Blog

Passion theater_Fwtia sth thalassa_Kinhmatografos sth Stegh (2)

Κινηματογράφος στη Στέγη (Fuocoammare του βραβευμένου Τζιανφράνκο Ρόζι) με ελεύθερη είσοδο

ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΤΗΣ Α.Ε. ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
ΚΥΡΙΟΥ ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΥ

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ
ΦΩΤΙΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Fuocoammare

του Τζιανφράνκο Ρόζι
5 Απριλίου 2016 | Κεντρική Σκηνή | 20:30

Μπορεί μια ταινία να αλλάξει τον κόσμο;

Ο Τζιανφράνκο Ρόζι που κατέκτησε τη Χρυσή Άρκτο του 66ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου έρχεται στην Αθήνα. Το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ Φωτιά στη Θάλασσα (Fuocoammare) του Ιταλού σκηνοθέτη καταπιάνεται με την προσφυγική κρίση την ώρα που συμβαίνει, σε ένα φιλμ που δεν μπορεί να αφήσει κανέναν αδιάφορο.

Η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, η StraDa Films και το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας, παρουσιάζουν την πρεμιέρα του βραβευμένου με Χρυσή Άρκτο ντοκιμαντέρ Φωτιά στη Θάλασσα, στις 5 Απριλίου 2016, στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης. Το ντοκιμαντέρ, που απέσπασε επίσης το Οικουμενικό Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής και το Κινηματογραφικό Βραβείο της Διεθνούς Αμνηστίας, έκανε ακόμα και τον Ιταλό πρωθυπουργό να δηλώσει ότι το Fuocoammare μπορεί να μεταστρέψει τη συζήτηση για το προσφυγικό. Η πρεμιέρα θα γίνει παρουσία του σκηνοθέτη, Τζιανφράνκο Ρόζι που θα παρουσιάσει την ταινία του.

Ενώ η αρχική ιδέα του Ιταλού δημιουργού, όταν επισκέφτηκε για πρώτη φορά το νησί Λαμπεντούζα, ήταν να γυρίσει μια μικρού μήκους ταινία, γρήγορα συνειδητοποίησε ότι θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να συμπτύξει έναν τόσο πολύπλευρο κόσμο σε λίγα μόνο λεπτά. «Σε ό,τι με αφορά, και για καιρό, η Λαμπεντούζα δεν ήταν παρά ένας θόρυβος φωνών και εικόνων, παραγόμενος από τηλεοπτικά σποτ, και τίτλοι που σοκάρουν σχετικά με θανάτους, καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης, εισβολών και λαϊκιστικών εξεγέρσεων. Ωστόσο, όταν πήγα στο νησί, ανακάλυψα ότι η αλήθεια βρίσκεται αρκετά μακριά από αυτό που αναπαράγουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι πολιτικοί και συνειδητοποίησα ότι θα ήταν αδύνατο να συμπτύξω ένα σύμπαν τόσο σύνθετο, όσο αυτό της Λαμπεντούζα, σε λίγα μόνο λεπτά. Η κατανόησή του απαιτούσε πλήρη και παρατεταμένη απορρόφηση . Δεν θα ήταν εύκολο. Ήξερα ότι θα έπρεπε να βρω έναν τρόπο να εισχωρήσω» αναφέρει στο σκηνοθετικό σημείωμά του ο Τζιανφράνκο Ρόζι. Για τις ανάγκες της ταινίας, μετακομίζει και περνάει περίπου ένα χρόνο στο νησί, όπου εστιάζει στους μόνιμους κατοίκους και την καθημερινότητά τους, ενόσω εκατοντάδες άνθρωποι προσπαθούν να φτάσουν εκεί. «Ζώντας εκεί, συνειδητοποίησα ότι ο όρος “έκτακτη ανάγκη” είναι ανούσιος. Κάθε μέρα είναι μια έκτακτη ανάγκη. Κάθε μέρα κάτι συμβαίνει.»

Παραλαμβάνοντας το βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, από την πρόεδρο της κριτική επιτροπής, Μέριλ Στριπ, ο Τζιανφράνκο Ρόζι το αφιέρωσε στους κατοίκους της Λαμπεντούζα και δήλωσε πως στο βάθος της σκέψης του βρίσκονται όλοι εκείνοι που δεν έφτασαν ποτέ στο νησί.

