Σταντάλ (Οι Τσέντσι & η πραγματική ιστορία), χωρίς όμως να εγκλωβιστεί σ’ αυτά. Η Ανδρεάδη και ο Ασπρούλης είναι οι ηθικοί αυτουργοί μιας νέας γλώσσας, σκληρής και συγκινησιακής, φορτισμένης και ανάλαφρης, εντατικής και διεκπεραιωτικής που λειτουργεί σαν ένα είδος μαγικής επωδού που θα πει “φτου κακά αυτού του κόσμου”… | Από τον πρόλογο της ποιήτριας Γλυκερίας Μπασδέκη

ISBN 9786185191023
Τιμή 8.50 €
Αριθμός Σελίδων 64
Διαστάσεις 21 Χ 17
Εξώφυλλο Μαλακό
Έτος 2015
Συγγραφείς: Ιόλη Ανδρεάδη & Άρης Ασπρούλης
Πρόλογος: Γλυκερία Μπασδέκη
Επιμέλεια: Λυδία Ελιόγλου & Μαργαρίτα Α. Κωτσίνη
Εικόνα Εξωφύλλου: Κατερίνα Χαδουλού

Η Υπόθεση

Ρώμη, 1599. Ο Κόμης Τσέντσι είναι ο πλουσιότερος άντρας της εποχής. Είναι έξυπνος, ασεβής και κυνικός. Είρωνας και σκωπτικός. Οι φήμες για εκείνον οργιάζουν. Λέγεται, πως οι φρίκες του δεν έχουν προηγούμενο και πως οι ορέξεις του, παρά την ηλικία του, δεν γνώρισαν ακόμη το μέτρο. Ένα βράδυ, ο Τσέντσι δέχεται μια απρόσμενη επίσκεψη. Στο Μέγαρό του καταφτάνει ο απεσταλμένος διαπραγματευτής του Πάπα, Σινιόρ Καμίλο. Ο Κόμης δυσκολεύεται να βρει το καλό στις προθέσεις του απρόσκλητου επισκέπτη και η βροχή που τον συνοδεύει δεν μοιάζει με αγαθό οιωνό. Ο Σινιόρ Καμίλο, συμβουλεύει τον Τσέντσι, πως αν επιθυμεί να παραμείνουν άγνωστα τα μέχρι τώρα εγκλήματά του, οφείλει άμεσα να παραχωρήσει στο Βατικανό το ένα τρίτο της περιουσίας του. Ο γέρο-Τσέντσι, παρά τις αντιρρήσεις του, έκπληκτος από την πρόταση της Ιεράς Εξέτασης να φιμωθεί με τον ίδιο του τον χρυσό, αποφασίζει να συνθηκολογήσει. Στο όνομα, όμως, αυτής της συνθηκολόγησης -και αφού το χρυσάφι που παραχωρεί μοιάζει αρκετό για μερικά εγκλήματα ακόμα- σχεδιάζει το ανομολόγητο: ένα τεράστιο όργιο, όπου θα σκοτώσει τους δυο του γιους και θα σπιλώσει την τιμή της μονάκριβης κόρης του. Η ατιμασμένη Βεατρίκη, είναι η μόνη σε ολόκληρη τη Ρώμη που έχει το θάρρος να τον εκδικηθεί για τα ανομήματά του. Η εξουσία, όμως, είναι μια δύναμη χωρίς δικαιοσύνη και επιστρέφεται σ’ όποιον την πολεμά. Το ικρίωμα που την περιμένει είναι ζεστό. Και η ιστορία είναι πραγματική.

 

