Blog

Passion theater Ο Γάμος

Κριτική για την παράσταση “Ο Γάμος”

Από την Άννα Μαύρου

Ο Γάμος, έργο βασισμένο στην συγκλονιστικά αληθινή, ποιητική νουβέλα της Βάσας Σολωμού-Ξανθάκη, πρωτοπαίχτηκε το 1994 από το Θεσσαλικό θέατρο, στο θεατράκι του Μύλου στη Λάρισα, σε θεατρική απόδοση και σκηνοθεσία του καταξιωμένου Κώστα Τσιάνου, όπου και άφησε εποχή. Η σημερινή του μορφή, προσαρμοσμένη και διασκευασμένη σε μονόλογο, ερμηνεύεται ξανά από την Λαρισαία Άννα Βαγενά, την μεγάλη κυρία του θεάτρου, την δικιά μας Αννούλα.

Η Λενάκη, μια λαϊκή κοπέλλα από τα Αμπελάκια Θεσσαλίας μοιράζεται τα μύχια της μαζί μας, και μας εξομολογείται με τον δικό της τρόπο και την πλούσια ντοπιολαλιά της, την χαροκαμένη της ζωή. Αρχίζοντας από τα μικράτα της, όταν όντας ορφανή από μάνα, κόρη ενός μπεκρή πατέρα, ένας στραγγισμένος από συναίσθημα και βαγκαρισμένος άνθρωπος, θα περάσει τα χίλια μύρια όσα και φτάνοντας έως την μετεφηβική ηλικία της όπου την αρραβωνιάζουν και την παντρεύουν με ένα άγνωστο της, ως είθισται, παλληκάρι, τον λεβέντη και καλόψυχο Νικόλα. Πόσο λυτρωτικό να τελείωνε εδώ το σενάριο της μέχρι τότε πικρής της ζωής!

Όμως για κακή της μοίρα άρχισε να γεννάει παιδιά τα οποία, εξόν τον πρωτότοκο της Παναγιώτη που έχαιρε άκρας υγείας, τα υπόλοιπα κουβαλώντας γραμμένη στα γονίδια τους την κακή κληρονομικότητα του αλκοολικού παππού τους γεννιόντουσαν κωφάλαλα. Ο Νικόλας αλλάζει συμπεριφορά και γίνεται αδιάφορος έως και βάναυσος μαζί της, θεωρώντας την υπεύθυνη για το κακό που βρήκε το σπιτικό τους. Αφού υπέφερε καιρό η Λενάκη, παρότι ντιπ αμόρφωτη θα βρει μέσα από το δίκιο της καρδιάς της, αυτές τις λέξεις που θα ενεργοποιήσουν ξανά τον άντρα της και θα τον φέρουν κοντά της. Συνάμα θα ορθώσει ηρωικά το ανάστημά της προς τον κοινωνικό Καιάδα για τα παιδιά με την όποια μορφή αναπηρίας.

Κοσμούν την παράσταση τα παραδοσιακά του γάμου τραγούδια από Θεσσαλία, Μακεδονία και Θράκη.

Το έργο ως λογοτεχνικό αριστούργημα κατάφερε να φωνάξει με μία φωνή για όλες τις ελληνίδες κόρες, γυναίκες και μάνες, όχι μόνο του θεσσαλικού κάμπου αλλά ολάκερης της ελληνικής υπαίθρου. Η κυρία Βαγενά φύσηξε με το μαγικό της αεράκι, συνεπήρε το κοινό και κατάφερε να αποδείξει για μία πολλοστή φορά πόσο σπουδαία είναι.

Ομολογουμένως διάβασα αρκετά για την παράσταση πριν ξεκινήσω να γράφω αυτό το κειμενάκι, αυτό όμως που θεωρώ ότι συμπυκνώνει το όλον, το βρήκα στα λόγια του κυρίου Γεωργουσόπουλου για την παράσταση και θα κλείσω με αυτό: «…Ο φίλος υπουργός Παιδείας πρέπει να δει την παράσταση και να την καταστήσει κτήμα εσαεί του σχολικού προγράμματος. Υποκαθιστά ώρες ιστορικής, κοινωνικής, λογοτεχνικής και λαογραφικής ύλης…».

 Παρουσιάστηκε από 27/07/2015 έως 09/09/2015

 

 

 

 

 

 

 

Κριτική για την παράσταση “Η Κυρία με τις καμέλιες”

Από την Άννα Μαύρου

Ένα δευτεριάτικο καλοκαιρινό βράδυ επέλεξα να χαλαρώσω σε έναν χώρο τέχνης, λίγα χιλιόμετρα από το σπίτι μου στο Μαρούσι, στον οποίο κακές συγκυρίες μέχρι τώρα δεν είχαν βοηθήσει να το επισκεφτώ νωρίτερα. Το Ιδιόμελο, ένα νεοκλασικό οίκημα-στολίδι της περιοχής, «η οικοτεχνία μας»  όπως συνηθίζει να λέει όταν αναφέρεται σε αυτό η φιλόξενη καλλιτεχνική διευθύντρια του, Γεωργία Δεληγιαννοπούλου. Ένας ολάνθιστος κήπος με βασιλικούς, λεβάντες, ευωδιές και δέντρα σε πλήρη ευφορία, «παιδιά» της προσωπικής αγάπης και φροντίδας των θεατράνθρωπων στους οποίους ανήκει το οίκημα, με καλοδέχτηκε με ανοικτές αγκάλες! Που να φανταζόμουν ότι αργότερα στην Β’ Πράξη αυτός ο υπέροχος κήπος θα αποτελούσε και το φυσικό σκηνικό του έργου…