«Ήσυχος και χωρίς “πυροτεχνήματα” κινηματογράφος, ο οποίος αναμφισβήτητα αποτελεί μια ισχυρή γροθιά» γράφει ο Andrew Pulver στην εφημερίδα Guardian. Το ντοκιμαντέρ βασίζεται στην ιστορία του 12χρονου Σαμουέλε, που ζει σε ένα νησί στη μέση της θάλασσας. Πηγαίνει στο σχολείο, του αρέσει να ρίχνει με τη σφεντόνα του και να κυνηγά. Προτιμά να παίζει στη γη, παρότι τα πάντα γύρω του αναφέρονται στη θάλασσα και στους άνδρες, τις γυναίκες και τα παιδιά που επιχειρούν να τη διασχίσουν, για να φτάσουν στο νησί του. Αλλά το τελευταίο δεν είναι ένα οποιοδήποτε νησί· το όνομά του είναι Λαμπεντούζα και αποτελεί το πιο συμβολικό σύνορο της Ευρώπης, το οποίο διασχίζουν χιλιάδες άνθρωποι τα τελευταία είκοσι χρόνια, σε αναζήτηση ελευθερίας.

Η ταινία θα κυκλοφορήσει τον Απρίλιο στους Κινηματογράφους.

Σκηνοθεσία: Gianfranco Rosi
Παίζουν: Pietro Bartolo, Samuele Caruana, Maria Costa, Mattias Cucina
Διάρκεια: 108 λεπτά
Γλώσσα: Ιταλικά
Χώρα: Ιταλία / Γαλλία
Έτος: 2016
Διανομή: StraDa Films


Περισσότερες πληροφορίες
Λίγα λόγια για τον σκηνοθέτη

Ο Τζιανφράνκο Ρόζι γεννήθηκε στην Ασμάρα της Ερυθραίας. Μετά τις πανεπιστημιακές σπουδές του στην Ιταλία, το 1985 μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου αποφοίτησε από το New York University Film School. Επιστρέφοντας από ένα ταξίδι στην Ινδία, προχώρησε στην παραγωγή και τη σκηνοθεσία του πρώτου του ντοκιμαντέρ, Boatman, το οποίο προβλήθηκε με επιτυχία σε διάφορα διεθνή φεστιβάλ, όπως στο Sundance, στο Λοκάρνο και στο Τορόντο.

Το 2008, η ταινία του, Below Sea Level, κατέκτησε το βραβείο του τμήματος Ορίζοντες, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας. Η ταινία κέρδισε επίσης το Μεγάλο Βραβείο και το Βραβείο Νεότητας στο φεστιβάλ Cinéma du Réel το 2009, το βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ στο One World Film Festival της Πράγας, το βραβείο Vittorio De Seta Καλύτερου Ντοκιμαντέρ στο Bif&st 2009, ενώ ήταν υποψήφια στην κατηγορία Καλύτερου Ντοκιμαντέρ στα Ευρωπαϊκά Βραβεία 2009.

Το 2010, γύρισε το El Sicario, Room 164, μια ταινία-συνέντευξη για έναν δολοφόνο των μεξικάνικων καρτέλ ναρκωτικών που έγινε πληροφοριοδότης. Η ταινία κέρδισε το Βραβείο Fipresci στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας, το Βραβείο Doc/It, ως το καλύτερο ντοκιμαντέρ της χρονιάς, καθώς και τα βραβεία Καλύτερης Ταινίας στο DocLisboa το 2010 και στο Doc Aviv το 2011. Το 2013, το ντοκιμαντέρ του, Sacro GRA, κέρδισε το Χρυσό Λέοντα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας. 

 

Σημείωμα σκηνοθέτη
Επισκέφτηκα τη Λαμπεντούζα για πρώτη φορά το φθινόπωρο του 2014, εξετάζοντας την ιδέα να γυρίσω μια δεκάλεπτη ταινία που θα παρουσίαζα σε ένα διεθνές φεστιβάλ. Η ιδέα των παραγωγών ήταν να δημιουργηθεί μια μικρού μήκους ταινία, η οποία θα έδειχνε μια διαφορετική εικόνα της Λαμπεντούζα, στη νωχελική και συνένοχη Ευρώπη, της οποίας η αίσθηση της έκρηξης προσφυγικής κρίσης είναι μπερδεμένη και διαστρεβλωμένη. Αυτό ίσχυε και για εμένα. Προσωπικά και για καιρό, η Λαμπεντούζα δεν ήταν παρά ένας θόρυβος φωνών και εικόνων, παραγόμενος από τηλεοπτικά σποτ, και τίτλοι που σοκάρουν σχετικά με θανάτους, καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης, εισβολών και λαϊκιστικών εξεγέρσεων.