Λίγα λόγια για τους Τσέντσι

Η «Οικογένεια Τσέντσι» γράφτηκε την άνοιξη του 2015. Βασίζεται δραματουργικά στο θεατρικό έργο «Οι Τσέντσι» του Αρτώ και στην πραγματική ιστορία από το ομώνυμο χρονικό του Σταντάλ. Το έργο αποπειράται να παρουσιάσει ένα γεγονός του 16ου αιώνα στο σήμερα, με έναν τρόπο διαμεσολαβημένο και χωροταξικά περιορισμένο, τοποθετώντας τους ήρωες εγκλωβισμένους σε μια ιδεατή βιτρίνα, η οποία τους προσδίδει κύρος, αλλά τους αφαιρεί κάθε διέξοδο φυγής. Οι Τσέντσι (Les Cenci) του Αρτώ αποτέλεσαν έργο-ορόσημο για το λεγόμενο «Θέατρο της Σκληρότητας» και το κείμενό του θεωρήθηκε υψηλής δραματουργικής δύναμης και μεγάλης επιρροής σε πολλαπλά πεδία και κινήματα των τεχνών του 20ου αιώνα. Στο πρώτο ανέβασμα του έργου, το οποίο πραγματοποιήθηκε από τον Αρτώ στις 7 Μαΐου του 1935, η παράσταση κρίθηκε ως αποτυχία από κοινό και κριτικούς κι έμεινε στην σκηνή μόνο για 17 βράδια. Τον ρόλο του Κόμητα Τσέντσι ερμήνευε ο ίδιος ο Αρτώ, ο οποίος μετά την οικονομική καταστροφή του εγχειρήματος απογοητεύτηκε τόσο που αποφάσισε πως δε θα ξανασκηνοθετήσει για το θέατρο ποτέ. Τα πάθη της οικογένειας των Τσέντσι, τα φρικαλέα εγκλήματα του Κόμη Τσέντσι και η γενναία και τραγική αυτοθυσία της 16χρονης Βεατρίκης, αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για κορυφαίους ποιητές, στοχαστές και ζωγράφους όπως ο Σέλλεϋ, ο Σταντάλ, ο Μοράβια, ο Αρτώ και η Αρτεμισία Τζεντιλέσκι. Ο τελευταίος απόγονος της οικογένειας, ο Φράνκο Τσέντσι, είναι σήμερα 57 ετών και ζει στη Ρώμη ως καλλιτέχνης. Τα περισσότερα έργα του αφορούν στη Βεατρίκη Τσέντσι, στην οποία αφιέρωσε και την μεγάλη του έκθεση το 2013 στην Acta International Gallery.

Η παράσταση

Η παράσταση «Οικογένεια Τσέντσι» παρουσιάζεται αυτή την περίοδο στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (Πειραιώς 206), σε σύλληψη και σκηνοθεσία Ιόλης Ανδρεάδη με τους ηθοποιούς Μιλτιάδη Φιορέντζη, Ελεάνα Καυκαλά και Μαρία Προϊστάκη. Πραγματοποιούνται 12 τελευταίες παραστάσεις έως 10 Ιανουαρίου 2016 κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 21.30.

Οι συγγραφείς 

Ιόλη Ανδρεάδη

andreadiΗ Ιόλη Ανδρεάδη  γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε σκηνοθεσία στη RADA και στο King’s College London, στο οποίο ολοκλήρωσε το 2014 τη διδακτορική της διατριβή γύρω από το Θέατρο και την Τελετουργία, ως υπότροφος του Ιδρύματος Ωνάση. Έζησε 6,5 χρόνια στο Λονδίνο. Είναι απόφοιτος του Θεάτρου Τέχνης, του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών και κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών στην Πολιτιστική Πολιτική στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Έχει σκηνοθετήσει περισσότερες από 25 παραγωγές σε Αθήνα, Λονδίνο, Εδιμβούργο, Βερολίνο, Ρώμη και Νέα Υόρκη. Ιδρυτικό μέλος της διεθνούς πλατφόρμας σκηνοθετών «World Wide Lab», η οποία δημιουργήθηκε στο Watermill Center του Bob Wilson το 2011 και της οποίας διετέλεσε Καλλιτεχνική Διευθύντρια το 2013, στο Brooklyn της Νέας Υόρκης, και το 2015, χρονιά όπου με δική της πρωτοβουλία το Lab φιλοξενήθηκε στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στη Σύρο. Τη σεζόν 2014 – 2015 δίδαξε «Αρχαίο Δράμα &  Devised Theater» στο Κέντρο Πολιτισμού του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, πραγματοποιώντας επίσης σεμινάρια θεάτρου στον ίδιο χώρο με τον τίτλο «Χωράω», για άτομα σε απεξάρτηση, σε συνεργασία με το «18 άνω». Από τον Νοέμβριο του 2014 συμμετέχει στο Caravan Project, διδάσκοντας δημιουργική γραφή σε ακριτικές περιοχές (Λέσβος, Κρήτη κ.α.). Τον Ιανουάριο του 2015 έκανε πρεμιέρα στο Θέατρο Σημείο το έργο της «Αρτώ / Βαν Γκογκ, avec un pistolet». Η παράσταση εκείνη αποτέλεσε το πρώτο μέρος της έρευνας που διεξάγει πάνω στα κείμενα και τη σκέψη  του σπουδαίου μεταρρυθμιστή και θεωρητικού του θεάτρου Αντονέν Αρτώ, η οποία έρευνα συνεχίζεται με την  «Οικογένεια Τσέντσι».