Η παράσταση ήταν έτοιμη να ξεκινήσει και ο κόσμος πέρασε στην βασική εσωτερική σκηνή, όπου το έξυπνα στημένο σκηνικό του Γιάννη Παπαδάκη και η μαγική μελωδία του πιάνου του Φίλιππου Μοδινού καθώς και τα κουστούμια εποχής του Dennis Krief μας μετέφεραν αυτόματα στο Παρίσι του 1850.

Η ιστορία γνωστή λίγο πολύ σε όλους, «η Κυρία με τας Καμελίας» (1848, La Dame aux Camélias) του Αλέξανδρου Δουμά. Το σχεδόν αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα που έγραψε ο νεαρός Δουμάς στο δωμάτιο ενός πανδοχείου στο Παρίσι μέσα σε τέσσερις μόλις εβδομάδες, εμπνευσμένος από τον φλογερό του έρωτα με την διάσημη γυναίκα ελευθερίων ηθών του Παρισίου, Μαρί-Αλφονσίν ντυ Πλεσσί, η οποία κατέληξε από φυματίωση μόλις στα 23 χρόνια της.

Μυθιστόρημα που διασκευάστηκε δύο χρόνια αργότερα, το 1850, σε θεατρικό έργο με μεγάλη επιτυχία και στο οποίο βασίστηκε ο Τζουζέπε Βέρντι το 1853 για να γράψει το αριστουργηματικό μελόδραμα του, την Τραβιάτα (μεταφρ. «η παραστρατημένη»). Ένα έργο που στο σύνολο του (ως μυθιστόρημα, θεατρικό έργο και όπερα) πέρασε στην αθανασία.

Η Α’ πράξη ξεκίνησε και έφτασε η ώρα που η σκηνή γέμισε από την Ελληνίδα Τραβιάτα, την συγκλονιστική υψίφωνο Τζένη Δριβάλα (https://www.youtube.com/watch?v=EYz5av1A4O8), ενσαρκώνοντας την πρωταγωνίστρια Μαργαρίτα Γκωτιέ, η οποία είχε αποφασίσει σε αυτή τη διασκευή του έργου (διασκευή που υπεγράφη από την ίδια μαζί με την μετάφραση και την σκηνοθεσία) να μην μας τραγουδήσει προς μεγάλη λύπη μας, αλλά να δοκιμαστεί στους αυτούσιους απαιτητικούς διαλόγους του έργου και να μας αποδείξει ότι οι τραγουδιστές της λυρικής είναι όντως ηθοποιοί του μελοδράματος.

Υπέροχη διανομή και στους υπόλοιπους ρόλους, η οποία βασίστηκε και εκμεταλλεύτηκε πλήρως, ανάμεσα σε άλλα, τα φυσικά χαρακτηριστικά των ηθοποιών. Έτσι απολαύσαμε στους βασικούς ρόλους: μέσα από τα υπέροχα ονειροπόλα γαλάζια μάτια/ματιά του Νεκτάριου Παπαλεξίου έναν ευαίσθητο και ρομαντικό Αρμάνδο Ντυβάλ, την αριστοκρατική φυσιογνωμία του Ανδρέα Παπαγιαννάκη σε διπλό ρόλο ως Αλέξανδρο Δουμά και ως Γκαστόν τον επιστήθιο φίλου του Αρμάνδου, την εμπειρία του δοκιμασμένου επί σειρά ετών στο θεατρικό σανίδι πατέρα του Αρμάνδου, Γιάννη Παπαθύμνιου, την κορμοστασιά του mangenue Βασίλη Ασημάκη ως τον αθεράπευτα και μάταια ερωτευμένο «Κόμη Ζιρέ» και σε ρόλο-αποκάλυψη η Ειρήνη Αΐβαλιώτου ως την φίλη και συνεργό της Μαργαρίτας, Προυντάνς, που κέρδισε αβίαστα το γέλιο των θεατών με την τσαχπινιά της και την ιδανική για τον ρόλο φωνή της.

Μία από τις πολλές εκπλήξεις της παράστασης : Le duo des chats του Gioacchino Rossini “Μiaou” που τραγούδησαν η Νάγια Ναούμ (η οποία είχε και τον ρόλο της καλόκαρδης υπηρέτριας της Μαργαρίτας, Αννίνα) και η Αυγουστίνα Τόττη ως χορεύτριες της όπερας.

Εν κατακλείδι μία απαιτητική διαδραστική παράσταση η οποία εκτυλίσσεται σε όλους τους χώρους του οικήματος, κάνοντας όντως τον θεατή να αισθάνεται ότι βρίσκεται σε ένα κινηματογραφικό πλατό, όπου γυρίζεται σε ταινία το θεατρικό έργο!

Παρουσιάστηκε από 26/06/2015 έως 19/07/2015 στον Χώρο Τέχνης Ιδιόμελο