Ωστόσο, όταν πήγα στο νησί, ανακάλυψα ότι η αλήθεια βρίσκεται αρκετά μακριά από αυτό που αναπαράγουν τα μίντια και οι πολιτικοί και συνειδητοποίησα ότι θα ήταν αδύνατο να συμπτύξω ένα σύμπαν τόσο σύνθετο, όσο αυτό της Λαμπεντούζα, σε λίγα μόνο λεπτά. Το να το κατανοήσουμε, απαιτούσε πλήρη και παρατεταμένη απορρόφηση . Δεν θα ήταν εύκολο. Ήξερα ότι θα έπρεπε να βρω ένα τρόπο να εισχωρήσω.

Τότε, όπως γίνεται συχνά στη δημιουργία ντοκιμαντέρ, συνέβη κάτι απρόβλεπτο. Επισκέφθηκα το τοπικό ιατρείου επειγόντων περιστατικών, με μία δύσκολη περίπτωση βρογχίτιδας και γνώρισα τον Δρ. Πιέτρο Μπαρτόλο, ο οποίος όπως έμαθα ήταν ο μοναδικός γιατρός του νησιού και ήταν παρόν σε κάθε έλευση διασωθέντων προσφύγων, τα τελευταία τριάντα χρόνια. Αυτό ήταν που καθόριζε ποιος θα σταλεί στο νοσοκομείο, ποιος για κράτηση και ποιος ήταν νεκρός. Χωρίς να γνωρίζει ότι είμαι ένας σκηνοθέτης σε αναζήτηση πιθανής ιστορίας, ο Δρ. Μπαρτόλο μου μίλησε για τις εμπειρίες του σε καταστάσεις ιατρικής και ανθρωπιστικής έκτακτης ανάγκης. Όσα είπε και οι λέξεις που χρησιμοποίησε με επηρέασαν βαθειά. Μια αμοιβαία κατανόηση αναπτύχθηκε μεταξύ μας και συνειδητοποίησα ότι αυτός θα μπορούσε να αποτελεί έναν χαρακτήρα στην ταινία. Μετά από μιάμιση ώρα έντονης συζήτησης, ο γιατρός χρησιμοποίησε τον υπολογιστή του για να μου δείξει εικόνες που σου σπαράζουν την καρδιά και που δεν έχουν προβληθεί ποτέ, για να καταφέρω να «αγγίξω με τα ίδια μου τα χέρια» την πραγματικότητα της προσφυγικής τραγωδίας. Εκείνη τη στιγμή ήξερα ότι θα έπρεπε να μετατρέψω αυτό το δεκάλεπτο που μου είχε ανατεθεί στη νέα μου ταινία.

Μετά την τακτοποίηση της παραγωγής για το πρότζεκτ, μετακόμισα στη Λαμπεντούζα και νοίκιασα ένα μικρό σπίτι στο παλιό λιμάνι, όπου και έμεινα μέχρι την τελευταία στιγμή που το χρειαζόμουν. Ήθελα να πω την ιστορία αυτής της τραγωδίας, μέσα από τα μάτια των νησιωτών, των οποίων ο τρόπος που βλέπουν, ακούν τα πράγματα, και ζουν, έχει υποστεί μια εξαιρετική αλλαγή, τα τελευταία 20 χρόνια. Χάρη στη βοήθεια του Πεπίνο, ενός φύλακα αγγέλλου του νησιού, ο οποίος αργότερα έγινε βοηθός σκηνοθέτη μου, ήρθα σταδιακά σε επαφή με τους ντόπιους και γνώρισα τους ρυθμούς τους, την καθημερινή ζωή, και τον τρόπο με τον οποίο βλέπουν τα πράγματα. Και όπως είχε συμβεί με τον Δρ. Μπαρτόλο, είχα άλλη μία θεμελιώδη συνάντηση, με τον Σαμουέλε, ένα εννιάχρονο αγόρι, γιος ψαρά, ο οποίος με «κέρδισε» αμέσως. Συνειδητοποίησα ότι μέσω της καθαρής και παιδικής ματιάς του θα μπορούσα να πω την ιστορία του νησιού και  των κατοίκων του, με μεγαλύτερη ελευθερία. Τον ακολούθησα ενώ έπαιζε με τους φίλους του, στο σχολείο, στο σπίτι με τη γιαγιά του και στη βάρκα με το θείο του . Ο Σαμουέλε μου επέτρεψε να δω το νησί διαφορετικά και με μία καθαρότητα που δεν γνώριζα πριν, και μέσω αυτού, άλλοι χαρακτήρες συστήνονταν σταδιακά στην ταινία, ο ένας μετά τον άλλο.