Άρης Ασπρούλης

asproulisΟ Άρης Ασπρούλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1984. Αριστούχος Κοινωνιολογίας Παντείου με μεταπτυχιακές σπουδές στη «Μεθοδολογία & Εφαρμογές στην Κοινωνική Πολιτική» στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, σπουδαστής σήμερα στο τμήμα Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης της Α.Σ.Κ.Τ. και Υποψήφιος Διδάκτορας στο Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου, με ερευνητικό αντικείμενο την Κοινωνιολογία της Εργασίας. Έχει συμμετάσχει σε ερευνητικά προγράμματα του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ) και του Κέντρου Κοινωνικής Μορφολογίας & Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου (ΚΕΚΜΟΚΟΠ), έχει πραγματοποιήσει διαλέξεις σε ακαδημαϊκά συνέδρια, έχει δημοσιεύσει σε επιστημονικά περιοδικά και έχει διδάξει Κοινωνιολογία της Εργασίας στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Υγείας. Από το 2006 εργάζεται ως Freelance Publicist για την προώθηση θεατρικών παραστάσεων, πολιτιστικών οργανισμών, συναυλιών, βιβλίων, εκθέσεων και φεστιβάλ, δημιουργώντας τη δημόσια εικόνα καλλιτεχνικών δράσεων και προσώπων. Ιδρυτικό μέλος και υπεύθυνος επικοινωνίας της ομάδας «bijoux de kant» από το 2010 έως σήμερα. Τη σεζόν 2012-2013 συμμετείχε στη δημιουργική ομάδα για τον σχεδιασμό και την υλοποίηση του καλλιτεχνικού προγραμματισμού του νεοσύστατου πολυχώρου «Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων». Από τον Σεπτέμβριο του 2014 διατελεί Διευθυντής Επικοινωνίας και Προβολής στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν.

Κριτική για την παράσταση “Bloom”

Από την Άννα Μαύρου

Στο ατμοσφαιρικό θεατράκι του 104 στο Γκάζι παρακολούθησα την πρεμιέρα της devised κωμωδίας Bloom, με δύο κορίτσια λουλούδια μοσχομυριστά, την Χρυσάνθη και την Μαργαρίτα, να έρχονται αντιμέτωπες με τα βασανιστικά ερωτήματα που συνθέτουν την γνωστή γυναικεία κρίση των 30 something.

Η Χρυσάνθη, η μοναχοκόρη που σπούδασε, έκανε και κάνα δυο μεταπτυχιακά, και εκεί γύρω στα τριάντα εξακολουθεί να ψάχνει δουλειά που και να της αρέσει και να πληρώνεται, με τη μαμά της να αγχώνεται και να την αγχώνει ότι πρέπει να βρει δουλειά, μία οποιαδήποτε δουλειά των 500 ευρώ. Και η Μαργαρίτα, η εργασιομανής business woman που δεν ξέρει αν θέλει να παντρευτεί τον σύντροφό της Νίκο ή άλλον ή και καθόλου σε τελική ανάλυση.

Οι δύο ηθοποιοί παίζουν με κέφι και μπρίο και παρασέρνουν με ευκολία το κοινό να κάνει μαζί τους μία βουτιά «μπλουμ» στις αγωνίες τους. Όντας και οι δύο κοντά στα 30, διασκεδάζουν αφόρητα με την παράσταση και αυτό φυσικά περνάει και κάτω.