Η απόφαση μου να μετακομίσω στην Λαμπεντούζα άλλαξε τα πάντα. Κατά την διάρκεια του έτους που έμεινα στο νησί πέρασα τον μακρύ χειμώνα κι έπειτα τους θαλασσινούς μήνες, καταφέρνοντας να γνωρίσω τον πραγματικό ρυθμό του ρεύματος των προσφύγων. Ήταν απαραίτητο να πάω ένα βήμα παραπέρα από τη συνήθεια των μίντια να τρέχουν στη Λαμπεντούζα μόνο όταν υπάρχει κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Ζώντας εκεί, συνειδητοποίησα ότι ο όρος έκτακτη ανάγκη είναι ανούσιος. Κάθε μέρα είναι μια έκτακτη ανάγκη. Κάθε μέρα κάτι συμβαίνει. Για να καταλάβεις την αληθινή αίσθηση της τραγωδίας, χρειάζεται όχι μόνο να είσαι κοντά, αλλά και να έχεις διαρκή επαφή. Μόνο με αυτό τον τρόπο υπήρξα ικανός να κατανοήσω τα συναισθήματα των κατοίκων του νησιού, οι οποίοι παρακολουθούν αυτή την τραγωδία να επαναλαμβάνεται τα τελευταία είκοσι χρόνια.

Μετά την εισαγωγή επιχειρήσεων διάσωσης, όπως το Mare Nostrum, το οποίο επιδιώκει να αναχαιτίσει βάρκες στη θάλασσα, σταματούν οι πρόσφυγες να φαίνονται στη Λαμπεντούζα. Περνούν σαν φαντάσματα. Εκφορτώνονται σε μια αποβάθρα στο παλιό λιμάνι, μεταφέρονται με λεωφορεία στο κέντρο κράτησης για βοήθεια και αναγνώριση και λίγε ημέρες αργότερα αποστέλλονται στην ηπειρωτική χώρα. Όπως και με τις αποβιβάσεις, από τις οποίες κινηματογράφησα δεκάδες, ο μόνο τρόπος να κατανοήσεις το κέντρο κράτησης είναι να πας να το δεις από κοντά. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να κινηματογραφήσεις στο εσωτερικό του, αλλά χάρη στην άδεια που απέκτησα από τις αρχές της Σικελίας, μου δόθηκε η δυνατότητα να δείξω το κέντρο, τους ρυθμούς και τους κανόνες του, τα έθιμα, τις θρησκείες και τις τραγωδίες του.  Ένας κόσμος μέσα σε έναν άλλο κόσμο, αποκλεισμένος από την καθημερινή ζωή του νησιού. Η μεγαλύτερη πρόκληση για εμένα ήταν να βρω έναν τρόπο να κινηματογραφήσω αυτό το σύμπαν που θα μπορούσε να μεταδώσει μια αίσθηση, όχι μόνο πραγματικότητας, αλλά και ανθρωπισμού μέσα σε αυτή.
Ωστόσο, σύντομα κατάλαβα ότι το σύνορο – το οποίο κάποτε ήταν η ίδια η Λαμπεντούζα, όταν οι βάρκες έφταναν στο ίδιο το νησί, μετατοπίστηκε στη θάλασσα. Ζήτησα την άδεια να επιβιβαστώ σε ένα ιταλικό ναυτικό σκάφος που δραστηριοποιείται στις  Αφρικανικές ακτές και πέρασα περίπου ένα μήνα στο Cigala Fulgosi, καθώς έλαβε μέρος σε δύο αποστολές. Εκεί, επίσης έμαθα τους ρυθμούς, τους κανόνες και τα έθιμα, της ζωή εν πλω, ενώ τρέχαμε από την μία τραγωδία στην άλλη. Η εμπειρία να κινηματογραφώ κάτι τέτοιο δεν μπορεί να περιγραφεί εδώ.

Στις ταινίες μου συχνά, βρίσκω τον εαυτό μου να απεικονίζει οριοθετημένους κόσμους, είτε κυριολεκτικά είτε ιδεολογικά. Αυτά τα σύμπαντα, συχνά τόσο μικρά όσο ένα δωμάτιο, έχουν την δική τους λογική και εσωτερικές μετακινήσεις. Το να τα αιχμαλωτίσεις και να τα μεταδώσεις είναι το πιο περίπλοκο μέρος της δουλειάς μου.  (…) Έτσι στην Λαμπεντούζα βρήκα τον εαυτό μου να κατανοεί πως λειτουργεί, αν μπορώ να το πω έτσι, ένα ακόμα σύνολο ομόκεντρων κόσμων, με τους δικούς του κανόνες και τη δική του αίσθηση του χρόνου: το νησί, το κέντρο κράτησης, η Cigala Fulgosi.

Είναι αδύνατο να αφήσω την Λαμπεντούζα, όπως είναι αδύνατο να εντοπίσω τη στιγμή που το γύρισμα ολοκληρώθηκε. Αν αυτό είναι αλήθεια για όλες μου τις ταινίες, είναι έτσι, ιδιαίτερα για τη συγκεκριμένη. Ένα περιστατικό με έκανε να καταλάβω ότι αυτός ο κύκλος με κάποιο τρόπο κλείνει. Καθώς ήταν μετά τη συνάντησή μου με τον Δρ. Μπαρτόλο η στιγμή που αποφάσισα να κάνω τη ταινία πάνω στη Λαμπεντούζα, ένιωσα ότι ήταν απαραίτητο να επιστρέψω σε αυτή τη σχέση. Επισκέφθηκα τον Μπαρτόλο, με κάμερα αυτή τη φορά, την οποία και άνοιξα για να κινηματογραφήσω τη δική του μαρτυρία και ιστορία. Και όπως νωρίτερα, κοιτώντας την οθόνη του υπολογιστή του, όπου κρατούσε το αρχείο μιας εικοσαετίας διασώσεων, ο Μπαρτόλο με την απέραντη ανθρωπιά και γαλήνη του, ήταν σε θέση να μεταδώσει το μέγεθος της τραγωδίας, και το καθήκον να προσφέρει βοήθεια και καταφύγιο. Ακριβώς ό,τι χρειαζόταν για να κλείσει η ταινία. 

 

Πληροφορίες
Στέγη Ιδρύματος Ωνάση
Συγγρού 107
Πληροφορίες: 210 900 5 800
Κεντρική Σκηνή
5 Απριλίου 2016 | 20:30
Ώρα προσέλευσης 19:45 

Η είσοδος είναι ελεύθερη. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας λόγω περιορισμένου αριθμού θέσεων (διατίθεται για το κοινό το 1ο θεωρείο της Κεντρικής Σκηνής).

Απαραίτητη η κράτηση θέσης με email στο boxoffice@sgt.gr, δίνοντας τα στοιχεία: ονοματεπώνυμο, κινητό τηλέφωνο, αριθμός θέσεων (έως 2). 

Πληροφορίες κρατήσεων στο www.sgt.gr/gre/SPG1629

Περισσότερες πληροφορίες στο www.sgt.gr, στο www.cinemag.gr και στο www.stradafilms.gr

Passion theater_Fwtia sth thalassa_Kinhmatografos sth Stegh (2)
Passion theater_Fwtia sth thalassa_Kinhmatografos sth Stegh

 

Passion theater_Fwtia sth thalassa_Kinhmatografos sth Stegh (2)
Passion theater_Fwtia sth thalassa_Kinhmatografos sth Stegh
Passion theater_Dissonart_Stegh grammatwn kai texnwn (2)

Μουσικό Θέατρο στη Στέγη

PIERROT LUNAIRE
Arnold Schönberg
dissonArt ensemble
2-3 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2016, Μικρή Σκηνή, 21:00 

Το διασημότερο έργο του Άρνολντ Σένμπεργκ και ένα από τα πλέον εμβληματικά του μουσικού μοντερνισμού, ο Φεγγαρίσιος Πιερότος, γίνεται παράσταση μουσικού θεάτρου μέσα από τη σύμπραξη του dissonArt ensemble, του συνθέτη Δημήτρη Μαρωνίδη και του σκηνοθέτη Αλέξανδρου Ευκλείδη.