Η σκηνοθεσία του Γ. Σαρακατσάνη είναι άμεση, με γρήγορο tempo, χωρίς υπερβολές, αξιοποιεί έξυπνα τα αντικείμενα και τον διαθέσιμο σκηνικό χώρο. Ασκώντας κριτική στην ηθικοπλαστική κοινωνία που ζούμε καθώς και στην οικονομική κρίση που ενταφίασε τα περισσότερα θέλω μας, θα επιτρέψει στις πρωταγωνίστριές του να επιλέξουν αυτά που πραγματικά θέλουν και ονειρεύτηκαν για τις ζωές τους, ανεπηρέαστες από τα αποπνικτικά κοινωνικά στερεότυπα.

Βρήκα εξαιρετικά σκηνοθετημένα τα χορευτικά όνειρα-εφιάλτες καθώς και τις ευρηματικές στέκες που άλλαζαν τα κορίτσια στα μαλλιά και που σηματοδοτούσαν τις αλλαγές στους ρόλους (η στέκα της μαμάς με το τάπερ, η στέκα του one night stand γκόμενου με τα προφυλακτικά και εκείνη με τα παράνομα τσιγαράκια του κολλητού φίλου Σούλη, είναι όλα τα λεφτά).

Τελικά οι τριαντάχρονες ακούνε το βιολογικό τους ρολόι να χτυπάει; Υπάρχει όντως βιολογικό ρολόι; Ακόμη και αν υπάρχει, μήπως το κουρδίζουν οι γονείς και η παραδοσιακή κοινωνία; Πάντως όποιος/α δεν βίωσε-βιώνει με αυστηρή σειρά τα κάτωθι:

  1. Ο γονείς πιέζουν να τελειώσετε το σχολείο,
  2. Να περάσετε στο πανεπιστήμιο,
  3. Να βρείτε μία δουλειά,
  4. Να βρείτε ένα καλό παιδί/μια καλή κοπέλα, να παντρευτείτε
  5. Να κάνετε ένα παιδί
  6. Να κάνετε και ένα δεύτερο, αφού ένα ίσον κανένα,

…μάλλον δεν είχε Έλληνες γονείς.

Μη ξεχάσετε την ελεύθερη είσοδο σε όσους «κλείνουν τα 30» τους μήνες Οκτώβριο-Νοέμβριο- Δεκέμβριο-Ιανουάριο.

Παρουσιάστηκε στο θέατρο 104 από τις 14/10/2015 έως τις 26/11/2015. 

Passion theater Δοξαπατρή

Κριτική για την παράσταση “Δοξαπατρή”

Από την Άννα Μαύρου

Η ιστορία γνωστή και καθημερινή, μια αθηναϊκή πολυκατοικία, δύο διαμερίσματα πάνω κάτω, δύο οικογένειες που εκτός της γειτνίασης είναι και μπλεγμένες ποικιλοτρόπως αναμεταξύ τους. Στο ένα κατοικεί μία μεσήλικας γιατρός με την υιοθετημένη κόρη της, τις οποίες επισκέπτεται συχνά πυκνά η αστρολόγος αδερφή της πρώτης. Με τα θέματα τους…Η μαμά ξεμυαλισμένη με τον μικρότερο σε ηλικία λογοθεραπευτή της, στην κόρη μόλις της έχει αποκαλυφθεί ότι είναι υιοθετημένη και δυσκολεύεται να το διαχειριστεί και η αστρολόγος, η προστατευμένη μικρότερη αδερφή που έμαθε να ζει δανεικά εις βάρος των άλλων.

Στο άλλο διαμέρισμα, σε ρόλο συντονιστή, ο χήρος ιερέας-ψυχοθεραπευτής με τα δυό παιδιά του, τον γιό του ο οποίος αντιστρόφως ανάλογα με τις ιδιότητες του πατέρα, πάσχει ανάμεσα σε άλλα από το Σύνδρομο Gilles de la Tourette βωμολοχόντας ασύστολα ειδικά όταν πιέζεται ψυχολογικά και την ανεξάρτητη κόρη του, όποτε εκείνη επιστρέφει από τα ακτιβιστικού ενδιαφέροντος ταξίδια της.

Το έργο αποτελείται από δύο μέρη, δύο διαφορετικά επεισόδια της ίδιας σειράς. Στο πρώτο μας συστήνονται κωμικά οι χαρακτήρες του έργου οδηγώντας τους θεατές σε ξεσπάσματα γέλιου, καθήκον που το έχει επιληφθεί ο καθιερωμένος κωμικά Λευτέρης Ελευθερίου.