 Ο Φεγγαρίσιος Πιερότος (Pierrot Lunaire, 1912), το πρώτο ατονικό αριστούργημα του «πατέρα» του δωδεκαφθογγισμού, Άρνολντ Σένμπεργκ (1874-1951), μεταμορφώνεται σε παράσταση μουσικού θεάτρου στις 2 και 3 Απριλίου, στη Μικρή Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση. Τον φωνητικά απαιτητικό ρόλο του Πιερότου ερμηνεύει η «βασίλισσα της αβανγκάρντ», όπως έχει χαρακτηριστεί από το διεθνή Τύπο, Frauke Aulbert.

Μέσα σε μια σκηνική εγκατάσταση που είναι εμπνευσμένη από τις προσπάθειες του ανθρώπου να επικοινωνήσει με το σύμπαν, οι μουσικοί και σκηνικοί ερμηνευτές εκτελούν μικρά τελετουργικά, που ελπίζουν να τους φέρουν πιο κοντά στο άγνωστο στο οποίο προσδοκούν. Πατώντας πάνω στην εγγενή θεατρικότητα των 21 μελοποιημένων ποιημάτων του Albert Giraud, αυτή η παράσταση μουσικού θεάτρου φέρνει κοντά την ιστορική πρωτοπορία του Σένμπεργκ με τη σύγχρονη ψυχοακουστική, τις φεγγαρίσιες ονειροπολήσεις του μετα-ρομαντικού Πιερότου και την ψυχρότητα του κόσμου μετά την κατάκτηση της Σελήνης.

Την παράσταση σκηνοθετεί ο Αλέξανδρος Ευκλείδης, ένας δημιουργός με σαφές αισθητικό στίγμα και σημαντικές επιτυχίες στο χώρο του μουσικού θεάτρου: «Οι αναστοχασμοί του φεγγαροχτυπημένου Πιερότου, στο πρωτότυπο, γίνονται η αφορμή για μια σκηνική παραβολή που περιστρέφεται γύρω από την έννοια της πρωτοπορίας και τη ρητορική του τέλους, με την οποία η πρωτοπορία είναι στενά συνδεδεμένη σε κάθε εποχή».

Το dissonArt ensemble είναι ένα από τα κορυφαία σύνολα ερμηνείας σύγχρονης μουσικής στη χώρα μας, που έχει έδρα τη Θεσσαλονίκη, αλλά τα μέλη του κινούνται με ευελιξία όπου χτυπάει η καρδιά της νέας μουσικής στην Ευρώπη.

Σοπράνο: Frauke Aulbert
Μουσικό σύνολο: dissonArt (Θοδωρής Πατσαλίδης, Γιάννης Ανισέγκος, Αλέξανδρος Σταυρίδης, Λενιώ Λιάτσου, Βασίλης Σαΐτης)
Ηλεκτρονικά: Δημήτρης Μαρωνίδης
Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Ευκλείδης
Σκηνογραφία: Γιάννης Κατρανίτσας

Διαβάστε περισσότερα:
Στον Φεγγαρίσιο Πιερότο, μια γυναικεία φωνή εκφράζεται μέσω της μουσικής απαγγελίας (Sprechgesang), συνοδευμένη από ένα σύνολο πέντε μουσικών. Το έργο αποτελείται από τα «Τρεις φορές επτά ποιήματα του Αλμπέρ Ζιρώ», όπως το όρισε ο (μανιώδης με την αριθμολογία) συνθέτης του, ενώ υπάγεται στο –ξεχασμένο σήμερα– είδος του μελοδράματος, συνθέσεων δηλαδή για απαγγελία με μουσική συνοδεία.

Το έργο υπήρξε παραγγελία μιας από τις σπουδαιότερες ερμηνεύτριες μελοδραμάτων, της Albertine Zehme, η οποία ήθελε ένα έργο που να αναδεικνύει τις ιδιαίτερες δεξιότητές της.

Παρότι είναι το διασημότερο έργο του Άρνολντ Σένμπεργκ, ο τρόπος ερμηνείας του παραμένει «ανοιχτός», καθώς αφήνει μεγάλα περιθώρια ερμηνείας στην τραγουδίστρια. Η υβδριδική Sprechstimme (μεταξύ απαγγελίας και τραγουδιού), την οποία ζητάει ο συνθέτης, συνιστά ακόμη και σήμερα μια πρόκληση διαρκώς νέων προσεγγίσεων για τις ερμηνεύτριες. Το έργο έχει παρουσιαστεί συχνά και στη χώρα μας.

Ο Σένμπεργκ είναι γνωστός ως ο «πατέρας» του δωδεκαφθογγισμού, ωστόσο ο Πιερότος προηγείται της επινόησης του επαναστατικού αυτού μουσικού συστήματος. Το συγκεκριμένο έργο βρίσκεται στη συνέχεια της διαδρομής από τα πρώιμα έργα του συνθέτη, που βρίσκονται στο έσχατο όριο του τονικού συστήματος, προς τη μεγάλη περιπέτεια της ανατροπής του, σε ό,τι δηλαδή αποκαλούμε ατονική μουσική. 

ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ

Σάββατο 2 Απριλίου
Μετά τη συναυλία, συζήτηση του κοινού με τους συντελεστές
Συντονισμός: Χρήστος Καρράς, Γενικός Διευθυντής και Καλλιτεχνικός Διευθυντής Μουσικής της Στέγης

Κυριακή 3 Απριλίου
– Workshop με το μουσικό σύνολο dissonArt
– Στις 18:30 θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ Ερμηνεύοντας τον Pierrot Lunaire. Η είσοδος είναι δωρεάν με δελτία εισόδου  

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
Στέγη Ιδρύματος Ωνάση
Μικρή Σκηνή
Συγγρού 107
Πληροφορίες – κρατήσεις: 210 900 5 800
2-3 Απριλίου 2016 | 21:00 

Τιμές εισιτηρίων
Κανονικό: 18 €
Μειωμένο ή Μικρή Παρέα (5-9 άτομα): 10 €
Μεγάλη Παρέα (10+ άτομα): 9 €
ΑΜΕΑ & Άνεργοι: 5 €
Συνοδός ΑΜΕΑ: 10 €

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ ΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Γραμμή εισιτηρίων
Τ.: 210 900 5 800
ΔΕ-ΚΥΡ 09:00-21:00

Γραμμή Φίλων της Στέγης
Τ.: 213 017 8200
ΔΕ-ΚΥΡ 09:00-20:00

Οι Φίλοι της Στέγης πραγματοποιούν τις αγορές των εισιτηρίων τους μέσα από το ηλεκτρονικό προφίλ τους, κάνοντας login με τον προσωπικό τους κωδικό χρήστη και το password τους, για να ξεκλειδώσουν τις εκπτώσεις και τις προπωλήσεις τους.

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Η υπηρεσία print@home είναι διαθέσιμη για τις online αγορές εισιτηρίων. Τυπώστε το εισιτήριό σας από όπου κι αν βρίσκεστε και μπείτε με αυτό απευθείας στην αίθουσα.

ΕΚΔΟΤΗΡΙΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ
Συγγρού 107
Ωράριο λειτουργίας: ΔΕ-ΚΥΡ 09:00-21:00
Γίνονται δεκτές πιστωτικές κάρτες Visa, MasterCard & Diners.

ΣΗΜΕΙΑ ΠΩΛΗΣΗΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ ΑΠΟ ΤΡΙΤΟΥΣ
•    ΓΕΡΜΑΝΟΣ & COSMOTE σε όλο το δίκτυο καταστημάτων
•    IANOS στο κατάστημα οδού Σταδίου
•    ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ στα καταστήματα Πανεπιστημίου, Mall Μαρούσι, Κηφισιά, McArthurGlen 

http://www.sgt.gr/gre/SPG1454/

Passion theater_Dissonart_Stegh grammatwn kai texnwn (1)
Passion theater_Dissonart_Stegh grammatwn kai texnwn (1)
Passion theater Maniatakos_zwgrafikh vythou (4)

Από τα βάθη της Θάλασσας στην Ομορφιά της Γυναίκας, σαράντα ζωγραφικά έργα βυθού και τριάντα αγάλματα για τα μάτια σας μόνο

Το Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών – Ίδρυμα Βούρου-Ευταξία με χαρά εγκαινιάζει στις 7 Απριλίου την έκθεση του Γιάννη Μανιατάκου, ζωγράφου και γλύπτη, με τίτλο «Από τα Βάθη της Θάλασσας στην Ομορφιά της Γυναίκας».