Στο δεύτερο μέρος, ο Θ. Αθερίδης μας επεφύλαξε την έκπληξη. Τα γέλια σβήνουν σιγά σιγά, και οδηγούμαστε στην ουσία της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης. Όλοι καλούνται ν’ ανέβουν στον κόκκινο κύκλο της σιωπής και να τον σπάσουν λέγοντας ο καθένας τις αλήθειες τους. Να λες και να ακούς την αλήθεια είναι δύσκολο και επώδυνο αλλά όταν το τολμάς τόσο ψυχοθεραπευτικό τελικά!

Η Πέμυ Ζούνη εμπιστεύτηκε όχι άδικα το εγχείρημα του Θ. Αθερίδη και πρωταγωνιστεί ξανά προς τέρψιν των αυτιών και κυρίως των ματιών μας.

Η Ρένια Λουιζίδου η σταθερή αξία της παράστασης, προσεγγίζοντας πάντα τους ρόλους της με την αφοπλιστική ειλικρίνεια που την διακρίνει, κατορθώνει να είναι το ίδιο αρεστή και αγαπητή κάτω αλλά κυρίως πάνω στη σκηνή, εδώ και πολλά χρόνια.

Ο Γιόσι, το φλέρτ της Ειρήνης (Φωτεινή Αθερίδη) που έφερε από το τελευταίο ταξίδι της στην Ιαπωνία, ένας έξυπνος κωμικός ρόλος που ο πρωτοεμφανιζόμενος ηθοποιός έφερε εις πέρας με φυσικότητα και αξιοπρέπεια.

Αν το κωμικό ζύγι της παράστασης είναι ο Λ. Ελευθερίου, το δραματικό ανέλαβε να δικαιώσει η όμορφη Ευαγγελία Συριοπούλου. Εγώ πάντως από τη θέση μου, διέκρινα χαρακτηριστικά κλασσικής δραματικής ηθοποιού.

Η Φωτεινή Αθερίδου ήταν η αποκάλυψη της παράστασης και απέδειξε την γνωστή λαϊκή ρήση «το μήλο κάτω από τη μηλιά». Εφόσον κάνει τις σωστές επιλογές και ανοίξει τα φτερά της, αναμένεται να διαγράψει την δικιά της ιστορία στο σανίδι.

Τελικά τι είναι το ΔΟΞΑΠΑΤΡΗ;
Είναι η αρχή μιας εσωτερικής προσευχής;
Είναι κεντρικός δρόμος στο Κολωνάκι που μένουν 2 οικογένειες και περιμένουν πεινασμένες delivery πίτσες;
Είναι το σημείο του κεφαλιού που μπορεί να αναπτυχθεί ακόμα και καρκινικός όγκος;
Είναι κι άλλα; Μήπως είναι πολλά;

Πηγαίνετε στο Μικρό Παλλάς από Τετάρτη έως Κυριακή, και ίσως το ανακαλύψετε.

Κριτική για την παράσταση “Μικρές Ιστορίες Φόνων”

Από την Άννα Μαύρου

Δευτέρα βράδυ είχα ένα ασυνήθιστο ραντεβού με 5 δολοφόνους στο θέατρο Vault.

Οπλίστηκα με θάρρος λοιπόν και έχοντας σώες τις θεατρικές αισθήσεις μου, εισήλθα οικειοθελώς στο πιθάρι της Πανδώρας (διανεμημένο σε κελί γυναικείας φυλακής, νεκροταφείο, τρελοκομείο, στο σαλόνι από ένα συνηθισμένο δυάρι ίσως κάπου στη Κυψέλη και τέλος σε ένα φτηνό κακόφημο μπαρ), έτοιμη να γίνω κοινωνός στις εξομολογήσεις των πέντε βασικών υπόπτων, των μαρτύρων κατηγορίας ή και υπεράσπισης ταυτόχρονα, αλλά και των ανθρώπων-αίτια για τα αιμοσταγή αυτά φονικά.