Για πρώτη φορά, παρουσιάζονται στην Αθήνα, σε μεγάλη έκταση, έργα του σημαντικού Έλληνα καλλιτέχνη. Γι’ αυτό και η επιλογή τους έγινε στο πλαίσιο μιας αντίληψης για αναδρομική έκθεση: περισσότερα από σαράντα ζωγραφικά έργα βυθού και τριάντα περίπου αγάλματα ποικίλων διαστάσεων σε μπρούτζο ή γύψο θα έχουν τη δυνατότητα να θαυμάσουν οι επισκέπτες της έκθεσης που θα διαρκέσει από τις 7 Απριλίου έως τις 9 Μαΐου.

Ανάμεσα σ’ εκείνα που καθιστούν τον Γιάννη Μανιατάκο μοναδικό στο είδος του καλλιτέχνη, η εμμονική καταγραφή υποθαλάσσιων τοπίων σε ζωγραφικό καμβά.  Ένας ζωγράφος-δύτης, λοιπόν, ένας μείζων γλύπτης αλλά και μια εξέχουσα φιγούρα δασκάλου που παρέμεινε μ’ αυτή του την ιδιότητα πάνω από τριάντα χρόνια στο νησί της Τήνου. Πρόκειται για μια σημαντική περίπτωση μοναχικού δημιουργού, που προτεραιότητά του στάθηκε η κοινωνική προσφορά και η εκπαιδευτική δραστηριότητα παράλληλα με την θρησκευτική προσήλωση στην εξάσκηση της τέχνης του. Έτσι,  ποτέ δεν αφιέρωσε χρόνο στην προβολή και τη δημόσια παρουσίαση του έργου του. Εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα, το γλυπτό  του Δημητρίου Φαληρέα, που φιλοτέχνησε ο καλλιτέχνης, και κοσμεί τη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Έτσι, οι πολίτες των Αθηνών θα έχουν τη σπάνια δυνατότητα να τον «ανακαλύψουν» για πρώτη φορά.

Ο Γιάννης Μανιατάκος γεννήθηκε στο Φλωμοχώρι της Μάνης, το 1935. Σπούδασε γλυπτική με κρατική υποτροφία στην Α.Σ.Κ.Τ. Το 1971 διορίστηκε  Διευθυντής του Προπαρασκευαστικού Επαγγελματικού Σχολείου Καλών Τεχνών Τήνου στον Πύργο και παρέμεινε εκεί ως το 2001 που συνταξιοδοτήθηκε. Από το 1967 μέχρι σήμερα κατάφερε να συνδυάζει την ζωγραφική και τη γλυπτική με την αγάπη του για τη θάλασσα και για τον ήλιο του νησιού της Τήνου. Έχει μείνει εκατοντάδες ώρες στο βυθό ζωγραφίζοντας με εντυπωσιακό τρόπο τα υποβρύχια τοπία του Αιγαίου. Κι ακόμη, χιλιάδες ώρες κάτω από τον καυτό ήλιο έπλαθε τα αγάλματά του. Η γλυπτική του θέτει στο επίκεντρο τον άνθρωπο. Όπως αναφέρει ο ίδιος στις σημειώσεις του: «Την Γλυπτική την θεωρώ ανθρωποκεντρική και έφηβη. Το γυμνό ανθρώπινο σώμα είναι ό,τι πολυπλοκότερο υπάρχει για τον καλλιτέχνη, γιατί πέραν του αυστηρού σχεδίου της αμφίπλευρης ισοτιμίας της Φύσης, είναι και το ξεχωριστό πνεύμα του κάθε ανθρώπου που πρέπει να ερμηνευτεί εικαστικά πάνω στην ύλη, που δεν είναι η σάρκα».

Εγκαίνια: 7 Απριλίου 2016  και ώρα  19:00
Διάρκεια:  7 Απριλίου – 9 Μαίου 2016

ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ
[ Ι. Παπαρρηγοπούλου 7, Πλατεία Κλαυθμώνος. τηλ.: +30 210-3246164
Καθημερινά (εκτός Τρίτης) 9 π.μ. με 4 μ.μ., Σάββατο και Κυριακή 10 π.μ. με 3 μ.μ.
Ελεύθερη Είσοδος]