Ας μην εξιστορήσουμε με λεπτομέρειες τα τεκταινόμενα, ίσως έτσι κινδυνεύσει να χαθεί η μαγεία και το μυστήριο του να προσπαθήσει να εξιχνιάσει μόνος του ο καθένας τις πέντε τραγωδίες, που είναι έτοιμες κάθε Σάββατο & Κυριακή και κάθε Δευτέρα & Τρίτη με διαφορετικές διανομές να εκτυλιχτούν ξανά και ξανά μπροστά στα μάτια σας.

Απλά μια διαπίστωση, μία μοιραία σύμπτωση που διέπει όλα τα εγκλήματα:
Όλα τα άτομα είναι εγκλωβισμένα από τη γέννησή τους κιόλας σε ένα χαοτικό συναισθηματικό κόσμο απόγνωσης κι απελπισίας, ζώντας και πεθαίνοντας εθισμένοι στον μόνιμο φόβο ότι θα καταλήξουν μόνοι τους και χωρίς έρωτα, όπως οι περισσότεροι εξάλλου…

Το τέρας του φόβου της εγκατάλειψης και της μοναξιάς οπλίζει τα χέρια τους,  σαλεύει το νου τους και από απλούς καθημερινούς συνανθρώπους της διπλανής μας πόρτας, τους μεταμορφώνει σε δράστες αποφασισμένους να χαραμίσουν και τις δικές τους ζωές μαζί με των άλλων.

Η κόλαση ΕΙΝΑΙ οι άλλοι, πόσο δίκιο είχε ο Σαρτρ.

Η απόφαση του αμιγούς δικαστηρίου των θεατών ήταν ομόφωνη: ένα συγκλονιστικό έργο, με την άμεμπτη σκηνοθεσία από τον Δημήτρη Καρατζιά, την αμεσότητα του κείμενου του χαρισματικού Παναγιώτη Μπρατάκου και με ερμηνείες καθηλωτικές όλων αδιακρίτως των ηθοποιών της παράστασης, που δεν θα πρέπει επ’ ουδενί να χάσει το θεατρόφιλο κοινό.

Παρουσιάστηκε στο θέατρο Vault την θεατρική σεζόν 2014-2015 και παρουσιάζεται ξανά με ανανεωμένο cast στο ίδιο θέατρο κάθε Δευτέρα και Τρίτη. Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση  Εδώ

Passion theater Ο Γάμος

Κριτική για την παράσταση “Ο Γάμος”

Από την Άννα Μαύρου

Ο Γάμος, έργο βασισμένο στην συγκλονιστικά αληθινή, ποιητική νουβέλα της Βάσας Σολωμού-Ξανθάκη, πρωτοπαίχτηκε το 1994 από το Θεσσαλικό θέατρο, στο θεατράκι του Μύλου στη Λάρισα, σε θεατρική απόδοση και σκηνοθεσία του καταξιωμένου Κώστα Τσιάνου, όπου και άφησε εποχή. Η σημερινή του μορφή, προσαρμοσμένη και διασκευασμένη σε μονόλογο, ερμηνεύεται ξανά από την Λαρισαία Άννα Βαγενά, την μεγάλη κυρία του θεάτρου, την δικιά μας Αννούλα.

Η Λενάκη, μια λαϊκή κοπέλλα από τα Αμπελάκια Θεσσαλίας μοιράζεται τα μύχια της μαζί μας, και μας εξομολογείται με τον δικό της τρόπο και την πλούσια ντοπιολαλιά της, την χαροκαμένη της ζωή. Αρχίζοντας από τα μικράτα της, όταν όντας ορφανή από μάνα, κόρη ενός μπεκρή πατέρα, ένας στραγγισμένος από συναίσθημα και βαγκαρισμένος άνθρωπος, θα περάσει τα χίλια μύρια όσα και φτάνοντας έως την μετεφηβική ηλικία της όπου την αρραβωνιάζουν και την παντρεύουν με ένα άγνωστο της, ως είθισται, παλληκάρι, τον λεβέντη και καλόψυχο Νικόλα. Πόσο λυτρωτικό να τελείωνε εδώ το σενάριο της μέχρι τότε πικρής της ζωής!

Όμως για κακή της μοίρα άρχισε να γεννάει παιδιά τα οποία, εξόν τον πρωτότοκο της Παναγιώτη που έχαιρε άκρας υγείας, τα υπόλοιπα κουβαλώντας γραμμένη στα γονίδια τους την κακή κληρονομικότητα του αλκοολικού παππού τους γεννιόντουσαν κωφάλαλα. Ο Νικόλας αλλάζει συμπεριφορά και γίνεται αδιάφορος έως και βάναυσος μαζί της, θεωρώντας την υπεύθυνη για το κακό που βρήκε το σπιτικό τους. Αφού υπέφερε καιρό η Λενάκη, παρότι ντιπ αμόρφωτη θα βρει μέσα από το δίκιο της καρδιάς της, αυτές τις λέξεις που θα ενεργοποιήσουν ξανά τον άντρα της και θα τον φέρουν κοντά της. Συνάμα θα ορθώσει ηρωικά το ανάστημά της προς τον κοινωνικό Καιάδα για τα παιδιά με την όποια μορφή αναπηρίας.

Κοσμούν την παράσταση τα παραδοσιακά του γάμου τραγούδια από Θεσσαλία, Μακεδονία και Θράκη.

Το έργο ως λογοτεχνικό αριστούργημα κατάφερε να φωνάξει με μία φωνή για όλες τις ελληνίδες κόρες, γυναίκες και μάνες, όχι μόνο του θεσσαλικού κάμπου αλλά ολάκερης της ελληνικής υπαίθρου. Η κυρία Βαγενά φύσηξε με το μαγικό της αεράκι, συνεπήρε το κοινό και κατάφερε να αποδείξει για μία πολλοστή φορά πόσο σπουδαία είναι.

Ομολογουμένως διάβασα αρκετά για την παράσταση πριν ξεκινήσω να γράφω αυτό το κειμενάκι, αυτό όμως που θεωρώ ότι συμπυκνώνει το όλον, το βρήκα στα λόγια του κυρίου Γεωργουσόπουλου για την παράσταση και θα κλείσω με αυτό: «…Ο φίλος υπουργός Παιδείας πρέπει να δει την παράσταση και να την καταστήσει κτήμα εσαεί του σχολικού προγράμματος. Υποκαθιστά ώρες ιστορικής, κοινωνικής, λογοτεχνικής και λαογραφικής ύλης…».

 Παρουσιάστηκε από 27/07/2015 έως 09/09/2015

 

 

 

 

 

 

 

Κριτική για την παράσταση “Η Κυρία με τις καμέλιες”

Από την Άννα Μαύρου

Ένα δευτεριάτικο καλοκαιρινό βράδυ επέλεξα να χαλαρώσω σε έναν χώρο τέχνης, λίγα χιλιόμετρα από το σπίτι μου στο Μαρούσι, στον οποίο κακές συγκυρίες μέχρι τώρα δεν είχαν βοηθήσει να το επισκεφτώ νωρίτερα. Το Ιδιόμελο, ένα νεοκλασικό οίκημα-στολίδι της περιοχής, «η οικοτεχνία μας»  όπως συνηθίζει να λέει όταν αναφέρεται σε αυτό η φιλόξενη καλλιτεχνική διευθύντρια του, Γεωργία Δεληγιαννοπούλου. Ένας ολάνθιστος κήπος με βασιλικούς, λεβάντες, ευωδιές και δέντρα σε πλήρη ευφορία, «παιδιά» της προσωπικής αγάπης και φροντίδας των θεατράνθρωπων στους οποίους ανήκει το οίκημα, με καλοδέχτηκε με ανοικτές αγκάλες! Που να φανταζόμουν ότι αργότερα στην Β’ Πράξη αυτός ο υπέροχος κήπος θα αποτελούσε και το φυσικό σκηνικό του έργου…

Η παράσταση ήταν έτοιμη να ξεκινήσει και ο κόσμος πέρασε στην βασική εσωτερική σκηνή, όπου το έξυπνα στημένο σκηνικό του Γιάννη Παπαδάκη και η μαγική μελωδία του πιάνου του Φίλιππου Μοδινού καθώς και τα κουστούμια εποχής του Dennis Krief μας μετέφεραν αυτόματα στο Παρίσι του 1850.

Η ιστορία γνωστή λίγο πολύ σε όλους, «η Κυρία με τας Καμελίας» (1848, La Dame aux Camélias) του Αλέξανδρου Δουμά. Το σχεδόν αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα που έγραψε ο νεαρός Δουμάς στο δωμάτιο ενός πανδοχείου στο Παρίσι μέσα σε τέσσερις μόλις εβδομάδες, εμπνευσμένος από τον φλογερό του έρωτα με την διάσημη γυναίκα ελευθερίων ηθών του Παρισίου, Μαρί-Αλφονσίν ντυ Πλεσσί, η οποία κατέληξε από φυματίωση μόλις στα 23 χρόνια της.

Μυθιστόρημα που διασκευάστηκε δύο χρόνια αργότερα, το 1850, σε θεατρικό έργο με μεγάλη επιτυχία και στο οποίο βασίστηκε ο Τζουζέπε Βέρντι το 1853 για να γράψει το αριστουργηματικό μελόδραμα του, την Τραβιάτα (μεταφρ. «η παραστρατημένη»). Ένα έργο που στο σύνολο του (ως μυθιστόρημα, θεατρικό έργο και όπερα) πέρασε στην αθανασία.

Η Α’ πράξη ξεκίνησε και έφτασε η ώρα που η σκηνή γέμισε από την Ελληνίδα Τραβιάτα, την συγκλονιστική υψίφωνο Τζένη Δριβάλα (https://www.youtube.com/watch?v=EYz5av1A4O8), ενσαρκώνοντας την πρωταγωνίστρια Μαργαρίτα Γκωτιέ, η οποία είχε αποφασίσει σε αυτή τη διασκευή του έργου (διασκευή που υπεγράφη από την ίδια μαζί με την μετάφραση και την σκηνοθεσία) να μην μας τραγουδήσει προς μεγάλη λύπη μας, αλλά να δοκιμαστεί στους αυτούσιους απαιτητικούς διαλόγους του έργου και να μας αποδείξει ότι οι τραγουδιστές της λυρικής είναι όντως ηθοποιοί του μελοδράματος.

Υπέροχη διανομή και στους υπόλοιπους ρόλους, η οποία βασίστηκε και εκμεταλλεύτηκε πλήρως, ανάμεσα σε άλλα, τα φυσικά χαρακτηριστικά των ηθοποιών. Έτσι απολαύσαμε στους βασικούς ρόλους: μέσα από τα υπέροχα ονειροπόλα γαλάζια μάτια/ματιά του Νεκτάριου Παπαλεξίου έναν ευαίσθητο και ρομαντικό Αρμάνδο Ντυβάλ, την αριστοκρατική φυσιογνωμία του Ανδρέα Παπαγιαννάκη σε διπλό ρόλο ως Αλέξανδρο Δουμά και ως Γκαστόν τον επιστήθιο φίλου του Αρμάνδου, την εμπειρία του δοκιμασμένου επί σειρά ετών στο θεατρικό σανίδι πατέρα του Αρμάνδου, Γιάννη Παπαθύμνιου, την κορμοστασιά του mangenue Βασίλη Ασημάκη ως τον αθεράπευτα και μάταια ερωτευμένο «Κόμη Ζιρέ» και σε ρόλο-αποκάλυψη η Ειρήνη Αΐβαλιώτου ως την φίλη και συνεργό της Μαργαρίτας, Προυντάνς, που κέρδισε αβίαστα το γέλιο των θεατών με την τσαχπινιά της και την ιδανική για τον ρόλο φωνή της.

Μία από τις πολλές εκπλήξεις της παράστασης : Le duo des chats του Gioacchino Rossini “Μiaou” που τραγούδησαν η Νάγια Ναούμ (η οποία είχε και τον ρόλο της καλόκαρδης υπηρέτριας της Μαργαρίτας, Αννίνα) και η Αυγουστίνα Τόττη ως χορεύτριες της όπερας.

Εν κατακλείδι μία απαιτητική διαδραστική παράσταση η οποία εκτυλίσσεται σε όλους τους χώρους του οικήματος, κάνοντας όντως τον θεατή να αισθάνεται ότι βρίσκεται σε ένα κινηματογραφικό πλατό, όπου γυρίζεται σε ταινία το θεατρικό έργο!

Παρουσιάστηκε από 26/06/2015 έως 19/07/2015 στον Χώρο Τέχνης Ιδιόμελο